ตอนที่ 686 เก่งจริงๆ!

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 686 เก่งจริงๆ!

“คุณพี่สปาย ฉันจะเตะละนะ ขอคำชี้แนะด้วย!” หลิวเหมยทำท่าโค้งคำนับแบบที่ปกติทำกันก่อนเริ่มการประลองเพื่อเป็นการเคารพอีกฝ่าย จากนั้นอาเหม็ดก็รู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าเข้ามาที่กลางท้อง

จากนั้นโลกก็ได้กำหนดชะตาไว้แล้วว่า

ความรู้สึกของอาเหม็ดในเวลานี้

จะ จะ เจ็บจังโว้ย!

อ๊าก ท้องเขา ตับไตไส้พุงยังอยู่ดีม้ายยย!

ลำไส้จ๋า เธออยู่ไหน! ถูกอัดจนกลับบ้านเก่าไปหรือยัง?

ตอนหลิวเหมยตีเข่าเข้ามาโดนที่ท้องยังไม่รู้สึกถึงความเจ็บ แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ความรู้สึกเจ็บจนแทบระเบิดก็ทำให้อาเหม็ดถึงกับสงสัยในชีวิต

หลิวเหมยชักขากลับ มองอาเหม็ดที่หน้าซีด ในใจเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า เมื่อกี้พี่ชายเธอคิดจะแกล้งอีกฝ่าย!

“พี่หลาง ทำไมไม่เห็นมีแรงสะท้อนกลับเลย?” หลิวเหมยถามพี่หลางอย่างให้ความร่วมมือ ถึงจะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไปทำอะไรพี่ชายเธอไว้ แต่สำหรับหลิวเหมยแล้ว คนที่พี่ชายกับพี่สะใภ้เธอเกลียดเธอก็เกลียดด้วย ง่ายๆแบบนี้นี่แหละ

“ก็เพราะว่าเขายอมให้ไง หลิวเหมย ยังไม่รีบขอบคุณเขาอีก!”

“อ้อ ขอบคุณค่ะ”

“ไม่ เป็น ไร!” อาเหม็ดกัดฟันพูด เขาพยายามเก็บอาการ ฝืนพูดออกไป

ผู้หญิงพวกนี้นี่เก่งขนาดไหนกัน ทำไมเขารู้สึกเหมือนเลือดกำลังจะพุ่ง?

“เก่ง เก่งจริงๆ!” อวี๋หมิงหลางปรบมือให้แต่ดูปลอมมาก

รู้ว่าเก่งก็รีบไสหัวไปได้แล้ว! ตอนนี้อาเหม็ดอยากไปหาที่ที่ไม่มีคนแล้วเอามือลูบท้อง

ใครจะไปคิดว่าอยู่ๆอวี๋หมิงหลางก็พูดขึ้น “เมื่อกี้น้องสาวผมขอคำชี้แนะ ครั้งนี้ตาผมแล้ว เมื่อกี้คุณยอมให้น้องสาวผม ผมไม่เอาเปรียบคุณหรอก เอาแบบนี้ ผม—”

อวี๋หมิงหลางเดินไปยังก้อนอิฐที่ยังไม่ได้ถูกหลิวเหมยฟัน จากนั้นเขาก็ฟันจนแหลกทั้งมัด

เสี่ยวเฉียงสะบัดมือผ่านหน้าอาเหม็ดที่หน้าซีดเผือด

“ผมไม่ได้ใส่สนับมือด้วย”

“สุดยอด!” สุ่ยเซียนหันไปชมจริงจังกับเสี่ยวเชี่ยน ก่อนหน้านี้สุ่ยเซียนเคยเห็นความฉลาดของอวี๋หมิงหลางมาแล้ว สามารถเล่นหมากล้อมได้เหนือกว่าเธอได้ก็แสดงว่าคนๆนี้ฉลาดไม่เบา นึกไม่ถึงว่าเก่งเรื่องใช้กำลังด้วย

“แน่นอน” แต่ไหนแต่ไรมาประธานเชี่ยนมั่นใจในตัวผู้ชายของตัวเองมาตลอด ชมเสี่ยวเฉียงก็เท่ากับชมเธอ

“ไว้วันอื่นจะให้เขาเอาหน้าอกทุบหินยักษ์ให้ดู”

“ทำได้เหรอ?”

“แน่นอน!”

พี่หลางที่กำลังท้าทายอาเหม็ดได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี มุมปากกระตุกแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

นี่เมียเขาคิดว่าเขาเป็นนักแสดงปา**่หรืออย่างไร?

“ที่รัก ทำได้ไหม?”

“เล็กน้อย” เกลียดตัวเองจังโว้ย! ทำไมคุมปากไม่ได้! บ้าจัง ถูกเรียกว่าที่รักเข้าหน่อยก็ลืมตัวไปหมด!

อวี๋หมิงหลางตัดสินใจเอาความโมโหนี้ไปลงกับคนซวยได้โล่แห่งปีตรงหน้านี้ เขากำหมัดขึ้นมาแล้วพูดกับอาเหม็ด

“คุณสู้กับน้องสาวผมไปแล้ว ผมฟันอิฐแทนเขา ตอนนี้พวกเรามาสู้กันอย่างยุติธรรม แลกกันคนละหมัด ดีไหม?”

ทำไมไม่แข่งฟันอิฐไปเล่า มาต่อยหาพ่องเหรอ! อาเหม็ดตะโกนในใจแบบนั้น แต่ใบหน้าก็ยังคงมีสีหน้าที่คาดเดาได้ยาก

“ผมเริ่มก่อนได้ไหม?” อาเหม็ดกำหมัดแน่น ถ้ามีแค่เขากับหลิวเหมยสู้กันโดยใช้วิธีนี้ล่ะก็ อีกฝ่ายยืนเฉยๆให้เขาต่อย แบบนั้นก็ยังพอมีโอกาสชนะ

อ่อ แต่ท้องเขายังเจ็บอยู่เลยนะ!

แค่พูดยังต้องรวบรวมแรงเลย แต่มันก็ถึงเวลาที่เขาต้องสู้กลับบ้างแล้ว อาเหม็ดมองอวี๋หมิงหลางอย่างเคียดแค้น ได้ยินว่าทหารของประเทศนี้อึดมาก ดูซิว่าจะอึดแค่ไหน จะสู้สนับมือสุดล้ำของเขาได้หรือเปล่า!

ดวงตาของอวี๋หมิงหลางภายใต้แว่นกันแดดเปล่งประกายเฉียบคม มุมปากถูกยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นจึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ