ตอนที่ 898 สามีกลายเป็นขันที?

“เรื่องที่ทำให้หนังสือเล่มนั้นชวนให้จดจำก็คือการลงโทษในแบบต่างๆ มีอยู่แบบหนึ่งโหดร้ายมากก็คือการกรีดแล้วปอกทีละนิด ไม่ยอมให้ตายง่ายๆ หลายวันกว่าจะหมดลมหายใจตายไป”

“หนังสือเล่มนั้นดังเรื่องนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” อวี๋หมิงหลางเองก็จำเรื่องในหนังสือเล่มนั้นได้

เสี่ยวเชี่ยน หึ ออกมา จำได้ยิ่งดี เธอจะได้พูดความคิดของเธอต่อ

“เมียจ๋า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม? เดี๋ยวนะ หรือคุณคิดจะตอนผม?”

เปลี่ยนสามีให้เป็นขันที?

“ถึงฉันจะไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น แต่ฉันลองศึกษารายละเอียดการลงโทษแบบนั้นโดยอาศัยหลักการทางวิทยาศาสตร์แล้ว นายเคยคิดไหมว่า การเอาโคลนเหนียวๆทาบนบาดแผลแล้วลอกออกจะเป็นไง? ถึงน้องชายนายจะไม่มีบาดแผล แต่ถ้าโคลนแห้งแล้วลอกออก ทีละนิด มีขนติดออกมาด้วยนะ~ ไม่ต่างจากการเอาแวกซ์ถอนขน”

โวะ

ไม่ต้องบรรยายให้เห็นภาพได้ไหม

อวี๋หมิงหลางแค่ได้ฟังก็รู้สึกเจ็บแล้ว แถมเธอยังจะเอาไปทาตรงนั้นด้วย?

“โคลนนี่จะลอกเป็นแผ่นได้ไง? มันต้องใช้ล้างเอาไม่ใช่เหรอ?” เขายังแอบหวังว่าจะมีทางรอด เมียเขาน่าจะพูดเล่นแหละ จะโหดร้ายแบบนั้นได้ไง

“โคลนอันนี้ไม่ได้หรอก มันต้องใช้ที่ล้างหน้าเฉพาะของมันล้างออก แต่ใครบอกนายว่าผู้หญิงมีแค่มาร์คแบบนี้แบบเดียว? ฉันยังมีโคลนแบบอื่นอีก ตอนทาเป็นโคลน แต่ตอนแห้งลอกออกได้เป็นแผ่น ไม่รู้นะว่าประสิทธิภาพในการถอนขนเป็นไง?”

ชีวิตนี้มีสามีที่คอยเอาใจได้แค่คนเดียว แต่มาร์คหน้าน่ะต้องใช้นับไม่ถ้วน นี่แหละโลกของผู้หญิง

อวี๋หมิงหลางยอมจำนน เขาตระหนักได้แล้วว่า ห้ามยั่วโมโหผู้หญิงเด็ดขาด เป็นของต้องห้าม

“เมียจ๋าผมผิดไปแล้ว วันนี้ผมผิดมหันต์”

“นายผิดอะไร?” เสี่ยวเชี่ยนข่ม

“ผมผิด…ตรงไหนอะ?”

เสี่ยวเชี่ยนถึงเพิ่งนึกได้ เขาไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย เธอก็แค่เอาเขาเป็นที่ระบายอารมณ์เท่านั้น เอ่อ…

เสี่ยวเชี่ยนที่รู้ว่าตัวเองทำตัวไร้เหตุผลรีบส่งโฟมล้างหน้าให้เขา แต่ก็ยังไม่ลืมเก๊กหน้า

“อันที่จริง ผู้ชายที่ชอบเอาใจเมียแต่ละคนล้วนสูงสองเมตร มีจิตใจที่ยิ่งใหญ่ มีใบหน้าที่หล่อเหลา ตายแล้ว~ สามีฉัน ทำไมถึงได้หล่อแบบนี้?”

ในที่สุดเสี่ยวเฉียงก็ได้ล้างเอามาร์คหน้าออกจนหมด พอเช็ดหน้าแห้งเขาก็มองเธอด้วยสีหน้าทั้งอยากหัวเราะและร้องไห้ในคราวเดียว

“ก็เพราะมีเมียแสนดี วันๆเอาแต่หาเรื่องทรมานสามีไงล่ะจ๊ะ”

“แล้วนายยอมให้ฉันทรมานไหมล่ะ?”

“ยอมสุดๆเลยจ้ะ แค่ฮองเฮามีความสุขก็พอแล้ว”

ฮือๆๆ ถ้าไม่พูดแบบนี้ ไม่แน่เธออาจฉวยโอกาสเอามาร์คมาทาเสี่ยวเฉียงน้อยตอนเขาหลับแน่

เธอทำเรื่องแบบนี้ได้แน่เขามั่นใจ

เพื่อปกป้องเสี่ยวเฉียงน้อยเอาไว้ เขายอมทำตัวเชื่อฟังดีกว่า

“จริงสิเมียจ๋า ทำไมคุณไม่ให้ผมทำอาหารเย็นล่ะ นี่มันก็ได้เวลากินข้าวแล้วนะ วันนี้คุณได้แชมป์มาเรากินก๋วยเตี๋ยวสุขใจกันดีไหม?” กินเสร็จแล้วก็ไปเล่นกลิ้งผ้าปูที่นอนกัน?

“ไม่ต้องทำหรอก พวกเราไปดูหลิวเหมยกัน ถ้าเขาไม่ได้เป็นอะไรพวกเราก็ออกไปหาอะไรกินกัน แต่ถ้าเขาเกิดเรื่อง…” เสี่ยวเชี่ยนนิ่งไป ไม่พูดต่อ

“หลิวเหมย? เป็นอะไร?”

ช่วงสองวันนี้หลิวเหมยมัวแต่ยุ่งเรื่องที่ทำงาน แม้แต่จะไปดูเมียแข่งก็ยังไม่มีเวลา อย่าว่าแต่เรื่องน้องสาวเลย

“แม่ฉันบอกว่าหลิวเหมยกับฟู่กุ้ยไปเที่ยวกันตั้งแต่วันที่ฉันแข่งวันแรกแล้ว นายเชื่อมะ?”

เมื่อกี้เสี่ยวเฉียงยังทำเป็นหยอกล้อกับเสี่ยวเชี่ยนอยู่ พอได้ยินแบบนี้ก็ทำหน้าเครียดขึ้นมาทันที กลับไปทำตัวปกติ

“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด คงเกิดอะไรขึ้นแน่แล้วไม่ได้บอกพวกเรา…ไม่ได้ ต้องรีบไปดู”