ตอนที่ 857 ตกลงใครพิเรนทร์กว่ากันแน่

เสี่ยวเชี่ยนพอได้พูดออกไปแล้วก็โล่งใจ

เป็นศิษย์อาจารย์กันมาสองชาติ ความสัมพันธ์จะขาดสะบั้นแค่คำพูดไม่กี่ประโยคได้อย่างไร เธอรู้ว่าอาจารย์ตัวเองเป็นคนอย่างไร พูดออกไปแบบนี้แล้วต่อไปอาจารย์ก็คงไม่บังคับเธออีก

เสี่ยวเชี่ยนเพิ่งเดินไปถึงที่รถอาข่าก็เรียกเธอจากด้านหลัง

“ประธานเชี่ยน”

“มีธุระอะไรเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนถาม

“บอสฉันอยากเจอเธอ”

“หืม?” มือเสี่ยวเชี่ยนปล่อยประตูรถเรียบร้อยแล้ว เธอหันไปมองอาข่าเต็มๆตา

บุคคลลึกลับที่อยู่เบื้องหลังอาข่าในที่สุดก็จะเปิดเผยตัวแล้วเหรอ?

ตอนที่ไปช่วยฉิวฉิวอาข่าพูดมาแล้วว่า พอกลับมาบอสของเธออยากเจอเสี่ยวเชี่ยน แต่เสี่ยวเชี่ยนไม่คิดว่าจะไวขนาดนี้

“เบบี๋เชี่ยน~” ศาสตราจารย์ชีวิ่งหอบมาแต่ไกลพลางยิ้มหน้าบานให้เสี่ยวเชี่ยน

เด็กคนนี้ใส่ส้นสูงแต่ทำไมวิ่งได้ไวขนาดนี้นะ เมื่อกี้ตอนเขาออกมาถูกศาสตราจารย์คนหนึ่งขอคุยด้วยเกือบตามเสี่ยวเชี่ยนไม่ทันแล้ว

“ก็บอกแล้วว่าอย่าเรียกฉันแบบนั้น” เสี่ยวเชี่ยนได้ยินเขาเรียกแบบนี้ก็รู้สึกขนลุก

“เบบี๋เชี่ยน?”

“…คุณมีธุระอะไรก็ว่ามาเถอะค่ะ”

เสี่ยวเชี่ยนพบว่าเธอหมดแรงทุกครั้งที่ต้องเจอกับตาคนหน้าหนาคนนี้

“ผม่มียาอมชุ่มคอสูตรพิเศษมาให้ น่าจะช่วยเรื่องเสียงคุณได้บ้าง เสียงคุณยังดูแหบๆอยู่เลย” ศาสตราจารย์ชียิ้มกว้างพลางล้วงกระปุกยาอมออกมา

เนื่องจากเป็นสูตรทำเองจึงไม่ได้ห่อสวยงาม

แต่อย่าคิดว่าเขาห่อด้วยพลาสติคแบบนี้ แต่ถูกจัดวางในกล่องไม้แกะสลักสวยหรูนะจะบอกให้ แถมด้านบนยังมีเพชรพลอยประดับด้วย

นี่เป็นของมีราคา เหมือนกับขวดโบราณราคาแพงที่บรรจุเหล้าคราวก่อน ของยังไม่แพงเท่ากล่อง

“ฉันไม่ชอบรับของจากคนแปลกหน้า” เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ยื่นมือออกไป แค่หันไปมองเขาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าตานี่ดูตื๊อเธอมาก

“คุณพูดเองนะว่าให้ผมมาเอง คุณถึงจะยอมกินยา ตอนนี้ผมมาแล้ว เด็กดี ถึงเวลากินยาก็ต้องกิน เดี๋ยวเกิดทิ้งโรคเรื้อรังอะไรไว้จะไม่ดีนะ”

อาข่าพยักหน้าเห็นด้วย ใช่ บอสพูดถูก

เดิมเสี่ยวเชี่ยนมีสีหน้าไม่แคร์ แต่ทันใดนั้นเธอก็getคำพูดของศาสตราจารย์ชี เขามาด้วยตัวเองเธอถึงจะยอมรับของจากเขาแถมยังจะกินยาด้วย…หรือว่า?

เธอนึกออกแล้ว ก่อนหน้านี้อาข่าให้ของเธอ ตอนที่เธอปฏิเสธเธอได้พูดกับอาข่าว่า ถ้าอยากให้เธอรับของก็ให้บอสอาข่ามาด้วยตัวเอง

สาดตาจานชีพูดแบบนี้ หรือว่าเขาจะเป็น…

“เขาเป็นบอสฉันเอง”

คำอธิบายของอาข่าทำให้โลกหยุดไปชั่วขณะ

กลางวันแสกๆ มีคนและรถผ่านไปมา แต่มีแค่สามคนนี้เท่านั้นที่ยืนนิ่งเหมือนหุ่นขี้ผึ้ง คล้ายกับว่าลืมแม้กระทั่งหายใจ

“ดังนั้น คุณก็คือคนที่ส่งให้อาข่ามาอยู่ข้างฉัน?” เสี่ยวเชี่ยนกัดฟันพูดออกมา

“ใช่ครับ”

“คุณให้เขาคอยปกป้องฉัน?”

“ถูกต้อง”

“เขาเอาเครื่องดักฟังมาแอบฟังฉันกับสามีก็เป็นสิ่งที่คุณสอนมา?”

“…นั่นมันนิสัยพิเรนทร์ของเขา ในความเป็นจริงเขาไม่ใช่แค่ดักฟังคุณ ผมมีแฟนเขาก็แอบดักฟัง” ศาสตราจารย์ชีเองก็จนปัญญากับนิสัยนี้ของอาข่า