ตอนที่ 698 มาเป็นเหยื่อถึงที่

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 698 มาเป็นเหยื่อถึงที่

เสี่ยวเชี่ยนเดินเข้าไปยืนอยู่ในบ้านที่ว่างเปล่า แสงแดดส่องเข้ามาเห็นฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ บ้านที่ไม่มีคนอยู่ดูเงียบเหงา แต่แสงแดดกลับทำให้เต็มไปด้วยความหวัง

เธอมักจะได้ส่งคนไข้ไปแบบนี้ บางคนหลังจากที่เธอช่วยให้พ้นจากเงื้อมมือยมทูตได้แล้วชีวิตนี้อาจไม่ได้เจอกันอีก แต่การจากลาแบบนี้กลับเป็นเกียรติประวัติของหมอ เพราะการไม่ได้เจอกันอีกก็แสดงว่าคนไข้ฟื้นฟูร่างกายและจิตใจได้ดี

“พี่สะใภ้อันนี้ของพี่” หลิวเหมยเข้ามาพร้อมกับดอกไม้สีแดงช่อใหญ่

“ใครให้เหรอ?”

“เวยเวยซื้อให้พี่ก่อนไป เขาเสียใจมากที่ต้องแยกจากพี่แล้ว เอาแต่ร้องไห้ เย่เสียวอวี่บอกว่ากลับจากไปเที่ยวเวยเวยให้พามาหาพี่แล้วถึงจะยอมไป”

เสี่ยวเชี่ยนรับดอกไม้มา เป็นช่อดอกคาเนชั่นสีแดง แสดงถึงคำขอบคุณที่เวยเวยมีให้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ นี่เป็นค่ารักษาที่ถูกที่สุดที่เสี่ยวเชี่ยนรับมา แต่เธอชอบมาก

“เดี๋ยวพี่เอาไปปักแจกัน”

ตอนที่ได้เจอกันอีกครั้งหวังว่าเด็กคนนั้นจะไม่ใช่คนไข้ของเธอแล้ว สามารถกลายเป็นน้องสาวหรือเพื่อนของเธอแทน

“จริงสิพี่สะใภ้ อันนี้ก็ของพี่!” หลิวเหมยหยิบสมุดโน้ตออกมาจากเอว “เย่เสียวอวี่ให้ฉันเอามาให้พี่ นอกจากนี่แล้วเขายังทิ้งเครื่องสำอางที่ยังไม่ได้แกะไว้ให้พวกเราอีกลังหนึ่ง บอกว่าแบ่งให้พวกเราใช้ ต่อไปเขาไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนไม่เพียงแต่จะควบคุมโรคซึมเศร้าของเวยเวยได้ อีกทั้งยังได้สร้างทัศนคติใหม่ให้กับเย่เสียวอวี่ผ่านการรักษาเวยเวย รักษาอาการโรคย้ำคิดย้ำทำของเย่เสียวอวี่ให้หายดีอีกด้วย

เสี่ยวเชี่ยนเอามือข้างหนึ่งเปิดสมุดดู มุมปากกระตุก

อักษรตัวเบ้อเร่อปรากฏ ‘เรื่องลับของเหม่ยเหวยที่บอกใครไม่ได้’

นี่มันสมุกโน้ตที่เย่เสียวอวี่ใช้จดเรื่องของเธอไม่ใช่เหรอ?

ชื่อหัวข้อตั้งได้ปัญญาอ่อนจริงๆ

พอเปิดดูหน้าแรกเขียนว่า ‘วันเดือนปีไม่ปรากฏ เหม่ยเหวยใส่ชุดนอนต้อนรับผู้ชายลึกลับในบ้าน’

เย่เสียวอวี่เอาเรื่องที่เห็นตอนที่มาทำงานบ้านให้เสี่ยวเชี่ยนจดลงไปในสมุด

ไม่ใช่แค่เรื่องต้อนรับผู้ชาย พูดจาเกินเลย แม้แต่วันไหนที่เข้าห้องน้ำนานก็ยังจด อีกทั้งยังวงเล็บไว้ด้วยว่า สงสัยว่าจะท้องผูก…

เสี่ยวเชี่ยนเห็นตัวหนังสือที่อัดแน่นอยู่ในนั้นก็ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี แอบคิดว่าถ้าเย่เสียวอวี่ไม่ไปทำงานเป็นปาปารัซซี่คงเสียดายพรสวรรค์แย่ เรื่องราวที่บันทึกในสมุดเล่มนี้มีไม่กี่เรื่องที่เป็นความจริง ส่วนใหญ่เป็นการเสกสรรปั้นแต่งของเย่เสียวอวี่เอง

พอเปิดไปถึงช่วงท้ายๆ เนื้อหาไม่เหมือนกับช่วงแรก

วันเดือนปีไม่ปรากฏ ฉันกับน้องสาวย้ายออกแล้ว เหม่ยเหวยที่ฉันเกลียดที่สุดบอกฉันว่าไม่ต้องใช้เครื่องสำอางเพื่อพิสูจน์ตัวเองอีก เขาได้ช่วยชีวิตน้องสาวฉันจากเงื้อมมือยมทูต ถึงแม้ตอนจะจากกันฉันก็ยังไม่ชอบเขาอยู่ดี หวังว่าเขาจะเลิกกับผู้ชายที่ฉันเคยชอบ

ตอนที่เสี่ยวเชี่ยนอ่านมาถึงตรงนี้เธออยากยกนิ้วกลางให้จริงๆ ถุย! ไม่เลิกโว้ย! น่าโมโหจริงๆ!

อันที่จริงวันที่เขียนก็คือวันนี้ เย่เสียวอวี่ยัยตัวแสบ จะไปแล้วยังจะมายั่วโมโหเธอ!

ขณะที่เสี่ยวเชี่ยนกำลังหงุดหงิดอยู่นั้นมือเธอก็พลิกหน้าต่อไป ด้านหลังของหน้านั้นมีบรรทัดหนึ่งเขียนไว้ตัวเล็กมาก ถ้าไม่สังเกตดีๆจะไม่เห็น ตรงกันข้ามกับลายมือด้านหน้าที่เขียนไว้ตัวใหญ่โดยสิ้นเชิง

ถึงฉันจะเกลียดเหม่ยเหวย แต่ก็อยากพูดขอบคุณเขา ขอบคุณที่เขามอบชีวิตใหม่ให้ฉันกับน้องสาว คนดีชีวิตสงบสุข ฉันเกลียดเหม่ยเหวยจริงๆนะ ชาตินี้คงไม่มีทางชอบเขาได้

“ขนลุก น่าหงุดหงิดชะมัด คำพูดขอบคุณยังทำให้เสียอารมณ์ ใครเขาอยากให้เธอมาชอบกัน ฉันก็เกลียดเธอย่ะ แล้วใครกันที่เป็นคนดี?” เสี่ยวเชี่ยน หึ ออกมา แล้วปิดสมุดด้วยสีหน้าเชิ่ดๆ ยัยเย่เสียวอวี่นี่ทำอะไรชวนขนลุก