ตอนที่ 9
บทที่ 9
October 31, 2026
“นะ นั่นนายนะ ไอ้สารเลว!”
เมื่อโจวต้าฟาเห็นหลินเฟยออกมาจากตู้และโจมตีเขา เขาก็ด่าออกไปทันที!
ในเวลาเดียวกัน โจวต้าฟาก็โต้ตอบ!
เมื่อกี้เขาไม่ได้ฟังผิด พานเสี่ยวเหลียนอยู่กับหลินเฟยจริง ๆ!
“พี่เสี่ยวเหลียนโอเคไหม?”
หลินเฟยไม่สนใจเขา และรีบดึงพานเสี่ยวเหลียนขึ้นจากพื้น
“เสี่ยวเฟย พี่สบายดี นายออกมาทำไม? รีบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังพี่!”
พานเสี่ยวเหลียนปกป้องหลินเฟยทันที โดยไม่อยากให้เขาได้รับบาดเจ็บ สิ่งนี้ทำให้หลินเฟยรู้สึกอบอุ่นในใจ
“พานเสี่ยวเหลียนพี่แกอยากได้ผู้ชายมากเลยสินะ หลินเฟยมันไร้ประโยชน์ มันไม่ใช่ผู้ชายด้วยซ้ำ อยากจะมีสัมพันธ์กับมันจริงๆ เหรอ? น่าตลก!”
น้ำเสียงของโจวต้าฟาเยาะเย้ย และเขาก็ถอดกางเกงออกแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจ
“ฉันจะแสดงให้นายเห็นว่าผู้ชายที่แท้จริงคืออะไร!”
“พอเถอะ เล็กเท่านิ้วก้อยอย่างแกไม่ได้มีขนาดถึงหนึ่งในห้าของเสี่ยวเฟยด้วยซ้ำ รีบเก็บไปเถอะ อย่าทำตัวขายหน้าเลย!”
พานเสี่ยวเหลียนจิ๊ปาก แล้วพูดด้วยความดูถูก
“ไร้สาระ! แค่ผู้หญิงมันยังทำอะไรไม่ได้เลย ใหญ่กับผีสิ!”
ใบหน้าของโจวต้าฟาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที เขาไม่เชื่อว่าหลินเฟยจะใหญ่มากกว่าเขาถึงห้าเท่า
ผู้ชายไม่สามารถยอมรับการดูถูกแบบนี้ได้ พานเสี่ยวเหลียนคงจงใจทำให้เขาโกรธ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่เรื่องของนายโจวต้าฟา ออกไปจากที่นี่ตอนนี้ ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่วันนี้ อย่าคิดแม้แต่จะแตะพี่เสี่ยวเหลียนแม้แต่ปลายนิ้วก้อย!”
หลินเฟยยืนขึ้นพูดว่า
“ลงนรกไปเถอะ! หาโอกาสจัดการแกอยู่แลวเชียว!”
“วันนี้ไม่เพียงแต่ฉันจะนอนกับพานเสี่ยวเหลียนเท่านั้น แต่ฉันยังไปนอนกับป้าของนายด้วย! ต่อหน้านาย!”
โจวต้าฟาหยิบขวดแก้วที่แตกแล้วแทงหลินเฟย!
“โจวต้าฟา ฉันจะฆ่านาย!”
เมื่อหลินเฟยได้ยินดังนั้น ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง เขาหยิบเก้าอี้ขึ้นมาแล้วรีบวิ่งไป!
โจวต้าฟาเป็นนักเลงชื่อดัง และการต่อสู้เป็นเรื่องปกติ
เมื่อเห็นหลินเฟยรีบวิ่งไปโดยไม่มีแผน ก็เดาได้ทันทีว่าเขาไม่เคยต่อสู้เลย
เขาสามารถเอาชนะมือใหม่แบบนี้ได้หลายคน!
“เจ้าสารเลว สู้กับกูอย่างมึงเนี่ยนะ? จัดการกับมึงแล้ว กูจะนอนกับพานเสี่ยวเหลียน!”
เมื่อมองหาโอกาสที่เหมาะสม ขวดแก้วในมือของโจวต้าฟาจึงถูกส่งไปยังหน้าอกของหลินเฟย!
“อ๊ะ! เสี่ยวเฟย!” จู่ ๆ พานเสี่ยวเหลียนก็กรีดร้องด้วยความตกใจ!
แต่แล้ว ไม่มีใครเห็นเกล็ดสีสันสดใสเช่นเงินราวกับหยกปรากฏบนร่างของหลินเฟย
รอยแตกในกระจกแตกกระจาย แต่หลินเฟยมีเพียงเสื้อผ้าฉีกขาดและไม่ได้รับบาดเจ็บเลย
“ปัง!”
ดวงตาของหลินเฟยแดงก่ำ เขาฟาดหัวโจวต้าฟาด้วยม้านั่ง!
ทันใดนั้น โจวต้าฟาก็เซและล้มลงกับพื้น มีเลือดไหลออกมาจากหัวของเขา
“แม่งเอ้ย ไอ้ชั่วนี่มึงไม่เป็นอะไรเลยเหรอคะ? เป็นไปได้ยังไง!”
โจวต้าฟาจ้องมองด้วยความเหลือเชื่อ เขาแทงหลินเฟยเข้าที่หน้าอกอย่างจัง!
“ไสหัวไปซะโจวต้าฟา!”
“ฉันขอเตือนนาย หากในอนาคตกล้าทำร้ายเสี่ยวเหลียนและคุณอาอีก ฉันจะฆ่านาย!”
หลินเฟยเตือนอย่างดุเดือด
หลังจากพูดจบ เขายังคงรู้สึกไม่พอใจ ดังนั้นเขาจึงทิ้งม้านั่งและกระทืบหัวไปหลายครั้ง!
จนกระทั่งโจวต้าฟาถูกเตะหมดสติเหมือนกับสุนัขที่ตายแล้ว พานเสี่ยวเหลียนจึงตระหนักและรีบหยุดเขา
“เสี่ยวเฟย หยุดสู้ได้แล้ว นายได้รับบาดเจ็บ ให้พี่ดูหน่อย!”
พานเสี่ยวเหลียนกังวลมากจนน้ำตาไหล เธอรีบยกเสื้อผ้าของหลินเฟยขึ้นมาและตรวจดูบาดแผลของเขา