ตอนที่ 844 โป๊ยก่าย ไม่ต้องตามหรอก

“พี่เองนะ เมื่อกี้เกิดเรื่องใหญ่แล้ว…”

ป้าใหญ่เล่าเรื่องให้ฟังด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

พ่อฉิวฉิวฟังจบก็ตกใจใหญ่

“อะไรนะ? อยู่ๆฉิวฉิวก็น้ำลายฟูมปาก?”

“ใช่ กำลังชักเลย ข้างนอกมีรถฉุกเฉินมารอรับแล้ว ตอนนี้เดินไปถึงสวนหน้าบ้านแล้ว”

“เดี๋ยวนะ ขอถาม…ศาสตราจารย์Simก่อน การรักษาทำให้ชักน้ำลายฟูมปากด้วยหรือเปล่า?”

พ่อฉิวฉิวถามชาวต่างชาติที่อยู่บนรถ ซึ่งข้างๆมีล่ามส่วนตัวตามมาด้วย หลังจากที่ล่ามแปลเสร็จ ชาวต่างชาติคนนั้นก็ตอบ

“ศาสตราจารย์Simบอกว่า คุณไม่ได้ทำตามที่เขาบอกที่ให้ช็อตไฟฟ้าลูกคุณ และก็ไม่ได้ทำตามที่เขาสั่งที่ให้ไปหาผู้ชายมาข่มขืน คุณไม่ให้ความร่วมมือในการรักษาแบบนี้แล้วทำไมยังเกิดเรื่องอีก นั่นมันแก๊งค์ต้มตุ๋นชัดๆ”

“แต่ลูกสาวผมน้ำลายฟูมปากแล้วนะ…”

“นั่นอาจเป็นเบคกิ้งโซดา เป็นแผนทั้งนั้น คุณถูกหลอกแล้ว ต้องไปจับเขากลับมาช็อตไฟฟ้า”

“ช็อตไฟฟ้า…” พ่อฉิวฉิวทำใจไม่ได้

“ความใจอ่อนของคุณในตอนนี้มันคือความไม่รับผิดชอบต่อลูกคุณ คุณอยากเห็นลูกคุณวิปริตไปตลอดชีวิตเหรอ?”

“หา” ในที่สุดพ่อฉิวฉิวก็ตัดสินใจเด็ดขาด เพื่อลูกแล้วเจ็บตอนนี้ยังดีกว่าเจ็บระยะยาว

เขาดูทาง อีกเดี๋ยวก็จะถึงบ้านแล้ว ครั้นแล้วจึงสั่งป้าใหญ่ “อย่าเพิ่งให้พวกเขาไป อีกสองนาทีผมจะถึงบ้านแล้ว”

ถึงปากทางเข้าหมู่บ้านแล้ว มองเห็นบ้านสี่ชั้นของตัวเองแล้ว

ป้าใหญ่ตอบรับแล้ววางสาย จากนั้นก็ตะโกนใส่กลุ่มคนที่พากันเดินไปถึงประตูแล้ว

“อย่าเพิ่งปล่อยพวกนั้นไป พ่อเขาจะมาถึงแล้ว พวกนั้นอาจกำลังหลอกอยู่”

พอป้าใหญ่ตะโกนไปแบบนั้นก็เหมือนเอาไม้แหย่รังแตน

คนที่แบกฉิวฉิวไปเดินไม่ได้ไว พอป้าใหญ่ตะโกนแบบนั้นพวกเสี่ยวเชี่ยนก็รู้เลยว่าแผนแตกแล้ว

รถฉุกเฉินมารออยู่ด้านนอกแล้ว

ความสำเร็จรออยู่ไม่ไกล เพื่อนสมัยเรียนของฟู่กุ้ยเป็นนักนิติจิตวิทยาอยู่ที่เมืองนี้ รถฉุกเฉินของโรงพยาบาลรัฐเรียกมาใช้งานไม่ได้แน่ แต่ถ้าเป็นของโรงพยาบาลเอกชนก็ยังจ้างมาได้ แค่มีเงินก็พอ

ดังนั้นก่อนมาถึงเสี่ยวเชี่ยนได้โทรบอกให้รถฉุกเฉินออกมาด้วย ซึ่งก็คือแผนที่สองของพวกเธอ เวลานี้ไป๋จิ่นเจอกับรถฉุกเฉินแล้ว กำลังรอพวกเสี่ยวเชี่ยนออกมาอยู่

ประตูใหญ่ปิดสนิท มองไม่เห็นว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น ไป๋จิ่นได้ยินเสียงป้าใหญ่ตะโกนก็ตกใจมาก

แย่แล้ว

ถูกจับได้แล้ว

ที่ทำมาจะสูญเปล่าเหรอ?

เธอรีบร้อนลงจากรถ ลองเปิดประตูใหญ่ แต่ประตูปิดแน่นมากขยับไม่ได้เลย

พวกเสี่ยวเชี่ยนแสดงหนังOne Flew over the Cuckoo’s Nest (ชื่อไทยว่า “บ้าก็บ้าวะ”) เวอร์ชั่นชีวิตจริง แต่ละช่วงนั้นลุ้นจับใจ ไป๋จิ่นที่อยู่ด้านนอกก็ร้อนใจดั่งมีไฟแผดเผา พวกเสี่ยวเชี่ยนที่อยู่ข้างในก็กำลังเสี่ยงภัย

อีกนิดเดียวก็จะถึงประตูแล้ว กำลังจะชนะ ทันใดนั้นก็เกิดเรื่องขึ้น

“หยุดอยู่ตรงนั้น ถ้ากล้าขยับฉันจะปล่อยหมา” ป้าใหญ่ยืนตะโกนจากทางหน้าต่าง ในมือมีอุปกรณ์ที่คล้ายรีโมต

“ป้า อย่าปล่อยนะ พวกเราอยู่ตรงนี้ หมานั่นมันเจอใครก็กัดหมด” ผู้ชายร่างใหญ่คนที่บอกว่ากินหม้อไฟไม่ให้น้ำจิ้มมันสร้างบาปชัดๆเป็นคนพูด

อ่อ…หมาเจอใครก็กัดเหรอ ปล่อยไม่ได้งั้นสิ?

พวกเสี่ยวเชี่ยนมองหน้ากัน เสี่ยวเชี่ยนตะโกนออกมา “ลงมือ”

ในเมื่อใช้ปัญญาเอาชนะไม่ได้ก็ต้องใช้กำลัง

สิ้นเสียงเสี่ยวเชี่ยนฉิวฉิวก็ลุกขึ้นมาเหวี่ยงหมัดไปที่ตาผู้ชายร่างใหญ่ ผู้ชายคนนั้นเอามือจับตาพลางพูดอย่างน้อยใจ

“ขนาดผมยังทำลง ผมเป็นพวกเดียวกันนะ”

“พวกเดียวกับปู่สิ ตอนที่ป้าไม่ให้น้ำจิ้มไม่เห็นมาช่วย ไปยืนอยู่ข้างๆเลยไป”