ตอนที่ 929 ประธานเชี่ยนเป็นจอมเผด็จการ

พอกินข้าวเสร็จต้าอีก็ให้ประธานเชี่ยนไปล้างชาม ส่วนเธออยู่คุยเป็นเพื่อนสืออวี้

“ทำไมอยู่ๆก็หนีออกมาล่ะ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ อยากเล่าให้ฉันฟังไหม?”

อันที่จริงเวลานี้ต้าอีควรเตรียมตัวไปอยู่บำรุงครรภ์ที่เมืองQแล้ว แต่พอได้ยินจากเสี่ยวเชี่ยนว่าดูเหมือนสืออวี้จะเกิดเรื่องเธอจึงอยู่ต่อ อีกทั้งยังสั่งพี่รองให้รีบกลับไปเลี้ยงลูกด้วย พี่รองก็แอบเซ็ง เขาหึงเสี่ยวเชี่ยนยังไม่ทันจบก็มีสืออวี้โผล่มาอีกแล้ว

แต่ใครใช้ให้สามคนนี้เป็นรูมเมทกันตั้งหลายปีสมัยอยู่ในมหาวิทยาลัยล่ะ ความผูกพันนี้ไม่มีอะไรมาแทนที่ได้

“บอกเธอไปเธอก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก” ถึงสมองจะมีความคิดที่อยากให้เธอเอ่ยปากขอยืมเงินจากเพื่อนสนิททั้งสอง แต่สืออวี้พยายามกดความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นไว้

เธอไม่อยากคุยเรื่องเงินกับเพื่อนสนิท เพราะมันอาจทำให้ความสัมพันธ์เปลี่ยนไป

ก็เหมือนกับบรรดาคุณลุงคุณอาทั้งหลายที่ปกติเคยดีกับเธอ แต่มาตอนนี้แม้แต่หน้าเธอพวกเขาก็ไม่อยากเจอ

“งั้นเธอก็เล่าให้ประธานเชี่ยนฟังสิ ไม่มีปัญหาไหนที่ประธานเชี่ยนแก้ไม่ได้นะ”

“เขาน่ะเหรอ? ช่างเถอะ ฉันไม่อยากให้เขายืนอยู่บนที่สูงใช้นิ้วสั่งฉัน ในสายตาของเขาคนทั้งโลกไม่มีใครสู้เขาได้ ฉันก็เป็นแค่ลูกน้องของเขาคนนึง เป็นแค่คนโง่ๆไม่รู้อะไร ฉันมันก็เป็นแค่เครื่องมือที่ทำให้คนฉลาดอย่างเขาดูสูงส่งยิ่งกว่าเดิม”

“ฉันเป็นแบบนั้นในสายตาเธอเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนยืนอยู่ที่ประตูห้องครัว มือยังใส่ถุงมือสำหรับล้างชามอยู่

“แล้วมันไม่ใช่เหรอ? เธอแคร์ฉันจริงๆเหรอ? ถ้าเธอแคร์ฉันแล้วฉันจะโทรหาเธอไม่ติดได้ไง? ฉันติดต่อเธอได้เวลาที่ฉันต้องการไหมล่ะ? เธอเข้าใจความรู้สึกตอนฉันยืนตากฝนอยู่หน้าหมู่บ้านเธอไหมว่ามันแย่แค่ไหน?”

“สืออวี้เธอเป็นอะไรไป? ถ้าประธานเชี่ยนไม่แคร์เธอเขาจะยอมตากฝนขนาดนั้นเหรอ? เธอกำลังล้อเล่นกับพวกเราใช่ไหม? หรือเธอกำลังซ้อมบทละครอยู่?” ต้าอีไม่เข้าใจว่าทำไมเหตุการณ์ถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้ เพื่อนสนิทเธอพอเจอหน้ากลับพูดจาประชดใส่

ต้าอีอยากให้นี่เป็นเพียงการเล่นพิเรนทร์ของสืออวี้ อีกเดี๋ยวสืออวี้ก็จะกลับเป็นปกติแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็จะถามว่าเธอแสดงเก่งไหม?

แล้วประธานเชี่ยนก็จะเอาหมอนข้างไล่ฟาด ยิ้มไปด่าไป ว่างมากนักเหรอ

อยากให้เป็นอย่างนั้นจัง

แต่ประธานเชี่ยนที่สีหน้าไร้ความรู้สึกในเวลานี้กำลังถลึงตามองสืออวี้ประหนึ่งกินดินระเบิดเข้าไป บรรยากาศระหว่างสองคนนี้กำลังมาคุ

“เธอ! แล้วก็เธอ! อย่ามาแสร้งทำเป็นคนดีหน่อยเลย!” สืออวี้ชี้ต้าอี “เธอเห็นฉันกับประธานเชี่ยนทะเลาะกันเธอดีใจมากใช่ไหมล่ะ? ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนี้พวกเธอสองคนอยากจะทำอะไรก็ได้ เวลาที่พวกเธอกินเที่ยวกันอย่างสนุกสนานเคยคิดถึงฉันบ้างไหม?”

“ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ พวกเราคิดถึงเธอมาก ประธานเชี่ยนบอกว่า—” ต้าอีรีบอธิบาย

“เขาบอกอะไรเธอก็เชื่อหมด! ในสายตาของเขาพวกเราสองคนก็เป็นแค่หมาสองตัวที่เขาเลี้ยงไว้!”

“พอได้แล้ว!” ในที่สุดเสี่ยวเชี่ยนก็ทนฟังต่อไปไม่ไหว เธอเดินเข้าไปหาสืออวี้ “ถอนคำพูดของเธอเมื่อกี้กลับไปเลยนะ!”

“ฉันไม่ถอน! ฉันพูดความจริงเธอร้อนตัวเหรอ?”

“เผียะ!” เสี่ยวเชี่ยนตบไปหนึ่งที สืออวี้เอามือจับหน้าตัวเองข้างที่ถูกตบ สายตากลับเหมือนเพิ่งตื่นขึ้นมาจากความฝัน เอ๊ะ…เมื่อกี้เธอพูดอะไรไป?

ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่เหมือนถูกเปิดย้อนในสมองของสืออวี้อีกรอบ เธออยากจะตบหน้าตัวเองหลายๆครั้งจริงๆ! นี่เธอเป็นอะไรกันแน่!!!

“พวกเธอสองคนเลิกทะเลาะกันเถอะ คุยกันดีๆ ค่อยๆพูด…” ต้าอีเห็นสองคนนี้เริ่มใช้กำลังก็รีบเข้าไปห้าม แค่พอเธอพรวดพราดเข้าไปก็หน้ามืดล้มลงไปกองกับพื้น รู้สึกเหมือนภาพตัด…

เสี่ยวเชี่ยนมือไวรับต้าอีได้ทัน สืออวี้ที่ถูกตบไปก็ได้สติแล้ว เธออยากจะช่วยแต่ถูกเสี่ยวเชี่ยนปัดออก

“หลบไป!”

เสี่ยวเชี่ยนพยุงต้าอีไปนั่งที่โซฟา พอต้าอีหายหน้ามืดลืมตาขึ้นมาประโยคแรกที่พูดคือ