ตอนที่ 744 บรรยากาศเข้าสู่ความกระอักกระอ่วน

คนผมทองคิดว่าตัวเองป้องกันไว้อย่างแน่นหนาดีแล้ว แต่อวี๋หมิงหลางกลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

กลไกลูกบิดแบบนี้ถูกใช้กับตู้เซฟมากที่สุดภายในประเทศ แต่ก็ไม่ได้แปลกอะไร ความแปลกมันอยู่ที่โครงสร้างภายในของลูกบิดอันนี้

กลอนแบบแผ่นเหล็กซ้อนกันนี้ดูเหมือนจะมีการใช้เทคนิคพิเศษ โครงสร้างภายในมีความละเอียดสูง น่าจะถูกสร้างมาเป็นพิเศษ ทำให้เขายิ่งสงสัยถึงความเป็นมาของคนผมทองคนนี้ อดไม่ได้ที่จะนึกไปถึงสนับมือที่เขาถอดมาจากอาเหม็ด

ใช้เทคโนโลยีชั้นสูงเหมือนกัน สองคนนี้จะรู้จักกันหรือเปล่า

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นก็มีคนขึ้นลิฟท์มา อวี๋หมิงหลางรีบหลบเข้าข้างๆ หยิบอาหารเช้าแล้วเคาะประตูบ้านตัวเอง

ระหว่างรอคนเปิดประตูให้ ประตูลิฟท์ก็เปิดออก เด็กหนุ่มคนหนึ่งหอบกุหลาบช่อใหญ่เดินมา เขาหยิบกระดาษออกมาเพื่อเช็คดูว่าบ้านเลขที่ถูกต้องหรือเปล่า

อวี๋หมิงหลางยืนอยู่ข้างนอกพร้อมกับเด็กส่งดอกไม้ ประธานเชี่ยนเปิดประตูออก สิ่งที่ทำเป็นอย่างแรกก็คือมองถุงที่อวี๋หมิงหลางหิ้วอยู่ พอเห็นโลโก้ร้านที่ตัวเองอยากกินอยู่บนถุงถึงได้ยิ้มกว้างออกมา อวี๋หมิงหลางทำเสียง หึ

ผู้หญิงใจร้าย แทนที่จะมองเขาก่อน

เสี่ยวเชี่ยนแกล้งไอกลบเกลื่อน แล้วหันไปถามเด็กหนุ่ม

“มาหาใครเหรอคะ”

“สวัสดีครับ ผมเป็นเด็กส่งดอกไม้ร้านใจตรงกัน คุณอาเหม็ดให้ผมเอาดอกไม้มาส่งครับ”

เสี่ยวเชี่ยนเข้าใจทันที หันไปตะโกนเรียกในบ้าน

“สุ่ยเซียน ออกมารับแขก—รับดอกไม้”

อวี๋หมิงหลางทำเสียง หึ ว่าแล้วว่าไอ้อาเหม็ดมันทนไม่ไหวหรอก อยากจะมาแสดงตัวมากสินะ

วันนั้นอวี๋หมิงหลางกับเสี่ยวเชี่ยนร่วมมือกันยั่วโมโหอาเหม็ด อาเหม็ดเท้าโดนลวกจึงออกไปก่อน จากนั้นตลอดช่วงเย็นก็ไม่มีข่าวคราวของเขา คงกลับไปคิดแผนอื่น

จากการคาดเดาของเสี่ยวเชี่ยน อาเหม็ดน่าจะหอบหน้าหนาๆมาสุดเป็นครั้งสุดท้าย เขาคงจะเดินหน้าจีบสุ่ยเซียนอย่างบ้าคลั่ง ดูซิเนี่ย ส่งดอกไม้มาให้แต่เช้าตรู่

สุ่ยเซียนเดินออกมาตามเสียงเรียก

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง นี่เป็นช่อดอกไม้ที่คุณอาเหม็ดส่งให้คุณเฉินเสี่ยวเชี่ยน ไม่ทราบว่าคุณใช่คุณเฉินเสี่ยวเชี่ยนไหมครับ เด็กส่งดอกไม้ยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงสด

“…ใครนะ” สุ่ยเซียนคิดว่าตัวเองฟังผิด

“นี่เป็นช่อดอกไม้ที่มอบให้คุณเฉินเสี่ยวเชี่ยน คุณอาเหม็ดเป็นคนสั่งครับ มีทั้งหมดเก้าสิบเก้าดอก เซ็นรับด้วยครับ”

เหมือนเวลาจะหยุดลง

อวี๋หมิงหลางกำลังก้มไปเปลี่ยนรองเท้า เขาเพิ่งยื่นเท้าออกมาก็ถึงกับหยุดชะงัก

สุ่ยเซียนอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ยืนตัวแข็ง

เสี่ยวเชี่ยนคิดว่าไม่มีเรื่องของตัวเองแล้วจึงหันตัวเตรียมเดินเข้าบ้านเพื่อกินอาหารเช้าแสนรัก พอได้ยินชื่อตัวเองก็หยุดชะงัก

บรรยากาศกระอักกระอ่วนแบบบอกไม่ถูก

เด็กส่งดอกไม้มองทั้งสามคนด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมไม่ขยับกันล่ะ

เขาคิดว่าตัวเองพูดไม่ชัดเจนจึงพูดซ้ำอีกครั้ง

“ดอกไม้ช่อนี้มีเก้าสิบเก้าดอก เป็นสัญลักษณ์ของความรักที่มีอย่างเปี่ยมล้น นอกจากนี้ยังได้ใช้ดอกกุหลาบขาวทำเป็นรูปหัวใจ คุณอาเหม็ดต้องการมอบให้คุณเฉินเสี่ยวเชี่ยน กรุณาเซ็นรับด้วยครับ”