บทที่ 10

ตอนที่ 10 หญิงชั่ว

หลี่เยียนเอ๋อร์เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ เอ่ยด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสาว่า “หม่อมฉันไปคารวะพระชายา แต่สาวใช้ของท่านขวางหม่อมฉัน หม่อมฉันนึกว่านางขวางข้าด้วยเจตนาไม่ดี จึงได้เกิดเรื่องปะทะกับนางเล็กน้อยเพคะ”

“ปะทะกันเล็กน้อยหรือ” เจียงเว่ยหว่านปากสั่นพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มเยาะเย้ย “ชิงเหมยถูกเจ้าตีจนมีบาดแผลทั่วร่าง นี่เป็นการปะทะกันเล็กๆอย่างนั้นหรือ”

หลี่เยียนเอ๋อร์ยิ้มอย่างสวยงาม “พระชายา สาวใช้ที่ชื่อชิงเหมยเป็นบ่าวที่รับใช้ใกล้ชิดท่าน นางไม่รู้แม้กระทั่งว่าท่านไปไหน คนใช้ที่ทำหน้าที่ได้ไม่ดีเช่นนี้ ต้องสั่งสอนนางให้ดี”

“หม่อมฉันจึงบังอาจสักครั้ง กระทำเกินหน้าที่โดยการช่วยสั่งสอนนางแทนท่าน”

“สั่งสอน” เจียงเว่ยหว่านเอ่ยเสียงดุ “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนคนของข้า”

ใบหนางดงามของหลี่เยียนเอ๋อร์ขรึมลงเล็กน้อย เผยให้เห็นสีหน้าไม่พอใจ แต่ไม่ช้านางก็ปรับสีหน้าให้เป็นเหมือนเดิม พูดด้วยรอยยิ้มว่า “พระชายา ท่านไม่มีความสามารถที่จะดูแลบ่าวรับใช้ข้างกายให้ดี เช่นนั้นหม่อมฉันจึงทำแทนท่าน ไม่เช่นนั้นหากวันหลังไปล่วงเกินท่านอ๋อง แล้วท่านจะทำอย่างไร”

“หม่อมฉันหวังดีต่อท่านนะเพคะ”

น่าขัน

ตีคนของนาง ยังหาเหตุผลที่สมบูรณ์แบบได้ เจียงเว่ยหว่านหมดความอดทน ยกมือขึ้นสะบัดไปที่ใบหน้าของหลี่เยียนเอ๋อร์

“เพียะ”

เสียงตบดังกังวานไปทั่วทั้งห้อง

คนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ตกตะลึง หลี่เยียนเอ๋อร์กุมใบหน้าที่ร้อนผ่านของตนเองเอาไว้

ฝ่ามือของเจียงเว่ยหว่านไม่เพียงแต่ตบลงบนใบหน้าของนางเท่านั้น ยังทำให้ศักดิ์ศรีของนางถูกเหยียบหยามไปด้วย

ใจของหลี่เยียนเอ๋อร์นั้นแค้นจนกัดฟัน แต่ใบหน้ากลับแสร้งแสดงออกอย่างอ่อนแอ ท่าทีน่าสงสารเห็นใจ ถามด้วยเสียงสะอื้นว่า “พระชายาตบหม่อมฉันทำไม”

เจียงเว่ยหว่านเลิกคิ้วขึ้น พูดกับนางด้วยเสียงเย็นชาว่า “ข้าตบเจ้า ก็เพราะเจ้าเห็นข้าแล้วยังกล้าไม่คุกเข่าคารวะ ฝ่ามือนี้เป็นการลงโทษที่เจ้าไม่ให้ความเคารพต่อพระชายา”

ว่าแล้วก็ยกฝ่ามือขึ้นมาสะบัดไปยังหลี่เยียนเอ๋อร์อีกครั้ง

“เพียะ”

“เจ้าใช้อำนาจรังแกผู้อื่น เหยียดหยามบ่าวรับใช้ของข้า เจ้าตบบ่าวรับใช้ของข้าไปกี่ที ข้าก็จะตบเจ้ากี่ที”

“เพียะๆๆ......”

เจียงเว่ยหว่านยกมือขึ้นและตบไปบนใบหน้าหลี่เยียนเอ๋อร์หลายที ทุกครั้งที่ฟาดลงไปนางใช้แรงสุดกำลัง ตบจนฝ่ามือของนางรู้สึกทั้งเจ็บทั้งชา นางจึงหยุดมือ

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็นิ่งอึ้งไป พวกเขาต่างรู้สึกตกใจมาก ทุกคนเหมือนมีรากงอกออกมาจากฝ่าเท้า ยืนนิ่งอยู่กับที่จนลืมไปว่าต้องเข้าไปช่วย เบิกตาโตทำหน้าไม่อยากจะเชื่อจ้องมองพระชายาที่ทรงอำนาจใต้แสงอาทิตย์ที่ระบายอารมณ์ต่อหลี่เยียนเอ๋อร์

หลี่เยียนเอ๋อถูกตบจนหน้าหัน ใบหน้าเขียวช้ำบวมเบ่งขึ้นมา มุมปากมีเลือดไหลซิบออกมา นางกลืนเลือดสดๆที่ไหลจากมุมปากเข้าไป กุมใบหน้าที่บวมเหมือนหัวหมูของตนเองเอาไว้

“เจ้า ทำไม่เจ้าต้องตบคนอื่นเช่นนี้ด้วย ฮือๆๆๆ......”

หมิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆเข้าไปประคองร่างที่โซเซจนเกือบจะล้มของหลี่เยียนเอ๋อร์

ใบหน้างดงามของหลี่เยียนเอ๋อร์แดงก่ำจนไม่มีเค้าเดิมแล้ว หมิงเอ๋อร์เอาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้นาง

“แม่นางเยียนเอ๋อร์ ใบหน้าของท่าน หน้าของท่าน......”

หลี่เยียนเอ๋อร์น้ำตาไหลพรากออกมา

“ข้า ใบหน้างดงามของข้าได้รับความเสียหายแล้วใช่ไหม”

หมิงเอ๋อร์พยักหน้าแรงๆ

“ฮือๆ” หลี่เยียนเอ๋อร์ร้องไห้จนสะอึกสะอื้น พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

หมิงเอ๋อร์เองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง พระชายาอัปลักษณ์คนนี้ ไม่ได้โง่ และไม่ได้รังแกง่ายๆเหมือนในข่าวลือ