ตอนที่ 800 คอยปกป้องอย่างเงียบๆ

ก็เหมือนกับที่เสี่ยวเชี่ยนคิด ต้าอีเข้าไปฝึกงานในโรงพยาบาลอย่างเป็นทางการวันที่สองก็ได้เจอกับผู้หญิงคนที่เจอตอนไปแจกแบบสอบถาม

หลังจากที่ต้าอีพูดคุยไปได้หนึ่งชั่วโมงก็ได้วางแผนการรักษาให้ผู้หญิงคนนี้อย่างละเอียด นัดเจอสัปดาห์ละครั้ง ใช้เวลารักษาประมาณสี่ครั้ง

เมื่อต้าอีทำทุกอย่างเสร็จสรรพแล้วเรื่องแรกที่ทำก็คือไปหาเสี่ยวเชี่ยน เธอเคยชินกับการเอาแผนงานต่างๆไปให้เสี่ยเวชี่ยนดู คล้ายกับนักเรียนประถมที่เอาการบ้านไปให้คุณครูตรวจหลังทำเสร็จ

ตอนที่ต้าอีมาหา เสี่ยวเชี่ยนกำลังเล่นโยคะอยู่ในบ้าน เสี่ยวเชี่ยนตัวอ่อนมาก เธอเล่นโยคะหลายปีจนติดเป็นนิสัย ทำท่ายากๆได้หลายท่า

“ประธานเชี่ยน ฉันเจอผู้หญิงที่ถูกใช้ความรุนแรงในครอบครัวนั่นแล้วนะ วันนี้ฉันให้เขาทำแบบทดสอบ เขาเป็นโรคซึมเศร้าแบบอ่อนๆ แถมยังมีเรื่องฝังใจในวัยเด็ก พ่อของเขาก็มีแนวโน้มชอบใช้ความรุนแรง เขาโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ฉันไม่ได้ถามเขาว่าทำไมไม่หย่า ฉันอยากช่วยเรียกความมั่นใจของเขาให้กลับคืนมาก่อน”

“อืม” เสี่ยวเชี่ยนพอได้ยินคำว่าเรียกความมั่นใจกลับคืนก็ยกมุมปากเล็กน้อย ปรับเปลี่ยนท่า ทำท่าหกสูงโดยใช้ข้อศอกค้ำไว้ ต้าอีเห็นแล้วก็ตกใจใหญ่

ประธานเชี่ยนทำท่านี้ได้อย่างสวยงาม ใช้แค่กำลังจากแขนในการรับน้ำหนักตัวเอง ดูเหมือนอันตราย ต้าอีตกใจจนพูดไม่ออก

พอเสี่ยวเชี่ยนเสร็จท่ายากนี้แล้วต้าอีถึงโล่งอก

“เธอก็น่าจะลองดูนะ ท่าหกสูงเป็นท่าที่สบายท่าหนึ่งเลยล่ะ ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเลือดลมหมุนเวียน ฉันชอบมาก”

เสี่ยวเฉียงเองก็ชอบ

ทุกครั้งที่เสี่ยวเชี่ยนเล่นโยคะ อวี๋หมิงหลางจะทำตัวเหมือนหมาป่าผู้หิวโหย จ้องเสี่ยวเชี่ยนตาเป็นมัน

เขามักจะพูดชมในความตัวอ่อนของเสี่ยวเชี่ยน พลางดื่มด่ำกับสรีระของเธอ

“ฉันขอบายดีกว่า” ต้าอีเองก็มีนิสัยชอบออกกำลังกาย ครั้งแรกที่มีอะไรกันกับอวี๋หมิงอี้ก็มีสาเหตุมาจากแผนลดน้ำหนัก แต่เธอเล่นโยคะให้ตัวอ่อนแบบประธานเชี่ยนไม่ได้

“บางเรื่องเธอมองว่ามันซับซ้อนแต่พอทำจริงๆง่ายมาก ถ้าเธอคิดว่าตัวเองทำได้เธอก็ทำได้”

ต้าอีเก็บคำพูดของเสี่ยวเชี่ยนมาคิดเงียบๆ เธอยังอยากจะรายงานเรื่องแผนการทำงานให้เสี่ยวเชี่ยนฟัง แต่เสี่ยวเชี่ยนก็เริ่มทำท่าที่ยากกว่าเดิม ต้าอีจึงไม่กล้ารบกวนสมาธิเสี่ยวเชี่ยน

รอจนเสี่ยวเชี่ยนเสร็จเรื่อง ต้าอีกำลังจะพูดเสี่ยวเชี่ยนเข้าไปตบบ่าเธอ

“ทำตามที่เธอวางแผนไว้ก็พอ ไม่ต้องบอกรายละเอียดกับฉันหรอก จำไว้นะ ไม่ว่าเธอทำอะไรลงไปจะมีฉันคอยหนุนหลังให้ ดังนั้นไม่ต้องกลัว ควรรักษายังไงก็รักษาไป รักษาไม่ดีก็ไม่ต้องกลัว”

“…เธอสอนแบบนี้จะดีเหรอ” ต้าอีหรี่ตามองเสี่ยวเชี่ยน ถึงประธานเชี่ยนจะพูดให้เธอมีกำลังใจ แต่คำพูดอย่างรักษาไม่ดีก็ไม่ต้องกลัวมันสมควรออกมาจากปากคนเป็นอาจารย์เหรอ

“ดีสุดๆเลยล่ะ”

เสี่ยวเชี่ยนพูดต่อในใจ อีกสิบปีข้างหน้าถ้าต้าอีไม่ติดหนึ่งในสิบจิตแพทย์ที่เก่งที่สุดในประเทศก็อย่ามาเรียกเธอว่าเฉินเสี่ยวเชี่ยน

เธอไม่ใช้คนที่ไม่มั่นใจ เสี่ยวเชี่ยนได้ให้สิ่งที่ต้าอีต้องการมากที่สุดในเวลานี้

ความมั่นใจ

“งั้นฉันจะลงมือทำแล้วนะ” แววตาของต้าอีมีความดีใจฉายออกมาเล็กน้อย การยอมรับจากเสี่ยวเชี่ยนเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับเธอ

ตอนที่อวี๋หมิงหลางเปิดประตูเข้ามาก็เห็นต้าอีมีท่าทางที่มุ่งมั่นมาก

เขาเลิ่กคิ้ว นี่เมียเขาล้างสมองอะไรอีกเนี่ย

แฟนที่ใสซื่อของพี่รองพอมาเจอกับผู้หญิงฉลาดเป็นกรดของเขาก็ทำตัวเลื่อมใสประหนึ่งมีความศรัทธาต่อเทพเจ้า เสี่ยวเชี่ยนพูดอะไรก็เชื่อหมด

เสี่ยวเชี่ยนพอเห็นผู้ชายที่หายไปหลายวันกลับมาก็มีสีหน้าผ่อนคลาย

“เขากลับมาพอดีต้าอีอยู่กินข้าวด้วยกันสิ”

“ไม่ล่ะ ฉันต้องไปรับพ่านพ่าน รับปากไว้ว่าวันนี้จะพาไปกินพิซซ่า” ต้าอีไม่เพียงแต่จะเป็นภรรยาที่ดี ยังเป็นแม่ที่ดีด้วย ให้ความสำคัญกับการอบรมเลี้ยงดูพ่านพ่านมาก เรื่องไหนที่รับปากไว้ก็ต้องทำให้ได้

“ก็ได้ ฉันไม่รั้งเธอแล้ว” เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลางยืนส่งต้าอี พอปิดประตูเขาก็จับเสี่ยวเชี่ยนกดเข้ากำแพง

“ทำอะไร…” เสี่ยวเชี่ยนผลักเขา ตานี่วิ่งมาจากไหนกัน หัวมีแต่เหงื่อ ชุดฝึกก็เปียกชุ่มไปหมด

“เดาดูสิ”