ตอนที่ 784 ประธานเชี่ยนออกโรงเอาอยู่

“หืม” อวี๋หมิงหลางเหล่มองเลี่ยวฟู่กุ้ย เอาซี้ ไอ้หมอนี่ปกติเห็นดูอึนๆ นึกไม่ถึงว่าจะมีเล่ห์เหลี่ยม เห็นเขาแกล้งหลิวเหมยก็เลยอยากเอาคืนงั้นสิ

หลิวเหมยมองพี่ฟู่กุ้ยด้วยความซึ้งใจ ฟู่กุ้ยพยักหน้าให้เธออย่างมั่นใจ

ก็มีแค่เชี่ยนเอ๋อเท่านั้นแหละที่เอาไอ้วายร้ายตัวนี้อยู่หมัด

จับสลากสองครั้งเป็นอวี๋หมิงหลางหมด ใช้หัวเข่าคิดยังรู้เลยว่าอวี๋หมิงหลางต้องเล่นตุกติกแน่ ให้คนเจ้าเล่ห์เป็นคนทำสลากใครก็มองไม่ออก อีกอย่างอวี๋หมิงหลางก็ร้ายกาจมาก เขาถามใครก็ไม่มีใครเอาชนะได้ ฟู่กุ้ยเลยคิดได้แค่ต้องเอาคนที่ฉลาดพอๆกับอวี๋หมิงหลางไปสู้

ต่อให้อวี๋หมิงหลางจะเก่งกว่านี้ ยังจะกล้าชนะเสี่ยวเชี่ยนเหรอ

เขากล้าจริงๆ ไม่ใช่แค่กล้า กำลังรอเวลานี้อยู่แล้วด้วย

ช่วงสองวันมานี้ป้าใหญ่[1]มาเยี่ยมเมียเขา เขาต้องอดกลั้นจนแทบจะเป็นบ้า ภารกิจเรื่องอาเหม็ดเสร็จสิ้นแล้ว ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเขาก็จะไม่มีเวลาว่างมาอยู่กับเสี่ยวเชี่ยนแบบนี้อีก ถึงตอนนั้นเสี่ยวเฉียงน้อยก็ต้องออกบวชชั่วคราว ถ้ากลางคืนทำเรื่องอย่างว่าไม่ได้ งั้นให้สวัสดิการเล็กๆน้อยๆก็ยังดี

สายตาเจ้าเล่ห์ของเขานั้นหนีไม่พ้นสายตาอันเฉียบคมของเสี่ยวเชี่ยน

“นายคิดแผนชั่วร้ายอะไรอีก”

“ผมกำลังคิดว่า มือเมียผมนี่นุ่มจริงๆ ปากน้อยๆนั่นก็สวย ฮี่ๆ~”

โวะ คนอื่นอาจไม่เข้าใจ แต่เสี่ยวเชี่ยนเข้าใจดี ไอ้คนหน้าด้าน

“กติกาเดิม เล่นเกมไม่มีคำว่าสามีภรรยา คุณถามแล้วกัน ถ้าภายในสามคำถามทำให้ผมเปลี่ยนสีหน้าไม่ได้ก็ถือว่าแพ้ กลับไปบ้านผมสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ”

ปีศาจตัวน้อยในใจของอวี๋หมิงหลางกำลังเท้าสะเอวหัวเราะร่า

เวลาแห่งการเปลี่ยนสถานะในบ้านมาถึงแล้ว ในสมองของเขาคิดหาวิธีกลั่นแกล้งเสี่ยวเชี่ยนที่น่ารักได้หลายอย่างแล้ว ฮ่าๆๆ~

ประธานเชี่ยนมองออกทั้งหมด เธอแสยะยิ้มออกมา

“ไม่ต้องถึงสามคำถามหรอก แค่สองนายก็แพ้แล้ว กลับไปบ้านฉันสั่งให้ทำอะไรนายก็ต้องทำ”

“เยี่ยม เยี่ยมมาก” ฟู่กุ้ย หลิวเหมย สุ่ยเซียนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที พวกเขาชอบดูคู่นี้ฆ่ากันเองนี่แหละ คงมันน่าดู

ยังจะมีอะไรสนุกไปกว่าคู่สามีภรรยาที่แสนฉลาดตีกันเอง

เร็วเข้า ไม่ว่าจะนางพญาจอมปีศาจหรือจอมเผด็จการชนะ ก็ทำให้คนดูตื่นเต้นทั้งนั้น~

อวี๋หมิงหลางกวาดสายตามองผู้ชมที่รอคอยกันอย่างใจจดใจจ่อแบบไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้นพลางคิดในใจว่า เดี๋ยวเขาจัดการลูกเชี่ยนก่อนแล้วค่อยทำลายล้างเจ้าพวกนี้ซะ จากนั้นเขาก็หันไปมองเสี่ยวเชี่ยนแล้วแสร้งพูด

“เสียวเหม่ย ถึงพวกเราจะเป็นสามีภรรยากัน ผมคอยยอมให้คุณตลอด แต่คุณก็ต้องรู้ว่าผมก็เป็นผู้ชายที่จริงจังมาก ไม่มีทางยอมให้คุณตอนเล่นเกม”

“ใครยอมใครยังไม่รู้เลยนะ อย่าพูดมาก กลัวนายฉันก็เป็นแค่ตะกร้า” เสี่ยวเชี่ยนพอได้กินเบียร์เข้าไปเลือดก็สูบฉีดมีพลังเพิ่มขึ้นมาก

“จึ๊ๆ กล้าพูดคำหยาบด้วย” อวี๋หมิงหลางเห็นเธอแล้วก็หมั่นเขี้ยว

“นั่นเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของคน ไม่ใช่คำหยาบ ถ้าพูดถึงอวัยวะแล้วเป็นคำหยาบงั้นคนเราก็ไม่ควรเกิดมา และพวกเราก็ยิ่งไม่ควรรังเกียจอวัยวะที่ทำให้พวกเราเกิดมาด้วยเหมือนกัน ไปหาว่ามันเป็นเรื่องหยาบคาย ถูกไหม”

“ปรบมือ”

ผู้ชมพากันปรบมืออย่างพร้อมเพรียง ชมไปพลางนั่งกินเนื้อย่างไป สมกับเป็นประธานเชี่ยน เรื่องทะลึ่งยังสามารถพูดให้มีหลักการได้ คนฉลาดความรู้สูงนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ

“เลิกพูดเรื่องไร้สาระ รีบๆเริ่ม” สายตาของอวี๋หมิงหลางคล้ายกับบอกว่า เสี่ยวเชี่ยนแพ้ไปแล้ว

ส่วนประธานเชี่ยนก็หนักแน่นดั่งเขาไท่ซาน แสดงความสามารถทั้งหมดออกมา

เธอกระแอมออกมา จากนั้นก็ทำสีหน้าจริงจังมากเหมือนเช่นตอนเธอรักษาคนไข้

คำถามแรก

“อวี๋หมิงหลางนายรักเฉินเสี่ยวเชี่ยนมากแบบไม่ไหวแล้วใช่ไหม”

“ใช่” อวี๋หมิงหลางตะโกนเสียงดังฟังชัด สายตาของเขามองเสี่ยวเชี่ยนอย่างได้ใจ เธอคิดว่าเขาจะเป็นเหมือนฟู่กุ้ยที่หน้าบางยิ่งกว่ากระดาษหรือไง ที่ถามแค่คำถามแบบนี้แล้วจะหน้าแดง