บทที่ 2

“เสี่ยวเฟย เป็นอะไรไปเหรอ?”

ถังรั่วเสวี่ย ถามด้วยสีหน้าร้อนรน เธอยังไม่รู้ว่าหลินเฟยกำลังตื่นเต้นเรื่องอะไร

“เอ่อ ไม่เป็นไรครับคุณอา เรากลับบ้านก่อนเถอะ”

หลินเฟยระงับความตื่นเต้นของเขาทันที และรีบพยุงถังรั่วเสวี่ยกลับบ้าน

เพราะเขาต้องการหาโอกาสลองดูว่าเขาหายเป็นปกติจริงหรือไม่!

ถังรั่วเสวี่ยพยักหน้าแล้วพูดอย่างจริงจัง

“ในอนาคตคุณควรระวังให้มากขึ้นเมื่อออกไปเก็บสมุนไพรด้วยตัวเอง”

“ถ้าไม่ใช่เพราะลู่ลู่ อาคงไม่ได้เจอคุณแล้ว ถ้าพรุ่งนี้ถ้ามีเวลา คุณก็ไปที่ร้านขายของชำหน้าหมู่บ้านอะไรเล็ก ๆ น้อย อาจะไปขอบคุณลู่ลู่พร้อมกับคุณเอง”

“ผมรู้ครับคุณอา ต่อไปผมจะระวังตัว”

หลินเฟยคิดกับตัวเองว่ าถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวลู่ลู่ เขาเองก็คงไม่คิดสั้นเหมือนกัน

เขาเกาหัวอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

“อาครับ ผมไม่ไปไม่ได้เหรอ? เธอน่ะขี้ดูถูกสุด ๆ”

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร เธอคนนี้เป็นคนที่ช่วยชีวิตของคุณไว้นะ! เกรงใจเธอบ้าง!”

“พรุ่งนี้ต้องไปกับอา!”

ถังรั่วเสวี่ยดุ

“เข้าใจแล้วครับคุณอา” หลินเฟยรับปากอย่างไม่เต็มใจ

ถังรั่วเสวี่ย พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและลูบหัวของหลินเฟยเบา ๆ

“คุณอาคุณสวยมาก และก็เป็นคนที่อ่อนโยนมาก ถ้าใครแต่งงานกับคุณ คงจะต้องเป็นพรที่ขอมาแล้วกว่าแปดชาติแน่ ๆ”

หลินเฟยยิ้มอย่างมีความสุข

ถังรั่วเสวี่ยสวยมาก และเธอก็เป็นคนที่มีเสน่ห์แรงกล้า ดูไม่เหมือนผู้หญิงบ้านนอกเลย

หลินเฟยรู้สึกว่าแม้แต่ดาราหญิงในทีวีบางคนก็ยังหน้าตาไม่ดีเท่าเธอ

“คุณก็รู้จักแต่ล้อเล่นนั่นล่ะ อาเป็นคนตาบอดนะ ใครจะมาสู่ขอกันล่ะ?”

ถังรั่วเสวี่ยยิ้มเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั่นก็มักดูฝืนอยู่ตลอดเวลา

“ผมเต็มใจนะ และผมก็จะหาภรรยาให้ได้แบบคุณอาด้วย!”

หลินเฟยกล่าวอย่างจริงใจ และอันที่จริงเขาและถังรั่วเสวี่ยไม่ได้มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดจริงๆ

“พอ ๆ อย่าพูดเรื่องไร้สาระนะ”

ถังรั่วเสวี่ยหน้าแดงและรีบปิดปากของหลินเฟย

“ถ้าคนอื่นได้ยินเข้า เดี๋ยวก็หาภรรยาไม่ได้กันพอดี!”

ถังรั่วเสวี่ยโกรธและหยิกแขนของหลินเฟยแต่เธอไม่ได้ใช้แรง และมันกลับทำให้เธอมีเสน่ห์ร้อนแรง

“คุณอาสวยมาก…” หลินเฟยพึมพำพร้อมกับจ้องมองเธอ

จู่ ๆ ความคิดอันแปลกประหลาดก็ได้เข้ามาในหัวของเขา เขาต้องการหาเงิน และช่วยคุณอารักษาดวงตา!

เขารู้สึกว่าตอนนี้ถังรั่วเสวี่ยสวยมากพออยู่แล้ว เธอจะสวยกว่านี้แน่นอนถ้าดวงตาของเธอได้รับการรักษา!

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็กลับไปที่คลินิกเล็กๆ ในหมู่บ้าน

หลินเฟยแทบจะรอไม่ไหวที่จะทดสอบว่านกเขาของเขามันหายดีแล้วจริงหรือเปล่า

หลังจากพูดกับถังรั่วเสวี่ยอีกเล็กน้อย หลินเฟยก็รีบไปที่ห้องและปิดประตู จากนั้นเขาก็ถอดกางเกงออกแล้วทดสอบ

หลังจากทดสอบไปถึงครึ่งชั่วโมง มือของหลินเฟยก็เจ็บ แต่เจ้าน้องชายของเขามันกลับผงาดอย่างบ้าคลั่ง

“ไอ้หายก็หายแล้ว แต่มันดันไม่ออกนี่สิทำยังไงดี”

ในเวลานี้ รูปร่างงดงามดุจเนื้อหยกทรงเสน่ห์ของจ้าวลู่ลู่ที่อยู่ในแม่น้ำปรากฏขึ้นในใจของเขาอีกครั้ง

“หรือว่า…ต้องไปลองกับเธอ?”

เป็นครั้งแรกที่หลินเฟยประสบกับความรู้สึกอดกลั้นแบบนี้

“ปึง ปึง ปึง!”