ตอนที่ 926 ทำไมสัมผัสไม่ถึงเธอ

“แม่ก็แค่ยังไม่อยากยอมแพ้ ถ้ามีคนค้ำประกันให้เราเอาเงินมาหมุนเวียน ทำให้บ้านเรายืดระยะเวลาใช้หนี้ออกไปได้ ถึงตอนนั้นสินค้าใหม่ของบ้านเราก็ออกสู่ตลาดได้ทันเวลา เราก็จะมีโอกาสผ่านวิกฤติไปได้ ขาดอยู่แค่ก้าวเดียว ก้าวเดียวจริงๆ…ตอนนี้พ่อเราก็ไม่รู้ไปอยู่ไหน ถึงพวกคนงานจะบอกว่าเขากลัวความผิดเลยหนีไปแล้ว แต่แม่รู้ว่าพ่อเราไม่มีทางหนีหรอก แม่ก็แค่เป็นห่วง…”

แม่สืออวี้เช็ดน้ำตา เธอกลัวสามีจะคิดสั้นแล้วทิ้งเธอกับลูกสาวเอาไว้

เดิมอยากจะเลี้ยงลูกสาวไว้บนหอคอยงาช้างให้สุขสบายไปตลอดชีวิต แต่สุดท้ายกลับต้องมาพลิกผันกลางทาง นับตั้งแต่เธอคลอดสืออวี้ออกมาร่างกายก็แย่ลงจนมีลูกไม่ได้อีก เธอกับสามีไม่ได้อยากให้ลูกสาวรับช่วงกิจการต่อ เดิมคิดว่าจะสู้จนกว่าสามีจะเกษียณแล้วให้ลูกสาวนั่งเป็นผู้ถือหุ้นอย่างสบายๆไปตลอดชีวิต สามีเธอคิดว่าตัวเองยังทำงานได้อีกสักยี่สิบปี แต่แผนการที่คิดไว้ดิบดีก็ยังสู้สวรรค์ที่ไม่เป็นใจเพียงครั้งเดียวไม่ได้

สืออวี้มองแม่ที่เหมือนแก่ลงไปมากเพียงชั่วข้ามคืน เธอไม่อาจทำตัวเป็นองค์หญิงที่ไม่ทุกข์ร้อนในสถานการณ์แบบนี้ได้

“แม่! เรายังมีคุณอาที่อยู่เมืองหลวงไม่ใช่เหรอ หนูจะไปขอร้องให้เขามาค้ำประกันให้เรา!” ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน เธอจะไม่ยอมปล่อยให้ครอบครัวต้องพังลง

“ไม่มีประโยชน์…ลูกยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? เพื่อนน่ะมีราคาทั้งนั้น สูงต่ำก็ว่ากันไป ชาตินี้พ่อเราคบเพื่อนตั้งเยอะแยะ แต่มีคนไหนบ้างที่ออกหน้าช่วยเราแก้ปัญหา?”

แม่สืออวี้พูดอย่างอ่อนล้า

เธอกับสามีมีเพื่อนมากมายนับไม่ถ้วน แต่คนที่ออกตัวช่วยในยามคับขันกลับไม่มี ถึงขนาดที่บางคนยังแอบรอฉวยโอกาสตอนที่กิจการของตระกูลสือล้มด้วยซ้ำ

“ไม่มีทาง แม่! รอหนูก่อนนะ! หนูต้องหาทางได้แน่!”

สืออวี้พรวดพราดออกไป คุณนายสืออยากจะห้ามแต่สืออวี้หันหน้ากลับมาพูด

“แม่รอหนูก่อนนะ! หนูกลับมาแน่นอนค่ะ!”

คุณนายสือคิดแล้วจึงปล่อยมืออย่างไร้เรี่ยวแรง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

ช่างเถอะ ตอนนี้ข้างนอกลือกันว่าสามีเธอหนีไปแล้ว พรุ่งนี้ไม่แน่ว่าอาจมีคนงานมาประท้วงที่หน้าบ้าน ให้ลูกออกไปก่อนก็ดีเหมือนกัน

“ไปเถอะ ออกไปเจอธาตุแท้ของคน ลูกเองก็โตแล้ว ต่อไปพ่อกับแม่คงปกป้องลูกไม่ได้อีก บ้านเราไม่ไหวแล้ว ลูกคงเข้าใจแล้ว…โลกข้างนอกไม่เหมือนกับในรั้วโรงเรียน”

คุณนายสือพูดพึมพำด้วยหัวใจที่เจ็บปวดประหนึ่งถูกมีดกรีด ตอนนี้ถึงทางตันแล้วจริงๆ

ลูกใครๆก็รัก แต่คงปกป้องไปไม่ได้ตลอดชีวิต เมื่อก่อนครอบครัวยังปกป้องลูกได้ ตอนนี้ขนาดพ่อแม่ยังเอาตัวไม่รอด ได้แต่หวังว่าเด็กคนนี้จะเข้าใจโลกได้ไวๆ

ในหัวของสืออวี้เวลานี้มีอยู่ความคิดเดียว เธอแน่วแน่มาก

เมื่อก่อนครอบครัวเป็นฝ่ายปกป้องเธอ ตอนนี้ถึงเวลาเธอปกป้องครอบครัวบ้างแล้ว

เนื่องจากเมื่อวานเสี่ยวเชี่ยนเล่นผีผ้าห่มกับอวี๋หมิงหลาง วันนี้กว่าเธอจะตื่นก็เที่ยงแล้ว เธอหาวพลางเปิดโทรศัพท์มือถือดู มีสายไม่ได้รับขึ้นหรา

เอ๋…?

สืออวี้โทรหาเธอมากขนาดนี้ทำไมกัน?

เสี่ยวเชี่ยนรู้ว่าช่วงนี้สืออวี้กำลังเตรียมเรื่องงานแต่งงานอยู่ที่บ้านเกิด เธอกับต้าอีวางแผนไว้ว่าปิดเทอมแล้วจะไปหา พอเสร็จงานแต่งของสืออวี้ก็ถึงตาของเสี่ยวเชี่ยนกับต้าอี

เพื่อนรักสามคนนี้เตรียมแต่งงานติดๆกัน ช่วงหลายวันนี้ประธานเชี่ยนยุ่งเลยไม่ได้โทรหาสืออวี้ แล้วทำไมสืออวี้ถึงได้โทรหาเธอตอนดึกตั้งหลายสาย?

เสี่ยวเชี่ยนโทรกลับไปแต่กลับพบว่าเบอร์ของสืออวี้ค้างค่าโทรศัพท์จนถูกระงับ

อะไรของเขาเนี่ย อย่างสืออวี้ค้างค่าโทรศัพท์ได้ไง?

เสี่ยวเชี่ยนคิดว่าสืออวี้คงลืม คิดไว้ว่าเดี๋ยวจะลงไปจ่ายค่าโทรศัพท์ให้แล้วโทรหาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เห็นสายไฟคอมพิวเตอร์ยังไม่ได้เก็บเธอจึงเดินไปจะปิดเครื่อง ปรากฏว่าพอมองไปที่หน้าจอ เมื่อคืนสืออวี้ทักมา?

ข้อความแรกยังดีหน่อย แค่ถามว่าเธออยู่หรือเปล่า

ข้อความที่สองบอกว่าวันนี้เธออารมณ์ไม่ดีอยากคุยด้วย

ข้อความที่สามส่งสติ๊กเกอร์หน้าร้องไห้มา