บทที่ 6

ถ้าไม่ใช่เพราะเสื้อผ้ารัดรูปเป็นแนวป้องกันสุดท้าย จางหลินคงจะเปลือยกายล่อนจ้อนต่อหน้าจางหยวนไปแล้ว!

ภาพเหตุการณ์ที่กะทันหันนี้ ทำให้ทั้งจางหยวนและจางหลินตกตะลึง

เมื่อเห็นภาพอันขาวละมุนที่อยู่ตรงหน้า จางหยวนก็กลืนน้ำลายไปตามสัญชาตญาณ

หากหลี่ชิวจวี๋เป็นลูกพีชสุกขนาดใหญ่ งั้นจางหลินก็คือแอปเปิ้ลน้อยที่ฝาดเล็กน้อย

ลูกพีชลูกใหญ่ก็ดีแบบลูกพีชลูกใหญ่ แอปเปิ้ลเขียวก็ดีแบบแอปเปิ้ลเขียว

กล่าวโดยสรุป จมูกของจางหยวนเริ่มคันขึ้นมาอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน จางหลินที่ตกตะลึงไปหลายวินาที ภายใต้การจ้องมองของจางหยวน ในที่สุดก็ตั้งสติได้

เธอกรีดร้องเสียงดังทันที และยังไม่ลืมที่จะใช้แขนปกป้องส่วนที่สำคัญ

ปฏิกิริยาของจางหลิน ทำให้จางหยวนอยากจะพูดว่า มีอะไรให้ต้องปกป้องเหรอ?

มันไม่ได้ใหญ่อยู่แล้ว!

แต่เขาไม่กล้าพูดคำเหล่านี้ออกไป ถ้าพูดออกไป มันจะเป็นการทำร้ายจิตใจคน!

จางหยวนถอนสายกลับมาด้วยความร้อนตัว หันกลับมา แล้วเริ่มถอดเสื้อของตนเองออก

เมื่อเห็นการกระทำของเขา จางหลินก็กรีดร้องหนักเข้าไปอีก

“จางหยวน นาย...นายกำลังจะทำอะไร!” จางหลินพลางตะโกน พลางซักถาม

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ จางหยวนก็แสดงท่าทางเหมือนโดนถูกใส่ร้าย

พอจางหยวนถอดเสื้อผ้าแล้วก็ยื่นไปที่ทางด้านหลัง แล้วพูดว่า: "สวมมันเถอะ!"

“ฉัน…” จางหลินตอบสนองได้ในทันที เธอเข้าใจผิดจางหยวน

“ขอบคุณนะ!” หลังจากกล่าวขอบคุณแล้ว จางหลินก็รับเสื้อมาจากจางหยวนแล้วสวมใส่

บนเสื้อผ้ายังคงมีกลิ่นกายของจางหยวนอยู่

จะว่าไปแล้ว กลิ่นค่อนข้างดี ไม่เหมือนกับผู้ชายที่เหงื่อเหม็นท่วมตัวเหล่านั้น

จางหลินจึงแอบพินิจมองจางหยวนทันที ตอนนี้ร่างกายท่อนบนของจางหยวน เปลือยเปล่า จึงไม่สามารถปกปิดเนื้อเอ็นทั่วร่างกายได้

เธออดไม่ได้ที่จะแอบประหลาดใจ ตอนที่เห็นจางหยวนสวมเสื้อผ้าปกติร่างกายไม่ได้กำยำขนาดนี้

ทำไมตอนนี้ถอดเสื้อผ้าแล้ว ถึงได้มีเนื้อเอ็นเยอะขนาดนี้?

เป็นไปได้ไหมว่า เขาเป็นผู้ชายที่บรรดาเพื่อนร่วมห้องบอก ดูผอมเมื่อใส่เสื้อผ้า แต่พอถอดเสื้อออกมากลับมีกล้ามเนื้อ?

เมื่อนึกถึงตอนที่ตนเองเปลือยกายพบจางหยวนเมื่อสักครู่นี้ จางหลินอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงเล็กน้อย

เธอริเริ่มที่จะบอกจางหยวนก่อนว่าทำไมเธอถึงมาที่ภูเขาทางด้านหลัง

เดิมทีจางหลินกำลังรอพ่อของเธอที่ทางเข้าหมู่บ้าน เนื่องจากเบื่อที่จะรอ จึงคิดที่จะเดินเล่นขึ้นไปบนภูเขาสักพักหนึ่ง แต่จู่ ๆ เธอก็ตกลงไปในหลุม

ต่อมา จางหลินที่สงบสติอารมณ์ได้แล้วก็ขอลงจากภูเขา จางหยวนจึงทำได้แค่ต้องเดินตามไป

ใครใช้ให้เขาใจอ่อนเอาเสื้อของตนเองให้จางหลินใส่?

ถ้าถอดเสื้อขึ้นไปเก็บสมุนไพรบนภูเขา กลัวว่าจะเป็นอาหารยุง

โชคดีที่ทางเข้าหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลจากเชิงเขามากนัก จากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงทางเข้าหมู่บ้าน

จู่ ๆ จางหลินที่ยืนอยู่บนถนนตรงทางเข้าหมู่บ้าน ก็พูดขึ้นว่า: "จางหยวน นายระวังหม่าเหล่าซานหน่อยนะ ฉันได้ยินเขาด่านายเมื่อวานนี้ แถมยังบอกว่าจะแก้แค้นนาย ... "

เมื่อจางหยวนได้ยินดังนี้ ก็ชะงักไปทันที

หม่าเหล่าซาน?

ไอ้สารเลวนั่น ถ้าอยู่ดี ๆ ไม่สร้างความเดือดร้อนก็แล้วไป

ถ้ากล้ามาแก้แค้น ฮึ่ม!

จางหยวนทำเสียงฮึดฮัดในใจ แล้วเงยหน้าขึ้นมองจางหลิน และอยากจะกล่าวขอบคุณ

แม้ว่าตนเองจะไม่กลัวหม่าเหล่าซาน แต่น้ำใจของจางหลิน จะต้องรับเอาไว้

แต่ทว่า ตอนที่จางหยวนดูสีหน้าของจางหลินอย่างละเอียดแล้ว เขาก็พบว่าจางหลินผิดปกติไปเล็กน้อย

โดยเฉพาะริมฝีปากของอีกฝ่าย

ก่อนหน้านี้จางหยวนไม่ได้มองหน้าของจางหลินอย่างละเอียด แต่ตอนนี้พอดูแล้ว ก็พบว่าริมฝีปากแห้งเผือกของจางหลินผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จางหยวนก็พูดว่า: "ขอบคุณที่เตือน แต่... ธาตุไฟในกระเพาะของคุณรุนแรงมาก การที่มีปากแห้งขมปากและมีกลิ่นปาก ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นอาการของธาตุไฟรในในกระเพาะเยอะเกินไป คุณควรจะระมัดระวังกระเพาะของตนเอง และรีบรักษาให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้น อาจนำไปสู่โรคอื่น ๆ ได้"

อะไรนะ?

จางหลินตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของจางหยวน

พอเธอตอบสนองได้ และกำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงบี๊บบี๊บบี๊บของแตรรถดังขึ้น

มีรถบรรทุกคนหนึ่งขับมา

คนขับรถเป็นคนอ้วนวัยสี่สิบปีคนหนึ่ง นั่นก็คือจางจิ่งพ่อของจางหลิน

จางจิ่งเป็นคนใหญ่โตในหมู่บ้าน ร่ำรวย และมีความน่าเกรงขามมาก

จู่ ๆ รถบรรทุกก็มาเบรกอยู่ข้าง ๆ จางหลิน

เมื่อจางจิ่งที่อยู่ในรถเห็นลูกสาวสุดที่รักของตนจางหลินสวมเสื้อผ้าผู้ชายจากระยะไกล