บทที่ 2

ร้อนแรงจนควบคุมตนเองไม่ได้ หลี่ชิวจวี๋ยื่นมือออกไป แล้วแตะไปที่เอวของจางหยวน...

แต่ในเวลานี้ จางหยวนรู้สึกราวกับว่าถูกคนเหยียบหางของเขา

"โอ๊ย……"

เขากรีดร้องแล้วกระโดดขึ้น จากนั้นก็วิ่งไปที่สระน้ำโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

สีหน้าของหลี่ชิวจวี๋เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก

น้ำที่อยู่ตรงขอบสระ ไม่ได้ลึกมาก แต่ส่วนที่ลึกที่สุดกลับลึกจนไม่เห็นก้นสระ

"พี่หยวน อย่าวิ่ง รีบกลับมา…"

"พี่หยวน..."

หลี่ชิวจวี๋ตะโกน แต่จางหยวนกลับวิ่งเข้าใกล้ส่วนที่ลึกของสระน้ำมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลี่ชิวจวี๋จึงรีบไล่ตามเขาไป

แต่หลังจากวิ่งไล่ตามไปได้ไม่นาน น้ำก็ขึ้นมาจนถึงคอของเธอ

เธอมองดูจางหยวนที่วิ่งไปที่ส่วนลึกของสระน้ำด้วยความจนใจ คนทั้งคนกระพือแขนในน้ำอยู่ครู่หนึ่ง กลืนน้ำเข้าไปหลายอึก แล้วก็จมลงไป

"พี่หยวน..."

หลี่ชิวจวี๋ตกใจทันที

เธอรีบกลับเข้าฝั่ง แล้วตะโกนว่า "ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วย..."

"ใครก็ได้ช่วยด้วย..."

หลี่ชิวจวี๋พลางตะโกน พลางหาท่อนไม้ยาวท่อนหนึ่งมาช้อนตัวจางหยวน

แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย

"ฮือฮือ..."

“พี่หยวน พี่สะใภ้ขอโทษ!”

“ใครก็ได้ช่วยด้วย...”

หลี่ชิวจวี๋ร้องไห้ฟูมฟาย

ในขณะนี้

“เอ๊ะ นี่หลี่ชิวจวี๋ไม่ใช่เหรอ?” เสียงลามกเสียงหนึ่งดังมาจากด้านข้าง

หลี่ชิวจวี๋มองย้อนกลับไป ก็เห็นร่างร่างหนึ่งออกมาจากด้านหลังของป่า

ชายผู้นี้อายุสี่สิบต้น ๆ มีรูปร่างผอมบาง สวมเสื้อกั๊กสีไข่ตัวหนึ่งอยู่

นัยน์ตาคู่หนึ่งกลอกกลิ้งไปมา พินิจมองหลี่ชิวจวี๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า สุดท้ายก็จ้องไปที่หน้าอกของหลี่ชิวจวี๋

หลี่ชิวจวี๋ในขณะนี้ เปียกโชกไปทั้งตัว เสื้อผ้าที่อยู่บนตัวจึงเกาะติดกับผิวอันขาวเนียนของเธอ

หลี่ชิวจวี๋สังเกตเห็นการจ้องมองของอีกฝ่าย ก็สะดุ้งตกใจ จึงใช้มือปิดหน้าอกเอาไว้ตามสัญชาตญาณ: "หม่าเหล่าซาน พี่คิดที่จะทำอะไร?"

หม่าเหล่าซาน เป็นตัววายร้ายชื่อดังในหมู่บ้านเซี่ยวาน ตอนที่ยังเป็นหนุ่ม เกกมะเรกเกเรทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการลักเล็กขโมยน้อย หรือการทะเลาะวิวาท

จนถึงวัยนี้ เขาก็ยังคงเกียจคร้านตลอดทั้งวัน และมักจะคุกคามผู้หญิงในหมู่บ้านอยู่เสมอ

อาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นหนูตัวหนึ่งที่ทุกคนในหมู่บ้านเซี่ยวานดุด่าทุบตี

แม้ว่าหลี่ชิวจวี๋จะกลัวหม่าเหล่าซาน แต่ดูเหมือนเธอจะพบหนทางช่วยชีวิต

เธอจึงรีบพูดขึ้นว่า: "หม่าเหล่าซาน พี่หยวนตกลงไปแล้ว พี่รีบไปช่วยชีวิตเขาเร็ว ... "

หม่าเหล่าซานพูดด้วยรอยยิ้มที่ขี้เล่นว่า: "นั่นเป็นไอ้คนโง่ของตระกูลจางเหรอ? ทำไมพี่ต้องช่วยเขาด้วย? "

หลี่ชิวจวี๋ขอความช่วยเหลือว่า: "พี่รีบไปช่วยพี่หยวนเร็ว ฉันจะให้เงินพี่ ฉันจะให้เงินพี่สองพันห้าร้อยบาท ไม่สิ ห้าพันบาทเลย พี่รีบไปช่วยเขาขึ้นมาเร็ว ... "

“ฮิฮิ...” หม่าเหล่าซานยิ้มอย่างลามก: “น้องสาว จะให้ช่วยคนก็ได้ แต่ว่า ฉันไม่ต้องการเงิน”

“แล้วพี่ต้องการอะไร” หลี่ชิวจวี๋ถามอย่างร้อนใจ

หม่าเหล่าซานเดินไปหาหลี่ชิวจวี๋ คว้าไหล่ของอีกฝ่ายเอาไว้ น้ำลายแทบจะไหลออกมาจากมุมปาก

“ด้วยวิธีนี้ แค่น้องยอมพี่สักครั้งหนึ่ง พี่จะรีบไปช่วยชีวิตคนทันที…”

เมื่อเผชิญหน้ากับท่าทางที่ลากมกจกเปรตของหม่าเหล่าซาน แม้ว่าหลี่ชิวจวี๋จะตื่นตระหนก แต่เธอก็ยังมีมีสติสัมปชัญญะดี

เพียะ

เธอตบแบ็คแฮนด์ไปหนึ่งครั้ง: "ถุย! หม่าเหล่าซาน พี่ช่างไร้ยางอายจริง ๆ !"

หม่าเหล่าซานกุมหน้าที่ถูกตบเอาไว้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึมทันที

“นังสารเลว! อุตส่าห์ไว้หน้าแล้วแท้ ๆ ”

"โหดร้ายไม่เบานี่!"

“วันนี้ฉันจะต้องจัดการเธอให้ได้...”

ขณะที่พูด หม่าเหล่าซานก็รีบวิ่งไปหาหลี่ชิวจวี๋

หลี่ชิวจวี๋รีบหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีไป

แต่หลังจากวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว หม่าเหล่าซานก็ตามทัน

ทั้งสองก็เริ่มตบตีกันทันที

แม้ว่าหม่าเหล่าซานจะผอม แต่กลับแรงเยอะมาก อีกอย่างหลี่ชิวจวี๋ก็กังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของจางหยวน ดังนั้นจึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหม่าเหล่าซาน

ดูเหมือนว่า หม่าเหล่าซานกำลังจะประสบความสำเร็จ...

ในขณะเดียวกัน ส่วนที่ลึกของสระน้ำ

จางหยวนกำลังค่อย ๆ จมลงสู่ก้นสระน้ำ

จุดที่ลึกที่สุดใต้น้ำ นึกไม่ถึงว่าจะมีรูปปั้นหินที่สูงประมาณครึ่งมนุษย์ตั้งตระหง่านอยู่

รูปปั้นหินดูทรุดโทรมมาก แต่กลับสะอาดสะอ้าน ไม่มีตะไคร่น้ำหรือเศษซากอื่น ๆ ติดอยู่เลย

ร่างของจางหยวนดิ่งลงไป กระแทกกับรูปปั้นหินพอดี

เสียงดังโครม

เสียงดังคมชัด

รูปปั้นหินก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ทันที

จากนั้น เศษชิ้นส่วนชิ้นหนึ่งก็กลายเป็นแสงสีทอง

ก้นน้ำอันมืดมิด ทันใดนั้นก็เปล่งแสงออกมา

เศษรูปปั้นหินที่กลายเป็นแสงสีทองในที่สุดก็มาบรรจบกันเป็นเงาเงาหนึ่ง ปรากฏตัวต่อหน้าจางหยวน

เธอเป็นนางฟ้าที่สวยเพริศพริ้ง อาภรณ์พลิ้วไหวคนหนึ่ง

“ร่างที่ฉันเอาไว้ในโลกมนุษย์แห่งนี้ ตอนนี้กำลังจะดับสลายแล้ว!”

“ไม่เคยคิดเลยว่า วันนี้จะได้พบคนที่มีพรหมลิขิตต่อกัน”

"แต่ว่า มีคุณสมบัติแย่เกินไปนิดหน่อย!"

นางฟ้ารู้สึกเสียใจ แล้วมองดูจางหยวนด้วยความรังเกียจเล็กน้อย

ในที่สุด เธอก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้แล้วกล่าวว่า "ช่างเถอะ บางทีนี่อาจจะเป็นโชคชะตาก็ได้"

"ในเมื่อนายมีฉันมีพรหมลิขิตต่อกัน ฉันก็จะมอบมรดกนี้ให้กับนาย!"

"หวังว่านายจะสามารถสานต่อศาสตร์ทางการแพทย์ของฉัน และสร้างประโยชน์ให้แก่ชาวโลกได้!"

“อย่าทำเรื่องอะไรที่โหดร้ายไร้มนุษยธรรม ไม่เช่นนั้น ฟ้าจะไม่ให้อภัยนาย”

ร่างที่งดงามเพริศพริ้งยื่นมือที่สวยงามออกมา แล้วชี้ไปที่จางหยวน

ทันใดนั้น แสงสีทองแสงหนึ่ง ก็ทะลุหน้าผากของจางหยวน

จากนั้นไม่นาน จางหยวนก็ลืมตาขึ้น และพบว่าตนเองนอนอยู่ในก้นสระน้ำลึก

บริเวณรอบ ๆ มันมืดไปหมด

แต่ตนเองกลับสามารถมองเห็นหิน ดิน และพืชน้ำบางชนิดที่อยู่ท่ามกลางความมืดทุกชั่วโมงยามได้อย่างชัดเจน

สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้นคือ ตนเองสามารถหายใจในน้ำได้อย่างอิสระ

หรือว่า...

สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้นี้ ไม่ใช่ความฝัน? แต่มันเป็นเรื่องจริง!

ยิ่งไปกว่านั้น จางหยวนยังพบว่าจิสมองของตนเองปรอดโปร่งมาก ความทรงจำทั้งหมดในอดีตก็ผุดขึ้นมาในใจ

เขาได้กลับมามีสติสัมปชัญญะเหมือนเดิมแล้ว

จางหยวนค้นหาไปทั่วทุกสารทิศ แต่ไม่พบร่องรอยของนางฟ้าผู้งามเพริศพริ้งตนนั้น

เขาแอบพูดว่า: "พี่สาวนางฟ้าไม่ต้องกังวล ผมจางหยวนจะสืบทอดมรดกของพี่ และสร้างประโยชน์ให้กับชาวโลกได้อย่างแน่นอน!"

ในเวลานี้ เขาได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งร้องขอความช่วยเหลืออย่างคลุมเครือ

“ช่วยด้วย หม่าเหล่าซาน แกมันไม่ใช่มนุษย์...”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ จางหยวนก็ลุกขึ้น

“พี่ชิวจวี๋!”

ช่วงเวลาต่อมา