ตอนที่ 795 สุภาพบุรุษเป็นแบบนี้นี่แหละถูกต้อง

“โรคภาวะบุคลิกผิดปกติชนิดก้ำกึ่งหรือเรียกอีกอย่างว่านักฆ่าจิตแพทย์ จิตแพทย์หลายคนเกิดความรู้สึกล้มเหลวสูญเสียความมั่นใจ อันเนื่องมาจากรักษาโรคนี้ไม่หาย สาเหตุที่เถ้าแก่ใหญ่ดูแลลูกศิษย์อย่างเข้มงวดเหมือนแม่ดูแลลูกไม่ปล่อยให้รับงานเองก็เพราะกลัวว่าลูกศิษย์ของตัวเองจะอยากท้าทายวิชารีบรับงานที่ยากๆ โดยเฉพาะอย่างพี่เสี่ยวฮวาเคสนี้ไง”

เคสอาการแบบนี้ต่อให้เป็นจิตแพทย์ที่ประสบการณ์สูงอย่างประธานเชี่ยน ตอนที่คิดจะรับก็ต้องแน่ใจว่าตัวเองอยู่ในสภาวะที่พร้อม ไม่อย่างนั้นอาจถูกคนไข้ที่เป็นโรคนี้ทรมานจนเป็นบ้าได้

นี่ก็เป็นสาเหตุที่ประธานเชี่ยนไม่ด่วนตัดสินใจรับเคสหลี่เจีย เธอต้องจัดงานแต่งไม่มีเวลา ระดับความยากในการรักษาโรคนี้สูงมาก ต้องใช้ความทุ่มเทเยอะ

“งั้นเธอลองวิเคราะห์หน่อยสิว่าพี่เสี่ยวฮวาจะจัดการได้ไหม”

“ถ้าให้เวลาเขาระยะหนึ่ง ให้เขาได้สั่งสมประสบการณ์แพทย์คลินิก ฉันว่าก็น่าจะได้อยู่นะ พี่เสี่ยวฮวาอยู่กับเถ้าแก่ใหญ่มานาน ถึงเขาจะทำตัวจองหอง แต่ความสามารถในด้านที่เรียนก็นับว่าใช้ได้อยู่”

อาข่านั่งคิดเงียบๆ ความหมายก็คือ พี่เสี่ยวฮวาในตอนนี้ไม่มีทางรับมือกับโรคที่ซับซ้อนนี่ได้แน่

คนบางคนเป็นประเภทที่มีบทเรียนแล้วไม่ได้ฉลาดขึ้น เรื่องแบบนี้แค่ผ่านสมองเสี่ยวเชี่ยนแวบเดียวเธอก็เดาได้แล้วว่าต่อไปเธอควรทำอย่างไร

อาข่านึกไม่ถึงว่าจะมีวันที่เธอได้มานั่งกับประธานเชี่ยนแบบนี้ เหมือนเพื่อนนั่งคุยกัน ความรู้สึกนี้พิเศษไม่เบา จังหวะที่ประธานเชี่ยนไปเข้าห้องน้ำ อาข่าที่ยากจะเก็บความดีใจไหวจึงส่งข้อความหาบอส

บอสคะ แบบนี้ถือว่าฉันเป็นเพื่อนกับประธานเชี่ยนแล้วหรือเปล่า

แต่เล็กจนโตเธอไม่มีเพื่อนที่สนิทมากๆ ตามติดประธานเชี่ยนมาตั้งนาน คอยสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ อาข่ารู้สึกชอบประธานเชี่ยนในระดับหนึ่ง และก็อิจฉาที่ประธานเชี่ยนออกหน้าแทนเพื่อนบ่อยๆ เธอเองก็อยากเป็นหนึ่งในสมาชิกของแก๊งค์ประธานเชี่ยนเหมือนกัน

บอสตอบกลับมาสั้นๆเหมือนเคย

คนโง่

อาข่านั่งคิดอยู่นาน ไม่เข้าใจ ยังคงคิดว่าตัวเองกลายเป็นเพื่อนกับประธานเชี่ยนแล้วจึงแอบดีใจ

เสี่ยวเชี่ยนกลับมาจากห้องน้ำ พอนั่งลงฟู่กุ้ยก็โทรมา

“ทางโรงพยาบาลเร่งมาแล้ว พรุ่งนี้ให้ลูกศิษย์เธอไปรายงานตัวได้เลย”

“พี่ไม่มารับเหรอ”

“พี่ไปทะเลกับหลิวเหมยไม่มีเวลา พี่คุยกับทางนั้นให้แล้ว—เชี่ยนเอ๋อ เธอแน่ใจนะว่าลูกศิษย์เธอจะทำงานนี้ได้ พี่เห็นเขายังใหม่ ให้ไปเจอกับผู้ป่วยโรคที่ไม่หายขาดแบบนั้นเขาจะปรับตัวได้เหรอ”

“ฉันรู้ความสามารถของลูกศิษย์ตัวเองดี เขาทำได้”

เสี่ยวเชี่ยนวางสาย เห็นอาข่ามองมาด้วยความอยากรู้ ผู้หญิงคนนี้ขี้สงสัยจริง ดูอยากรู้อยากเห็นไปหมดทุกเรื่อง

“เธออยากถามฉันใช่ไหมว่าทำไมฉันไม่ทำเหมือนเถ้าแก่ใหญ่ที่จัดแจงเรื่องงานให้ลูกศิษย์ทุกอย่าง”

อาข่าพยักหน้ารัวๆเหมือนสับกระเทียม

“ก็เพราะฉันรู้ในความสามารถของต้าอี ถ้าเขาไปทำงานที่นั่นเขาจะต้อง—”

“ดุจปลาได้น้ำ”

“เจอทางตันแน่นอน”

“…เขามีความแค้นกับเธอเหรอ ฉันจำได้ว่าเขาเป็นพี่สะใภ้รองของเธอนี่นา” อดีตสปายอย่างอาข่ารู้เรื่องพวกนี้หมด

“นิสัยของคนเราไม่เหมือนกัน ความสามารถในการแบกรับสิ่งต่างๆก็ไม่เท่ากัน ฉันรู้จักนิสัยของต้าอีดี เขาอาจจะงงๆไม่เข้าใจไประยะหนึ่ง แต่หลังจากที่ข่มปีศาจในจิตใจได้แล้ว ก็จะสามารถทำงานที่ฉันมอบหมายให้ได้”

เสี่ยวเชี่ยนพูดพลางโทรติดต่อต้าอี

รอสายอยู่นานกว่าจะมีคนรับ

“ประธาน…เชี่ยน”

“ต้าอีทำอะไรอยู่เหรอ”

“ฉัน…” ตาอีเหลือบมองคนบางคนอย่างจนปัญญา คนๆนั้นหยุดการกระทำแล้วแสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ

สุภาพบุรุษไม่รบกวนเวลาเมียคุยโทรศัพท์ อวี๋หมิงอี้รู้สึกว่าตัวเองทำถูกต้องแล้ว

ถูกต้องกับผีสิ เก่งจริงต้องออกไปสิ แบบนี้จะให้คุยอย่างเป็นสุขได้ไง

อวี๋หมิงอี้หลังจากได้ประเดิมกินเนื้อครั้งแรกไป จากนั้นก็เข้าสู่เส้นทาง…สายหื่น ชนิดที่ไม่หันหลังกลับ