ตอนที่ 736 ยามศัตรูอ่อนแรงให้รีบซ้ำ

ฟู่กุ้ยออกมาตามหาหลิวเหมยกับเสี่ยวเชี่ยน ไม่นึกว่าจะได้มาเห็นฉากบอกเลิกพอดี เขาจึงพุ่งเข้าไปอย่างไม่ลังเล

เสี่ยวเชี่ยนกับพี่ใหญ่ยังขนลุกไม่หายที่หม่าลุ่ยทำแบบนั้น แล้วนี่อยู่ๆเลี่ยวฟู่กุ้ยก็เข้ามาจับแยกประหนึ่งศึกชิงนาง

พี่ใหญ่ไม่รีบร้อนไปเจอผู้ใหญ่ที่รออยู่อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ละครกำลังสนุก

“หลบไปไอ้สี่ตา”

“หลบหาพ่อเอ็งดิ ทนมานานแล้วโว้ย” ฟู่กุ้ยเหวี่ยงหมัดไปที่หน้าหม่าลุ่ยทันที

พี่ฟู่กุ้ยด่าถึงพ่อเป็นด้วย หลิวเหมยถลึงตามองด้วยความตกใจ วันนี้เขาดูแตกต่างจากปกติ

แต่ฟู่กุ้ยเท่ห์ได้ไม่ถึงสามวิ อย่างไรเสียเขาก็มาสายวิชาการ ถึงจะสู้หมดใจเพื่อช่วยหลิวเหมย แต่หม่าลุ่ยที่ตั้งสติได้แล้วก็ผลักกลับจนฟู่กุ้ยเซถอยหลัง แบบนี้เรียกว่าบัณฑิตเจอนักเลง

หลิวเหมยพอเห็นฟู่กุ้ยถูกผลักก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เอาขาไปสกัดขาหม่าลุ่ยที่เหวี่ยงเข้ามา แล้วตบเข้าไปอีกหนึ่งฉาด หม่าลุ่ยถูกตบเจ็บก็จริง แต่เจ็บกว่าก็คือการที่หลิวเหมยเข้าข้างฟู่กุ้ยไม่ใช่เขา

“พวกเราเลิกกันแล้ว คุณอย่ามาทำกับเพื่อนฉันแบบนี้ ถ้ายังไม่หยุด ก็อย่ามาโทษถ้าฉันจะเอาจริง คุณสู้ฉันไม่ได้อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยดีกว่า”

หม่าลุ่ยเอามือจับหน้าที่ถูกตบพลางมองหลิวเหมยอย่างเจ็บปวด

“ผมคบกับคุณมาสองปีแล้ว พวกเรามีความรู้สึกดีๆให้กันนะ”

ถ้าเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้เปิดเผยฐานะที่แท้จริงของหลิวเหมย คำพูดของหม่าลุ่ยในตอนนี้อาจทำให้หลิวเหมยใจอ่อน แต่เวลานี้มีแต่ความรังเกียจ

“ไม่ขยะแขยงตัวเองบ้างเหรอ” ก่อนหน้านี้เพิ่งจะพูดว่าเธอกับครอบครัวเป็นคนไม่ดี ตอนนี้มาพูดว่ามีความรู้สึกดีๆให้ มีตั้งแต่เมื่อไร ทำไมเธอไม่รู้เลย

ยิ่งไปกว่านั้นยังผลักพี่ฟู่กุ้ยด้วย

“เพราะผมแคร์คุณมากเกินไป เมื่อกี้เลยพูดแรงไปหน่อย จริงๆแล้วผมแคร์คุณมากนะ คุณลองคิดดูสิหลิวเหมย พ่อแม่ผมเดินทางมาตั้งไกล อายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว อยู่ๆคุณมาบอกเลิกพวกเขาจะรับไหวเหรอ”

“มียางอายบ้างไหม ไม่ต้องเอาคนแก่มาอ้าง ตอนที่พวกแกเอาเปรียบหลิวเหมยฉันก็เห็นครอบครัวแกออกจะแข็งแรงกันดี ทำไมพอบอกเลิกจะทำเป็นรับไม่ไหวเลยหรือไง” ฟู่กุ้ยออกมาจากด้านหลังหลิวเหมย เขาไม่ชอบหลบข้างหลังผู้หญิง

เสี่ยวเชี่ยนยืนอยู่ด้านข้าง มองดูเหตุการณ์อันดุเดือดตรงหน้า ความเด็ดขาดของหลิวเหมย การฉุดรั้งของหม่าลุ่ย ความเลือดร้อนของฟู่กุ้ย ทั้งหมดนี้สรุปเป็นความจริงออกมาได้ว่า

ผู้ชาย อย่าทำเป็นได้ใจกับความยอมผ่อนปรนของผู้หญิง ถ้าผู้หญิงยังยอมอยู่ก็แสดงว่าเธอยังมีความรู้สึกดีๆให้ผู้ชาย แต่เมื่อความอดทนหมดสิ้น คำบอกเลิกก็เป็นเพียงแค่ประโยคง่ายๆ

แต่ผู้ชายบางคนไม่รู้จักใช้สมอง เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วยังมองไม่เห็นความจริง อย่างเช่นหม่าลุ่ย

“คุณชอบมัน มันดีกว่าผมเหรอ พวกคุณนอนด้วยกันแล้วใช่ไหม คุณถึงได้อยาก—โอ๊ย”

หม่าลุ่ยเป็นคนที่มีความทะนงตนสูง เขาทำวางมาดเป็นคนสุขุมได้ไม่นานก็เปิดเผยธาตุแท้ตัวเอง คำพูดทำร้ายจิตใจยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเลี่ยวฟู่กุ้ยเอาแก้วน้ำรูปเพนกวินที่เสี่ยวเชี่ยนยื่นให้ทุบเข้ามาที่หัวของเขา

“ยามศัตรูอ่อนแรงให้รีบซ้ำ เจ็บแล้วจำอย่าให้มันหวนคืนมา”

ใครว่าเรียนเยอะไปไม่มีประโยชน์ มีคนกล้ามาดูถูกผู้หญิงที่เขาชอบ มันก็ต้องเอาคืน

ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ก็ต้องมีคำสอนของท่านผู้นำสอดแทรก แต่เสี่ยวเชี่ยนกับหลิวเหมยรู้สึกว่าเลี่ยวฟู่กุ้ยเท่ห์มาก

แก้วเพนกวินฟู่กุ้ยเป็นคนให้หลิวเหมย ใช้ใส่น้ำได้แค่ครึ่งวันก็ถูกเอามาทุบหัวคน เศษแก้วแตกกระจายบนพื้น ดอกเก๊กฮวยดอกใหญ่บานสะพรั่งสวยงามเหมือนดอกไม้สดนอนแผ่อยู่บนพื้นเช่นกัน คล้ายกับความรู้สึกของหลิวเหมยกับหม่าลุ่ยในตอนนี้ที่ไม่อาจกลับมาเป็นเหมือนเดิม