ตอนที่ 6
บทที่ 6
October 31, 2026
“เปล่า ผมไม่ได้มอง...” หลินเฟยรีบชี้แจงโดยบอกว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเลย
“เหลวไหล! หลินเฟย นายไม่เคยเห็นผู้หญิงมาก่อนเลยเหรอ? ทำไมนายถึงคิดเรื่องไร้สาระขนาดนั้น? ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!”
“ผ...ผมไม่ได้คิดเรื่องนั้น!”
หลินเฟยอธิบายอย่างรวดเร็ว
“ผีเท่านั้นแหละที่จะเชื่อนาย!” จ้าวลู่ลู่เริ่มระมัดระวังมากขึ้นขณะที่เธอจ้องมองเขา
หลินเฟยคร่ำครวญในใจ ดูเหมือนเขาจะจำได้ว่าตั้งแต่เขากินงูสีขาวตัวเล็กตัวนั้นเข้าไปเขาก็จะเลือดลมร้อนระอุทุกครั้งที่เข้าใกล้ผู้หญิง
แต่ในสภาพเขาตอนนี้ จ้าวลู่ลู่จะเต็มใจสอนตัวเองอ่านหนังสือได้ยังไง
เมื่อมองเธอแบบนี้ เธอก็พร้อมที่จะวิ่งหนีอย่างชัดเจน!
“ลู่ลู่อยู่ที่นี่เหรอ? ทำไมอาถึงได้ยินเสียงของลู่ลู่ล่ะ?”
ขณะที่หลินเฟยรู้สึกกังวล ถังรั่วเสวี่ยก็คลำหาและเดินออกจากห้อ
“อ่า ใช่ครับ เธอมาสอนผมอ่านหนังสือ ผมกำลังจะขอบใจเธอพอดีเลย”
หลินเฟยหันหน้าและบอกถังรั่วเสวี่ยทันที
มีผู้ใหญ่อยู่ที่นี่ด้วย หลินเฟยแค่อยากจะหลอกล่อจ้าวลู่ลู่เพื่อทำให้เธอไม่กล้ากลับไป
“จริงเหรอ? เยี่ยมมากเลย ลู่ลู่ อาอยากจะขอบใจเรื่องความช่วยเหลือครั้งนั้นแทนเสี่ยวเฟยด้วยนะ”
หลังจากได้ยินคำพูดของหลินเฟย ถังรั่วเสวี่ยก็กล่าวขอบใจจ้าวลู่ลู่ทันที
“ฉัน…” จ้าวลู่ลู่รู้ชัดเจนว่าเป็นแผนการของหลินเฟย แต่เธอก็จำใจต้องสอนเขาอยู่ดี
เธอจ้องมองหลินเฟยด้วยความโกรธ แล้วพูดกับถังรั่วเสวี่ย: “ไม่เป็นไรค่ะอาถัง ฉันก็อยากช่วยพวกคุณสักครั้งเหมือนกัน”
“เป็นเด็กดีจริง ๆ นะจ๊ะ”
ถังรั่วเสวี่ยมองไม่เห็นสีหน้าของจ้าวลู่ลู่ แต่รู้สึกว่าเธอมีจิตใจดีมากและรู้สึกขอบคุณเธออยู่เสมอ
“เสี่ยวเฟย โปรดจำไว้ว่า หากนายประสบความสำเร็จจริง ๆ ในอนาคต อย่าลืมความเมตตาของลู่ลู่ด้วยนะ”
“ไม่ต้องห่วงครับคุณอา ผมจำได้แน่นอน!”
หลินเฟยรู้ว่าจ้าวลู่ลู่คืนนี้ไม่มีทางหนีแล้ว เขาจึงดึงเธอเข้าไปในบ้านทันที
“ปล่อยนะ ฉันจะเดินเอง!”
จ้าวลู่ลู่โกรธมาก!
“ลู่ลู่ ขอบใจที่สอนเสี่ยเฟยอ่านหนังสือนะ เขาเป็นคนดื้อนิดหน่อยและสมองของเขาก็ไม่ได้ดีมากนัก หากมีปัญหาในการเรียนก็ต้องอดทนหน่อยนะจ๊ะ”
ถังรั่วเสวี่ยเตือนจ้าวลู่ลู่อีกครั้ง
“ฮ่า ๆ ๆ...”
เมื่อได้ยินแบบนี้ ใบหน้าของหลินเฟยก็มืดมิด แต่จ้าวลู่ลู่ก็ปิดปากหัวเราะต่อไป
“คุณอา มีใครพูดถึงหลานชายของตัวเองแบบนั้นกันเล่า”
หลินเฟยเกาหัวอย่างไม่มั่นใจ
“อย่าพูดอะไรไร้สาระมากมาย ตอนนี้ลู่ลู่ทำงานหนักเพื่อสอนนายยามดึกดื่นแบบนี้ ดังนั้นนายต้องตั้งใจเรียน”
ถังรั่วเสวี่ยเตือนอีกครั้ง แล้วพูดกับจ้าวลู่ลู่
“ลู่ลู่ ถ้าเสี่ยวเฟยฝ่าฝืนวินัย ก็จัดการกับเขาได้เลยนะจ๊ะ”
“ได้ค่ะ อาถัง!” ยัยบ๊องจ้าวลู่ลู่รับปากอย่างมีความสุข
ก้าวแห่งชัยชนะ เธอเชิดหน้าขึ้น ยกหน้าอกให้สูง แล้วเดินเข้าไปในบ้าน
อารมณ์หดหู่ก่อนหน้านี้ทั้งหมดหายไป!
ในทางตรงกันข้าม หลินเฟยเดินเข้าไปในบ้านอย่างหดหู่ราวกับไก่ตัวผู้พ่ายแพ้
“ดูความไม่เต็มใจของนายสิ อย่างกับว่าเดี้ยนอยากสอนคนงี่เง่าให้อ่านหนังสืออย่างนั้นล่ะ!”
จ้าวลู่ลู่มีความสุขมากเมื่อเห็นเขาแบบนี้ และยังใช้คำเรียกตัวเองว่า “เดี้ยน” อีกด้วย
“เธอต่างหากยัยบ๊อง แค่อ่านหนังสือไม่ออกเองไม่ใช่เหรอ? ผมสัญญาว่าภายในสามวัน ผมจะเรียนรู้ทุกสิ่งที่คุณสอน!”
หลินเฟยกล่าวด้วยความโกรธ
“นายไม่จำเป็นต้องอวดหรอกย่ะ มีตัวอักษรจีนมากกว่า 3000 ตัว หากนายเรียนรู้ได้หมดภายในสามวัน ฉันจะทำทุกอย่างที่นายขอให้ทำเลย!”
จ้าวลู่ลู่เงยหน้าขึ้นและยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“โอเค คุณพูดเองนะ!”