บทที่ 7

“ทำไมจู่ ๆ ความทรงจำของนายถึงดีขนาดนี้?”

จ้าวลู่ลู่ไม่เชื่อสายตาตัวเอง

โดยปกติแล้ว มันเป็นเรื่องยากสำหรับคนที่ไม่รู้หนังสือที่จะจดจำอักขระหลายร้อยตัวในหนึ่งวันเมื่อเรียนรู้การอ่านครั้งแรก แต่หลินเฟยจดจำอักขระได้มากกว่า 500 ตัวในหนึ่งชั่วโมง

สิ่งนี้ทำให้จ่าวลู่ลู่ตกใจมาก

“เกิดมาก็เป็นแบบนี้แล้ว ช่วยไม่ได้”

หลินเฟยกล่าวอย่างเยาะเย้ย

ในใจก็คิดว่าด้วยอัตราการเรียนรู้ตอนนี้ เขาจะสามารถเรียนรู้คำศัพท์ได้ 3000 คำในไม่กี่วันที่ผ่านมาอย่างแน่นอน

ถ้าอย่างนั้นจ้าวลู่ลู่จะไม่ต้องทำตามสัญญาและมาเป็นแฟนของเขาเหรอ? !

หญิงสาวหน้าตาดี ผิวขาว รูปร่างดี นอนกอดจะต้องสบายมากแน่ ๆ!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลินเฟยก็หัวเราะออกมา!

"เหอะ ๆ !"

“บ้า! ยิ้มได้ลามกชะมัด นายต้องกำลังคิดเรื่องชั่วร้ายอยู่แน่ ๆ!”

จ้าวลู่ลู่ขมวดคิ้วแล้วพูดด้วยความโกรธ

“สนผมด้วยเหรอ” หลินเฟยพูดเบา ๆ

“เร็วเข้า สอนผมอ่านหน่อยสิ คืนนี้ผมอาจจะท่องคำศัพท์ได้สามพันคำ แล้วคุณก็มาเป็นแฟนผมเลยก็ได้”

“ไว้ทำได้แล้วค่อยพูดดีกว่านะยะ!”

“แต่วันนี้ดึกเกินไปแล้ว พ่ออาจจะมาหาฉันก็ได้ ฉันต้องกลับก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาสอนนายใหม่!”

เมื่อพูดจบจู่ ๆ จ้าวลู่ลู่ก็วิ่งออกไปทันทีราวกับสายอัสนี

“พี่ลู่ลู่ พรุ่งนี้คุณต้องมานะ!”

ไม่มีทางเลือก หลินเฟยไม่สามารถเก็บเธอไว้ที่นี่ข้ามคืนได้ เขาทำได้เพียงเฝ้าดูแผ่นหลังอันสวยงามของเธอหายไปในความมืด

“ไปอ่านหนังสือแพทย์โบราณบางเล่มหน่อยดีกว่า…”

หลังจากรู้คำศัพท์หลายร้อยคำในคราวเดียว หลินเฟยรู้สึกประทับใจมากเลยศึกษาต่อ บางสิ่งที่เขาไม่เคยเข้าใจมาก่อนตอนนี้ชัดเจนในทันที

“นั่นสินะ เข้าใจแล้ว!”

พ่อของหลินเฟยเคยบอกหลินเฟยว่าบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นแพทย์ในวัง และได้สืบทอดเทคนิคการแพทย์โบราณมากมาย แม้แต่ยาอายุวัฒนะอันล้ำค่า

หากหลินเฟยสามารถเรียนรู้บางสิ่งได้ มันก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาที่จะใช้ตลอดชีวิต

หลินเฟยจำพ่อของเขาได้ ดังนั้นเขาจึงเรียนรู้ยี่สิบสามในสิบและยังสามารถเข้าร่วมการประชุมการแพทย์แผนจีนในเมืองได้อีกด้วย

แต่เกี่ยวกับน้ำอมฤต พ่อของหลินเฟยยังไม่สามารถสกัดมันได้

หลินเฟยไม่ได้คิดอะไรมากในตอนนี้ เขาแค่ต้องการเรียนรู้ทักษะทางการแพทย์ที่มีประโยชน์มากขึ้น ผ่านใบรับรองทางการแพทย์ แล้วสร้างรายได้ด้วยการมีดวงตามองเห็นสรรพสิ่งของเขา

…...

หลังจากที่จ้าวลู่ลู่ออกจากบ้านของหลินเฟย เมื่อได้รับลมยามค่ำคืน สมองของเธอก็ปลอดโปร่งขึ้น

“ถ้าฉันรู้ว่าเด็กนั่นความจำที่ดีขนาดนี้ ฉันไม่ควรตกลงเลย”

เมื่อคิดว่าเธอตกลงที่จะเป็นแฟนของหลินเฟยจริง ๆ เธอก็กระทืบเท้าด้วยความเสียใจ!

จ้าวลู่ลู่เรียนหนังสืออยู่ในเมือง ดังนั้น สังคมของเธอจึงกว้างขวางเป็นธรรมดา และเธอไม่ต้องการคนในชนบท

แม่ของเธอยังบอกด้วยว่าถ้าต้องการแต่งงานกับเธอ ต้องมีรถยนต์และบ้านในเมือง และมีสินสอดเจ้าสาวสองล้านห้าแสนบาท

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่มีอะไรตรงกับหลินเฟยเด็กยากจนนั่นเลยสักนิด

นอกจากนี้เธอยัง...

“ลืมมันซะเถอะ อย่างแย่ที่สุด ฉันจะหาข้ออ้างที่จะหลบหลีกไปแล้วกัน”

จ้าวลู่ลู่รู้อยู่ว่าเธอแค่สงสารหลินเฟย ไม่ใช่ว่าเธอมีความประทับใจที่ดีต่อเขา และไม่มีทางที่เธอจะเป็นแฟนสาวของเขาได้

ฟึ่บ ฟึ่บ เสียงฝีเท้าดังตามมา

จ้าวลู่ลู่เพ่งสายตาและเห็นพานเสี่ยวเหลียนเดินมาหาเธอ เธอค่อนข้างประหลาดใจเมื่อเห็นเธอ

“เอ๋ นี่ลู่ลู่ไม่ใช่เหรอ? มันดึกมากแล้ว ทำไมคุณยังไม่นอนอีกล่ะ?”

จ้าวลู่ลู่ไม่ได้คาดหวังที่จะพบกับผานเซียวเหลียนกลางดึก

โดยปกติแล้วพานเสี่ยวเหลียนจะไม่ออกไปข้างนอกในเวลานี้

และวันนี้พานเสี่ยวเหลียนสวมกระโปรงสั้นยาวถึงสะโพกและต้นขาสีขาวทั้งสองของเธอถูกคลุมด้วยถุงน่องสีดำ เธอดูเซ็กซี่และน่าดึงดูดอย่างยิ่งและเธอก็มีกลิ่นหอมอีกด้วย

นี่มันผิดปกติมาก

เธอไม่รู้ว่าพานเสี่ยวเหลียนรอหลินเฟยมาครึ่งคืนแล้ว แต่ไม่เห็นหลินเฟยมา เธอจึงเข้ามาหาหลินเฟย