ตอนที่ 867 ถึงเวลาแสดงออกแล้ว

ฟู่กุ้ยดูใจเย็นมาก หลังจากที่ผ่านนาทีเฉียดตายมาได้ เดิมเขาคิดว่าตัวเองจะไม่รอดแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะยังมีชีวิตอยู่ แถมยังแค่กระดูกร้าว

แต่หลิวเหมยเป็นห่วง พอเห็นเขากระดูกร้าวก็ร้องไห้จะเป็นจะตาย

ตอนที่อวี๋หมิงหลางโทรมาเป็นตอนที่หลิวเหมยกำลังร้องไห้เสียใจสุดๆ แม้แต่แรงรับโทรศัพท์ก็ไม่มี ฟู่กุ้ยจึงต้องโกหกอวี๋หมิงหลางไป

“ตกใจหมดเลย ถ้าพี่เป็นอะไรไปฉันจะทำยังไง…” ตอนนี้หลิวเหมยยังอกสั่นขวัญแขวนไม่หาย พอได้ยินว่าเขาเกิดอุบัติเหตุก็ช็อควิญญาณแทบหลุดจากร่าง

“ไม่เป็นไรแล้วนะ ก็แค่บาดเจ็บนิดหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่” ขาของฟู่กุ้ยถูกพันไว้ เขาเช่ารถเข็นจากทางโรงพยาบาลมาใช้

“ทำไมพี่ไม่บอกพี่หลางล่ะ ป้าฉันก็อยู่ เขาเป็นหมอกระดูก ให้เขาดูจะได้วางใจ” หลิวเหมยรู้ว่าแม่อวี๋เป็นหมอกระดูกที่มีชื่อเสียงมาก และดูเหมือนจะมีวิธีรักษาแบบลับเฉพาะด้วย จะกระดูกหักหรือกระดูกร้าวถ้าได้ยาของแม่อวี๋มาทาจะยิ่งหายไวขึ้น

“รอเสี่ยวเชี่ยนแข่งเสร็จก่อนค่อยให้คุณป้าดูก็ยังทัน”

ฟู่กุ้ยเป็นคนใส่ใจ รู้ว่าวันนี้ครอบครัวอวี๋กำลังมีเรื่องดีๆ เชี่ยนเอ๋อทำผลงานได้ยอดเยี่ยมในรอบแรก ทุกคนกำลังกินข้าวกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ถ้าเขาบอกเชี่ยนเอ๋อว่าตัวเองเกิดอุบัติเหตุบ้านนั้นก็คงยกโขยงมาเยี่ยมเขา ทำลายบรรยากาศงานฉลองคงไม่เหมาะเท่าไร

“แต่ว่า…” หลิวเหมยมองฟู่กุ้ยที่นั่งอยู่บนรถเข็น ในใจรู้สึกสงสาร

“ไม่เป็นไรหรอก ช่วงสองวันนี้พี่คงค้างที่นี่ กลับบ้านก็ไม่ได้ รอเสี่ยวเชี่ยนแข่งเสร็จก่อนพี่ค่อยกลับบ้าน”

ฟู่กุ้ยคิดทุกอย่างรอบคอบมาก

ถ้าตอนนี้เขากลับบ้านไม่ค่อยสะดวกเท่าไร ต้าหลงกำลังเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย เชี่ยนเอ๋อเองก็กำลังแข่ง ถ้าแม่เสี่ยวเชี่ยนต้องแบ่งเวลามาดูแลเขา ฟู่กุ้ยกลัวจะไปรบกวนเรื่องของน้องสาวน้องชาย

หลิวเหมยสงสารฟู่กุ้ยมาก เขาเอาใจใส่ทุกคน ทำไมไม่นึกถึงตัวเองบ้างนะ?

“เดี๋ยวพี่จะหาโรงแรมค้างคืน คงต้องวานให้เธอช่วยโทรบอกน้าเจี่ยด้วยว่าเราสองคนไปเที่ยวที่อื่นสองสามวัน”

“จะหาโรงแรมทำไมคะ พี่สะใภ้ย้ายออกไปแล้ว ที่บ้านว่างอยู่ห้องหนึ่ง พี่ไปอยู่สิคะฉันจะได้ดูแลพี่ด้วย”

“สะดวกเหรอ?” ฟู่กุ้ยแอบจุดพลุในใจ

“ทำไมจะไม่สะดวกล่ะคะ สภาพแบบนี้พี่จะทำอะไรได้?”

หลิวเหมยไม่ได้คิดอะไรซับซ้อน แต่ฟู่กุ้ยเหมือนถูกสบประมาทเล็กๆ ขาเขาใช้การไม่ได้ชั่วคราวแต่อย่างอื่นปกตินะ

แต่พอเห็นท่าทางหลิวเหมยเป็นห่วงเขามากฟู่กุ้ยกลับรู้สึกพอใจ นี่ถือเป็นผลพลอยได้เล็กๆสินะ ถึงขาจะบาดเจ็บ แต่เขาได้ขอแต่งงานไปแล้วแถมยังได้หลิวเหมยดูแลเขาด้วย

พอนึกถึงว่าช่วงเวลาสองสามวันนี้จะได้อยู่บ้านเดียวกันหัวใจของฟู่กุ้ยก็เบิกบาน

พวกเสี่ยวเชี่ยนยังไม่รู้ว่าฟู่กุ้ยเกิดอุบัติเหตุ ทุกคนในบ้านนั่งกินข้าวกันอย่างสนุกสนาน

อวี๋หมิงอี้มาถึงดึกหน่อย สองครอบครัวบวกแม่อวี๋นั่งเบียดกันรอบโต๊ะ

แม่อวี๋เห็นลูกชายสองคนมีครอบครัวกันหมดแล้ว แถมยังรักใคร่ปรองดองกันดี เธอรู้สึกอิ่มเอมใจ

“อะ เสี่ยวเชี่ยนกินขาหมูผัดเผ็ดนะ เฮงๆรวยๆ ทำอะไรก็ราบรื่นมีชัย” แม่อวี๋คีบขาหมูให้เสี่ยวเชี่ยน เพื่อแสดงออกว่าเธอไม่ลำเอียงจึงคีบให้ต้าอีด้วย

“ต้าอีก็กินหน่อยนะ หนูน่ะผอมเกินไปแล้ว” ถึงช่วงนี้ต้าอีจะอวบขึ้นมานิดหน่อย แต่ในสายตาของแม่อวี๋ก็ยังดูผอมอยู่ดี

“ช่วงนี้เขากินเก่งครับ แต่ก็ยังไม่อ้วน” พี่รองพูด

เสี่ยวเชี่ยนนิ่งเงียบ สองคนนี้พูดโกหกได้หน้าตาเฉย ช่วงนี้ต้าอีดูมีน้ำมีนวลขึ้นเยอะจะตาย

ต้าอีคีบขึ้นมาจะกิน แต่ปรากฏว่าพอได้กลิ่นขาหมูเธอกลับรู้สึกอยากอาเจียน จึงคีบไปให้พี่รอง

“คุณกินเยอะๆนะ”

เสี่ยวเฉียงเห็นต้าอีคีบหมูให้พี่รองก็เกิดอาการอิจฉาเล็กน้อย ครั้นแล้วจึงส่งสายตาไปหาเมียตัวเอง