ตอนที่ 4
บทที่ 4
October 31, 2026
“อะไรนะ…นี่มันอะไรกัน รีบเก็บมันออกไปเร็ว ๆ เลยนะ…”
สีหน้าของ จ้าวลู่ลู่เปลี่ยนไปทันที จากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาในดวงตาของเธอ
คิดไม่ถึงว่าหลินเฟยจะหายดีแล้ว!
คงจะเป็นการโกหกถ้าบอกว่าตอนนี้เธอไม่กลัว!
“ทำไมคุณไม่ยโสต่อไปล่ะ ลองเยาะเย้ยผมอีกทีสิ!”
“ถอดกระโปรงออก มาดูกันหน่อยว่าผมจะทำอะไรคุณได้ไหม?”
หลินเฟยยิ้มและพยายามทำให้ตัวเองดูดุร้ายมากที่สุด
แม้ว่าเขาจะไม่มีความคิดแบบนั้น แต่การทำให้จ้าวลู่ลู่กลัวจนน้ำตาไหลได้ สำหรับหลินเฟยแล้วนี่มันก็คือการปลดปล่อยความโกรธที่ฝังอยู่ในอก!
จ้าวลู่ลู่ตัวหอมมาก และตอนนี้เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอนุ่มและสบายแค่ไหน เมื่อเห็นเธอร้องไห้ทั้งน้ำตา หลินเฟยก็รู้สึกสะใจสุด ๆ
“ฉัน...ฉันฮืออออ...หลินเฟย ไอ้คนชั่วช้า ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะ หากกล้าแตะต้องฉัน ฉันจะ...”
“ฉันจะ...” จ้าวลู่ลู่ร้องไห้อย่างหนักจนใบหน้าเปียกชุ่ม
“ผมสัมผัสคุณแล้ว คุณจะทำอะไรได้?”
หลินเฟยยกมือขึ้นแล้วตบจ้าวลู่ลู่ที่บั้นท้ายอย่างผู้ชนะ
เพียะ!
เสียงดังชัดเจน
“ฮืออออ ฉันแปดเปื้อนมลทินแล้ว ฉันอยากตาย”
จ้าวลู่ลู่ร้องไห้เสียงดัง
ในขณะที่ร้องไห้ เธอยังคงตบหน้าอกของหลินเฟยด้วยมือของเธอไม่หยุด
“อย่าร้องไห้สิ ผมไม่ได้อยากนอนกับคุณนะ!”
หลินเฟยตื่นตระหนกทันทีและรีบปิดปากของเธอ
หากเธอปล่อยให้ตะโกนต่อไปและมีคนรู้ ก็คงจะเหมือนโคลนที่โดนยัดเข้ากางเกงใน ถึงจะไม่ใช่อึคนก็ยังมองเป็นอึอยู่ดี!
ต้องโดนจ้าวฟู่กุ้ยถลกหนังออกแน่!
“แล้วนายลากฉันลงมาที่ทุ่งข้าวโพด แค่เพื่อทำให้ฉันกลัวเหรอ?”
จ้าวลู่ลู่เห็นท่าทางร้อนใจของหลินเฟย ดูเหมือนว่าเขาไม่อยากทำอะไรเธอจริง ๆ เธอจึงหยุดร้องไห้และพยายามจะหนีจากเขา
แต่เธอก็ยังคงรักษาระยะห่างอย่างระมัดระวัง!
“คุณยังกล้าพูดอีกเหรอครับ ก็แค่เห็นร่างกายคุณหมดเปลือกโดยบังเอิญไม่ใช่เหรอครับ? ตอนที่คุณใส่กางเกงให้ผม คุณก็มองของผมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ!”
“เสมอกันแล้วนะ!”
หลินเฟยโกรธจัดและพูดด้วยความโมโห
“ให้พ่อมาปิดคลินิกผมเหรอ? ถ้าไม่มีคลินิก คุณจะดูแลเรื่องการกินอยู่ของผมไหม?”
“ไม่มีคลินิกละก็ คุณจะมาดูแลคุณอาให้ผมเหรอ!”
สีหน้าของจ้าวลู่ลู่ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด และเธอก็ถามด้วยความสับสน: “คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร? ฉันบอกพ่อของฉันให้ทำเรื่องน่าละอายแบบนั้นเหรอ?”
“นายไร้ยางอาย แต่ฉันยังมียางอายนะ!”
เมื่อได้ยินสิ่งที่จ้าวลู่ลู่พูด หลินเฟยก็จ้องมองและถามทันที
“แสดงว่าไม่ได้บอกพ่อเหรอ?”
“หรือว่า ผู้นำเขตออกคำสั่งให้กวาดล้างคลินิกเล็ก ๆ ที่ผิดกฎหมายจริง ๆ เหรอ?”
“แน่นอน มันเป็นเรื่องจริง!” จ้าวลู่ลู่ตะโกนทันที!
“พ่อของฉันได้รับการแจ้งเตือนเมื่อไม่กี่วันก่อน ขอให้เขาแจ้งให้คุณทราบในอีกไม่กี่วันต่อมา!”
“หลินเฟย นายมันคนไร้สำนึก ไม่ขอบคุณฉันแล้วยังลากฉันเข้าไปในทุ่งข้าวโพดและเอาเปรียบฉันด้วย!”
หลังจากพูดจบ จ้าวลู่ลู่ก็ดูโกรธมาก!
“คุณดูถูกผมไม่ใช่เหรอ? คุณจะใจดีขนาดนั้นได้ยังไง? ผมไม่เชื่อ!” หลินเฟยเบะปาก
“ฉันดูถูกนายเหรอ? บอกตัวเองหน่อยสิ ว่าตั้งแต่พ่อแม่คุณจากไป คุณมีคนไข้ในคลินิกกี่คน?”
“ทุกคนต่างก็เป็นคนในหมู่บ้าน ใครจะไม่เห็นว่าคุณน่าสงสารแค่ไหนที่ต้องดูแลอาถังคนเดียว”