บทที่ 13

“ก็ได้ครับ” หลินเฟยถอนหายใจอย่างผิดหวัง

รู้แต่แรกว่าการนวดจะได้ผลขนาดนี้ ไม่นวดยังดีกว่า อย่างน้อยก็ยังได้สัมผัสความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมในการแบกถังรั่วเสวี่ย

แต่ว่า หลินเฟยก็ไม่ได้เสียดายมาก

ถังรั่วเสวี่ยไม่เจ็บขาแล้ว เขาก็สบายใจขึ้น

ยิ่งกว่านั้น ถังรั่วเสวี่ยก็ได้ตอบตกลงเขา อนาคตก็ได้นวดทั้งตัวให้เธอแล้ว

คิดแบบนี้หลินเฟยก็ดีใจขึ้นมาอีกครั้ง

“ไปกันเถอะ นายไปเอาเงิน เราไปตอนนี้เลย”

ถังรั่วเสวี่ยให้หลินเฟยเอาเงินใยลิ้นชัก หลังจากล็อคประตูเสร็จแล้ว ก็ให้หลินเฟยประคองเธอเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อที่อยู่หัวหมู่บ้าน

“คุณอาเล็กครับ คุณรอที่นี่ ผมไปดูก่อนนะครับว่าเกิดอะไรขึ้น”

ระหว่างทาง หลินเฟยเห็นชาวบ้านหลายคนล้อมวงอยู่ เหมือนกำลังคุยอะไรกันอยู่ อดสงสัยไม่ได้และเข้าไปดู

“นายระวังหน่อยนะ”

“ครับคุณอาเล็ก” หลินเฟยตอบ

“พวกเธอได้ข่าวรึยัง? เมื่อคืนโจวต้าฟาเหมือนเจอผี ตอนเช้าเวลาเจอเขาเห็นร้องไห้โหยหวน”

“ได้ข่าวแล้ว เหมือนว่าภรรยาของเขาที่ตายไปโกรธที่เขาหลายใจ จะเอาเขาไปอยู่ด้วย โจวต้าฟากลัวจนล้มขาหักไปหนึ่งข้าง”

“เฮ้อ นี่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเราหรอก เป็นเวรกรรมของเขาเอง”

หลินเฟยเบะปากทันที

หลอกโจวต้าฟายังถือว่าเบาไป ไม่หลอกจนเขาตายก็ถือว่าดีแล้ว

“อย่าว่าเขาเลย เมื่อกี้ฉันได้ยินผู้ใหญ่บ้านพูดแล้ว พรุ่งนี้จะมีนักธุรกิจกลุ่มหนึ่ง มาเก็บสมุนไพรที่หมู่บ้านเถาฮวาของเรา ราคาก็ให้สูงมาก มีเวลานี้ ไปเก็บสมุนไพรบนเขาไม่ดีกว่าเหรอ”

“ใช่ ๆ เรื่องนี้ฉันก็รู้ พวกเราไปเก็บสมุนไพรกันเถอะ”

“เก็บสมุนไพร” ดวงตาหลินเฟยหมุนไปมา

เขารู้ว่าหลังเนินตรงนั้นสมุนไพรมีเยอะที่สุด และยังเป็นสมุนไพรโบราณที่ดีทั้งนั้น

หลินเฟยเตรียมไปเก็บบนเขาหลังออกมาจากบ้านของจ้าวลู่ลู่ พรุ่งนี้เอาออกมาขายหาเงินมาสักหน่อย

หลังจากที่ตัดสินใจได้แล้ว หลินเฟยก็ประคองถังรั่วเสวี่ยไปที่หัวหมู่บ้าน

“ไปกันเถอะครับคุณอา”

……

และเวลานี้

บนเตียงนอน จ้าวลู่ลู่ที่กำลังหลับอยู่ในความฝัน จู่ ๆ ก็ส่งเสียงพึมพำที่เย้ายวนโดยไม่รู้ตัว

“หลินเฟย ไม่เอา ไม่เอา”

เมื่อคืนจ้าวลู่ลู่แอบกลับมาถึงบ้านหลังจากล้มตัวนอนบนเตียง ถอดเสื้อและเตรียมนอน

แต่ว่า จ้าวลู่ลู่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ในหัวเต็มไปด้วยหลินเฟยคนเลวนั่น

จ้าวลู่ลู่พลิกตัวไปมาก็นอนไม่หลับ อดคิดไปเรื่อยเปื่อยไม่ได้ ครั้งก่อนเวลาที่เรียนวิชาชีวะ เคยเห็นกายวิภาคของร่างกายส่วนล่างของผู้ชายในหนังสือ

แต่ก็รู้แค่โครงร่างที่คลุมเครือคร่าว ๆ เท่านั้น จ้าวลู่ลู่ไม่เคยเห็นตรงนั้นของจริงของผู้ชาย

ระหว่างที่ขยะแขยง ในใจจ้าวลู่ลู่ก็มีความสงสัยเช่นกัน

วันนั้นหลังเลิกเรียน จ้าวลู่ลู่ที่นอนกึ่งหลับกึ่งตื่นในหอพัก ก็ได้ยินรูมเมทหลายคนพูดเรื่องด้านนั้นของผู้ชายในหอพักโดยไม่ได้ตั้งใจ

จ้าวลู่ลู่ไม่ได้ร่วมวงคุยด้วย เธอรู้สึกอาย

แต่ก็หยุดความสงสัยในใจไม่ได้ จึงแกล้งหลับ แต่จริง ๆ แล้วหูกำลังแอบฟังอยู่

จ้าวลู่ลู่จำได้แม่น รูมเมทคนนั้นที่อ้างว่าเคยคบกับผู้ชายหลายคนตอนนั้นเธอพูดแบบนี้

ตอนนั้นหลังจากจ้าวลู่ลู่ได้ยิน รู้สึกถึงแต่ความขยะแขยง