บทที่ 11

“เอ๋? พี่สะใภ้”

นี่คือหลินเฟยจูบผู้หญิงเป็นครั้งแรก และยังเป็นฝ่ายถูกจูบ ยังไงก็ยังมีความตื่นเต้นและดีใจไม่มากก็น้อย

แม้ว่าลิ้นของพานเสี่ยวเหลียนจะไม่คล่องแคล่วมากนัก แต่รสชาติหอมจริง ๆ ราวกับได้ดื่มน้ำจากน้ำแร่คุณภาพดีจากภูเขา ทำให้หลินเฟยอดไม่ได้ที่อยากดูดดื่ม

และฝ่ามือของหลินเฟย ก็ยังสัมผัสได้ถึงความมหัศจรรย์ที่แสนวิเศษ

วินาทีนี้ หลินเฟยอยากเป็นลูกผู้ชายจริง ๆ

หลินเฟยอดทนไม่ได้อีกต่อไป พลิกตัว ทับร่างกายของพานเสี่ยวเหลียน

“เสี่ยวเฟยนาย นายเบา ๆ หน่อยสิ”

แน่นอนว่าพานเสี่ยวเหลียนรู้ว่าต่อมาหลินเฟยจะทำอะไร

รู้สึกถึงกลิ่นอายลูกผู้ชายที่ยิ่งใหญ่ของหลินเฟย พานเสี่ยวเหลียนตัวร้อนจนแทบจะละลาย ดิ้นไปมาอย่างอดไม่ได้เหมือนงูหญิงที่สวยงาม

รู้สึกคาดหวังและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

“เสี่ยวเฟยรีบมาเถอะ พี่รอไม่ไหวแล้ว”

พานเสี่ยวเหลียนกอดหลินเฟยแน่น อดไม่ได้ที่จะร้องออกมาอย่างเย้ายวน

“อ๊ะ พี่สะใภ้ต่อจากนี้ผมจะเริ่มเลยนะครับ”

หลินเฟยอดทนไม่ได้อีกต่อไป น้องชายของเขาผงาดและเตรียมพร้อมสำหรับศึกที่ยิ่งใหญ่นี้

ในที่สุด เขาก็กำลังจะได้ลิ้มรสผู้หญิงแล้ว

“เสี่ยวเฟย นายอยู่ไหน เสี่ยวเฟย!”

“โอ้ย ขาของฉัน”

ทันใดนั้น หลินเฟยได้ยินเสียงถังรั่วเสวี่ยที่ตามหาตัวเองจากด้านนอกด้วยอาการร้อนรน สุดท้ายก็มีเสียงที่ร้องด้วยความเจ็บปวด

“คุณอา”

ตอนนี้ท้องฟ้าสว่างแล้ว หลินเฟยเดาออกได้ทันทีว่าถังรั่วเสวี่ยตื่นมาและพบว่าตัวเองไม่อยู่แน่ ๆ จึงอออกมาหา จากนั้นไม่ทันระวังจนเท้าได้รับบาดเจ็บ

“พี่สะใภ้ครับ ผม ผมต้องไปดูคุณอา เธอเหมือนว่าได้รับบาดเจ็บนะครับ”

อารมณ์ถูกขัดจังหวะ หลินเฟยเป็นห่วงถังรั่วเสวี่ยไม่มีอารมณ์ต่อ เขารีบสวมกางเกง ลุกขึ้นจากตัวพานเสี่ยวเหลียน

“เฮ้อ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง”

พานเสี่ยวเหลียนไม่พอใจอย่างมาก เธอนั่งลงตั้งใจสัมผัสด้วยความเกลียด

แต่หลังจากฟ้าสว่างแล้ว คนในหมู่บ้านก็เริ่มทยอยทำงานกัน เธอเองก็รู้ถ้ารั้งหลินเฟยไว้ จะถูกพบเห็นได้ง่ายแน่ ๆ

พานเสี่ยวเหลียนทำได้แค่พูดกับหลินเฟยอย่างไม่เต็มใจ

“งั้นเสี่ยวเฟย เธอไปดูคุณอาของเธอก่อนเถอะ”

“ได้ครับพี่สะใภ้” หลินเฟยก็วิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมา

“เสี่ยวเฟย คืนนี้เธอค่อยมาอีกนะ พี่จะรอเธอนะ”

พานเสี่ยวเหลียนมองไปที่หลังของหลินเฟย ตะโกนเสียงเบา

แต่ว่า เธอกลับไม่ได้ยินหลินเฟยตอบ

“ไอ้เด็กนี่ได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย?”

“คืนนี้จะมาอีกไหม?”

พานเสี่ยวเหลียนร้อนรนขึ้นมาทันที กำลังจะตามออกไปบอกหลินเฟยอีกครั้ง

แต่เมื่อนึกถึงผ้าที่ตัวเองใส่อยู่ ไม่สามารถออกไปได้ในตอนกลางวันเลย ได้เพียงหยุดก้าวเท้า

นึกถึงความรู้สึกการสัมผัสกับหลินเฟยชั่วขณะที่แสนวิเศษนั้น ความคิดของพานเสี่ยวเหลียนมีความเร่งรีบและมุ่งมั่นมากขึ้น

“ไม่ได้ เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อเสร็จ ฉันจะไปหาเขาอีกครั้ง”

……