ตอนที่ 721 คู่รักหัวกะทิผนึกกำลัง

แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย – ตอนที่ 721 คู่รักหัวกะทิผนึกกำลัง ฟู่กุ้ยไม่ได้ปรากฏตัว แต่กลับเป็นที่กล่าวถึง

“ก็ประมาณว่าถ้าเป็นคนก็ยิ้ม ถ้าเป็นแมวก็ร้อง ถ้าเป็นลาก็ส่งเสียง ถ้าเป็นหมาก็วิ่ง แต่ถ้าน้องชายลุกไม่ขึ้นก็กินน่องไก่ไป” อวี๋หมิงหลางแต่งกลอนต่าโหยว[1]แบบบ้านๆโดยเหน็บอาเหม็ดที่นั่งกินอย่างเงียบๆมาตลอด

อาเหม็ดเกือบสำลักน่องไก่ เขารีบกระดกน้ำตามเพื่อให้อาหารไหลลงคออย่างราบรื่น

ถึงเขาจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องกลอนต่าโหยว แต่ดูจากสีหน้าของอวี๋หมิงหลางแล้วคงไม่ใช่เรื่องดี

“กลอนต่าโหยวบทนี้บรรยายถึงสัตว์เวลาติดสัด อย่างเช่นแมวจะใช้วิธีส่งเสียงร้องเรียกหาคู่ หมาจะวิ่งไปข้างนอกสุดแรงเกิด หมาเวลาติดสัดจะหลงหายไปได้ง่ายๆ แล้วก็ออกไปกัดไข่ได้ง่ายๆเหมือนกัน”

เสี่ยวเชี่ยนมาในโหมดจิตแพทย์ ให้ความรู้กับทุกคน

อวี๋หมิงหลางเอามือลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู “เมียจ๋านี่เก่งสุดๆไปเลย พูดถูกหมด กลอนบทนี้หมายความแบบนี้แหละ”

หมายความแบบนั้นกับผีสิ ช่วงแรกๆยังไม่เท่าไร แต่ประโยคหลังอาเหม็ดฟังแล้วนี่มันหมายถึงตัวเขาชัดๆ

เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลางสนุกกันพอแล้วก็กลับมาเริ่มป้อนอาหารกันต่อ อาเหม็ดเห็นแล้วก็หงุดหงิด เสี่ยวเฉียงย่างปลาได้แล้วเก่งนักเหรอ แต่เขากินเป็นนะ

“น้องชายไปกลับปลาหน่อย ตัวเล็กน่าจะสุกแล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนสั่งให้อาเหม็ดไปดูที่เตา บนนั้นมีปลาตัวเล็กที่เธอเอาไปวางด้วย

อาเหม็ดลุกเดินไปดูที่เตาอย่างไม่เต็มใจเท่าไร พวกเสี่ยวเชี่ยนนั่งกินกันอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้พลางพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ส่วนเขายืนย่างปลาท่ามกลางแดดเปรี้ยง ไม่ยุติธรรมเลย

บนเตาเหลือปลาห่อฟอยล์อยู่สองตัว หนึ่งในนั้นก็คือตัวเล็กที่เสี่ยวเชี่ยนเอาไปวางตอนสุดท้าย เธอเป็นคนห่อมันกับมือ อาเหม็ดไม่ค่อยอยากทำเท่าไร เพราะเขารู้ว่าต่อให้เขาหยิบปลาไปให้ เสี่ยวเชี่ยนกับเสี่ยวเฉียงก็คงหัวเราะเยาะเขาอยู่ดี มันน่าเจ็บใจนัก

เขาจับตะแกรงเพื่อจะย้ายปลาไปวางในจาน แต่เนื่องจากในใจกำลังหงุดหงิดเลยไม่ได้ระวังเท่าไร ดังนั้นตอนที่เลื่อนปลา ตำแหน่งที่อวี๋หมิงหลางคลายฟอยล์ออกเกิดระเบิดเล็กน้อยมีน้ำกระเด็นออกมาโดนมืออีกข้างของอาเหม็ดที่ถือจาน เขาเจ็บจึงปล่อยจานทิ้ง ปลาร้อนๆหล่นลงบนเท้าเขา…

“โอ๊ย” อาเหม็ดร้องตะโกนออกมา เขย่งเท้าไปยังถังใส่ปลาที่อยู่ข้างๆแล้วเอาเท้าหย่อนลงไป ปลาตัวใหญ่กระเด็นออกมานอนพะงาบๆที่พื้นหญ้า คล้ายกับกำลังถามปลาย่างที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นไม่ไกลกัน

เป็นไงเพื่อน ถูกย่างแล้วเหรอ

เสี่ยวเชี่ยนหันไปมองอวี๋หมิงหลางทันที พี่หลางผายมือออก ไม่ใช่ความผิดของเขานะ ไปโทษฟอยล์ที่บอบบางสิ

“เสียวเหม่ยที่รัก ผมเพิ่งค้นพบว่าคุณอาจมีทักษะแฝงที่ซ่อนไว้ไม่ให้ใครรู้”

“หืม”

“ชักดาบออกเป็นต้องได้เห็นเลือด เสียวเหม่ยของผมเป็นพวกทำอาหารทีมีเซอร์ไพร้ส์ตลอด ทำอะไรทีต้องมีคนเจ็บไปข้าง เด็ดนี้เหนือใคร ”

เล่นใหญ่แบบนี้ตลอด

เด็ดนี้เหนือใครหมายความว่า นอกจากฉันแล้วจะมีใครอีก กล้าทำกล้ารับ

เสี่ยวเชี่ยนหรี่ตามองเสี่ยวเฉียงที่จิกกัดเธอ จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเขาสี่พยางค์

พยางค์แรกคำว่าเด็ดเหมือนเดิม คำที่สองปี้ คำที่สามขี่ คำที่สี่นาย

เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขาหน้าแดงก็สะใจสุดๆ หึหึ จะเล่นเหรอ ยังอ่อนหัดนัก

ใครจะไปคิดว่าประธานเชี่ยนที่ปกติทำงานเก่ง ความรู้เยอะ เขียนหนังสือจิตวิทยาออกมาหลายเล่ม แต่กลับพูดคำติดเรทออกมาได้หน้าตาเฉย และคำที่เธอพูดนั้นคนไอคิวต่ำอาจไม่เข้าใจ คนฉลาดฟังแล้วยังสงสัยในความฉลาดของตัวเอง—จิตแพทย์ที่เก่งๆแบบนี้จะกล้าพูดคำแบบนี้เลยเหรอ

จากหลักการความเป็นจริงไม่น่าเป็นไปได้ งั้นถ้าประธานเชี่ยน ‘ไม่ได้พูด’ ล่ะก็ แสดงว่าตัวเองหูฝาด

อวี๋หมิงหลางคิดว่าตัวเองหูฝาดจริงๆ เพราะเมียเขาพูดเสร็จก็ทำตัวนิ่งๆ นั่งกินพลางหัวเราะสภาพอาเหม็ด เขาจึงลองถามดู

“เมียจ๋า เมื่อกี้คุณ—”

“ถามคำเดียว เด็ดนี้เหนือใคร”

“ผมเอง ผมคนเดียว” รีบไปขี่ กลับบ้านไปขี่