ตอนที่ 956 สมดุลทั้งสองฝ่าย

“แกก็น่าจะรู้สถานการณ์ของน้องชายแกดี ถึงจะสอบได้สามร้อยกว่าคะแนนก็อาจเป็นเพราะอาจารย์คุมสอบไข้ขึ้นไม่สบาย หรือคนตรวจอาจมือลั่นให้คะแนนพลาด แต่มันก็เป็นเรื่องดีสำหรับบ้านเรา เพียงแต่เรื่องจัดงานฉลองฉันยังลังเลอยู่ว่าจะจัดดีไหม ว่าจะปรึกษาทุกคนอยู่พอดี เชี่ยนเอ๋อกับฟู่กุ้ยเพิ่งจะแต่งงาน ถ้าจัดงานฉลองให้ต้าหลงอีกมันเหมือนกับว่าพวกเราอยากได้ซอง จัดงานฉลองถี่ๆดูไม่ค่อยดีเท่าไร…”

เจี่ยซิ่วฟางยังคงค่อนข้างคิดเยอะ เรื่องอื่นเอามาจัดรวมกันได้ แต่เรื่องงานแต่งไม่ได้เด็ดขาด นี่เป็นเรื่องใหญ่ของลูกสาวกับลูกเลี้ยง แต่ลูกชายที่ไม่เอาไหนมาตลอดกลับสอบได้ดีเกินคาด สามารถเข้ามหาวิทยาลัยอันดับล่างๆได้ เหนือความคาดหมายไปมาก ถ้าจะไม่จัดงานฉลองให้ก็ไม่เหมาะเท่าไร

“งานไหนต้องจัดให้ลูกก็จัดไปเถอะ ครั้งนี้ต้าหลงทำได้ดีจริงๆ” พ่อเลี่ยวพูดอย่างใจดี

“เชี่ยนเอ๋อแต่งงาน ตามมาด้วยฟู่กุ้ย ถ้าจัดงานฉลองให้ต้าหลงอีก บ้านเราจะไม่ดู…นั่นไปหน่อยเหรอ” คนอื่นฟังเข้าอาจมองว่าบ้านนี้วุ่นวายเสียจริง

แต่วันแต่งงานของเสี่ยวเชี่ยนถูกกำหนดไว้นานแล้ว ตระกูลอวี๋ค่อนข้างมีฐานะ เรื่องใหญ่แบบนี้จะต้องมีการเตรียมการไว้ก่อนนานมาก หน้าที่การงานของอวี๋หมิงหลางเองก็มีความพิเศษ กว่าจะหาเวลาว่างมาจัดงานได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

ส่วนทางด้านฟู่กุ้ยถึงจะเพิ่งคบกันได้ไม่นาน แต่เด็กสองคนนี้กลับรีบจะแต่งงานกันให้ได้ เป็นพวกใช้ชีวิตอยู่กับความเป็นจริงไม่เชื่องมงาย แต่กลับเชื่อในเรื่องพรหมลิขิต เรื่องแต่งงานยอมแต่งไวดีกว่าแต่งช้า

แต่ต้าหลงผู้ไม่เอาไหนมาตลอดกลับทำคะแนนได้ดีขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ จะไม่จัดงานอะไรให้เลยก็ดูไม่เหมาะ ที่นี่มีธรรมเนียมอยู่ สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ต้องจัดงานเลี้ยงฉลองให้ ถึงคะแนนของต้าหลงจะสู้ฟู่กุ้ย พี่สาว กับพี่เขยไม่ได้ แต่ก็ถือว่าเหนือความคาดหมายไปมากทีเดียว เจี่ยซิ่วฟางเริ่มลำบากใจ

“เรื่องประเดประดังเข้ามาพร้อมกัน แถมที่นี่ยังมีธรรมเนียมแบบนี้อีก พวกญาติๆคงเข้าใจแหละ” พ่อเลี่ยวไม่ได้คิดมากเท่าเจี่ยซิ่วฟาง

เขาเองก็คงไม่เชิญคนนอกอยู่แล้ว เอาแค่ญาติสนิทที่ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ ด้วยสถานะของเขาถ้าจะให้เชิญคนรู้จักมาหมดก็คงเยอะมาก งานแต่งลูกชายของเขาคงไม่ทำถึงขนาดนั้น เอาเรียบๆง่ายๆ แม่เสี่ยวเชี่ยนก็คงเข้าใจเขา

“อะแฮ่ม!” ต้าหลงแกล้งไอ พยายามแสดงตัวตน เป็นลูกชายที่ใช้ไม่ได้ในสายตาแม่มาหลายปี นี่ถือเป็นโอกาสจะได้รับคำชมบ้างแล้ว

“แม่ อันที่จริงไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก เพราะผมไม่คิดจะเรียนอยู่แล้ว”

“แกว่า…ไงนะ?!” น้ำเสียงเจี่ยซิ่วฟางเปลี่ยนไป

“มหาลัยอันดับล่างๆเรียนไปจะมีความหมายอะไร? ค่าใช้จ่ายสูง ค่าเทอมก็แพง คะแนนผมก็เลือกสาขาที่จะเรียนไม่ได้มากด้วย หางานก็ใช่ว่าจะง่าย…โอ๊ย! แม่ ตีผมทำไมเนี่ย!” ต้าหลงถึงกับวางแผนคิดคำพูดนี้อยู่นานเพื่อให้ตัวเองดูเท่ห์ในสายตาของคนในครอบครัวบ้าง หลังจากที่พ่ายแพ้ให้พี่สาวมาตลอด

ปรากฏว่าพอเอ่ยปากพูด ไม่เพียงแต่จะไม่ได้ผลตามที่คาดการณ์ไว้ ยังถูกแม่ตบด้วยรองเท้าแตะอีกต่างหาก

“แม่! ตีผมทำไม!” ต้าหลงรีบมุดไปหลบอยู่ข้างหลังพี่เขย เขามองออก ในบ้านนี้แม่เขาเกรงใจพี่เขยที่สุด พี่สาวเขาก็ยังสู้ไม่ได้

“แม่ครับ ใจเย็นก่อนครับ อย่าเพิ่งตีน้อง อีกอย่างน้องก็โตแล้วนะครับ” อวี๋หมิงหลางออกโรงปกป้องตามคาด ไม่ให้แม่ยายตีน้องเมีย

“หมิงหลางหลบไปนะ! ฟังดูสิว่าเด็กคนนี้มันพูดอะไร! ไอ้ลูกไม่รักดีอย่าไปหลบอยู่หลังพี่เขยนะ ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันจะตีแกให้ตายเลย!” เจี่ยซิ่วฟางชี้หน้าด่าลูกชาย พ่อเลี่ยวรีบเข้าไปห้าม

“คุณเป็นความดันอยู่อย่าโมโหไปเลยนะ นั่งลงค่อยๆคุยกันดีกว่า”

“เหล่าเลี่ยว! แบบนี้มันอยู่กันไม่ได้แล้ว!” เจี่ยซิ่วฟางตบขาฉาดใหญ่ วินาทีถัดมาจากแม่ที่โมโหร้ายกลายเป็นป้าวัยทองเจ้าน้ำตา น้ำตาร่วงเผาะๆ

“ฉันตัวคนเดียวเลี้ยงลูกสองคนยากลำบากขนาดไหน? แน่นอน ความยากลำบากทั้งหลายมาจากลูกชายที่ไม่เอาไหนทั้งนั้น เชี่ยนเอ๋อไม่เคยสร้างเรื่องให้ฉันปวดหัวเลยตั้งแต่เล็กๆ มีตอนไหนบ้างที่ฉันต้องกลุ้มใจเพราะเชี่ยนเอ๋อ? ไม่ว่าจะเรื่องเรียนเรื่องหาคู่ ไม่มีสักเรื่องที่ฉันต้องหนักใจ แต่ดูไอ้ลูกคนเล็กนี่สิ! พี่สาวมันเรียนอยู่ต่างเมือง มันกลับทำตัวเอาแต่ใจอยู่ที่บ้าน นี่ไม่กินนั่นก็ไม่เอา วันๆฉันต้องเหน็ดเหนื่อยคอยปรนนิบัติหาของดีๆให้กิน แถมยังได้พี่ชายดีๆอย่างฟู่กุ้ยที่ช่วยเคี่ยวเข็ญจนสอบเข้ามหาลัยได้ แต่คุณดูมันสิ มันบอกว่าจะไม่เรียนแล้ว!”