บทที่ 16

ตอนที่ 16 คุกเข่าแต่โดยดี

เมื่อเซียวจิ้งเป่ยกลับมายังห้องตำรา จากนั้นไม่นานจางหานก็รีบกลับมารายงาน

เซียวจิ้งเป่ยยืนอยู่หน้าชั้นหนังสืออย่างไม่ทุกข์ร้อน พลิกเปิดดูตำราเก่าแก่โบราณ เปิดพลิกไปมาทีละหน้า แล้วถามอย่างใจเย็นว่า “ตรวจสอบชัดเจนแล้วหรือ?”

จางหานสองมือประสานคำนับ และค้อมกายมาตรงหน้าเขา พลันเอ่ยรายงาน “นายท่านข้าน้อยตรงสอบชัดแล้วพะยะค่ะ ว่าคนจากห้องครัวได้มีเจตนาจะสั่งสอนพระชายา จนชิงเหมยสาวใช้ข้างกายหมดสติไปเพราะความหิวโหย พระชายาเองก็อับจนหนทาง จึงจำใจต้องนำปิ่นปักผมไข่มุกของตนไปแลกเปลี่ยนเป็นอาหาร”

“นำปิ่นปักผมมุกของตนไปจำนำเพื่อสาวใช้ผู้หนึ่งหรือ?” เซียวจิ้งเป่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเผยสีหน้าเหลือเชื่อ “นางมีเมตตาถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

จางหานเอ่ยตามความจริง “ข้าน้อยได้ตรวจสอบชัดเจนแล้วพะยะค่ะ เป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน”

เซียวจิ้งเป่ยปิดตำราเก่าแก่ด้วยท่วงท่าสง่างาม บนใบหน้าหล่อเหลาปรากฏสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม พลางหรี่ตาคมอย่างครุ่นคิด เจียงเว่ยหว่านผู้นี้เป็นคนเช่นใดกัน เพื่อที่จะปกป้องสาวใช้ ก็ไม่ลังเลที่จะต้องทิ้งปิ่นปักผมไข่มุกของตน จนกระทั่งว่ามีปากเสียงใหญ่โตเพียงเพื่อสาวใช้ผู้หนึ่งได้

เขามีความคิดบางอย่างที่ไม่อาจไขกระจ่างได้ พลันหมุนกายไปมองจางหานด้วยดวงตาคู่งามอย่างไม่ยินดียินร้าย

“เจ้าว่าเหตุใดนางต้องทำเช่นนี้”

จางหานกล่าวเสียงหนักแน่นว่า “ข้าน้อยบอกได้เพียงว่าพระชายาแม้มีนิสัยที่แข็งกร้าว แต่กลับมีจิตใจที่เมตตา สามารถขายเครื่องประดับเพื่อสาวใช้ผู้หนึ่งได้ ย่อมแสดงให้เห็นว่านางมีความเห็นอกเห็นใจ และมีใจที่รักพวกพ้อง คนเช่นนี้ก็ถือว่าดีพอสมควร”

“อืม” เซียวจิ้งเป่ยพยักหน้าเบาๆ ราวกับว่าเห็นด้วยกับข้อคิดเห็นของเขา

ยามนี้เซียวจิ้งเป่ยถึงได้รู้แล้วว่าตนเข้าใจเจียงเว่ยหว่านผิดไป นางไหนเลยจะเป็นคนไร้กฏระเบียบ นางเพียงแต่ถูกรังแกเท่านั้น จึงจำใจต้องตอบโต้กลับ กระต่ายเมื่อเข้าตาจนก็กัดคนได้ นับประสาอันใดกับคนผู้หนึ่ง

เขาวางตำราเก่าแก่ไว้บนชั้นหนังสือ และหันไปเอ่ยกับจางหานเสียงเย็นชา “สั่งการลงไป คนของจวนอ๋องไม่อนุญาตให้เข้มงวดกับอาหารการกินและเสื้อผ้าของนาง หากยังมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก ก็ให้ขับไล่บ่าวที่ไม่เชื่อฟังพวกนั้นออกไปจากจวนอ๋องเสีย”

“พะยะค่ะ”

....

เจียงเว่ยหว่านถือซาลาเปาและหมั่นโถวที่สกปรกกลับไปยังเรือนติง

เมื่อชิงเหมยเห็นคุณหนูของตนถือซาลาเปาและหมั่นโถวที่สกปรกกลับมาอย่างระมัดระวัง นางอดที่จะทุกข์ใจไม่ได้ และรีบเข้าไปรับนาง

“คุณหนู ท่านจะกลุ้มใจไปไย พวกบ่าวทนหิวไม่กี่มื้อได้สบายเจ้าค่ะ”

เจียงเว่ยหว่านนำชิงเหมยและสาวใช้อีกหลายคนกลับไปยังโถงบุปผาและล้วงซาลาเปาและหมั่นโถวออกมาจากอกเพื่อให้พวกนางแบ่งกัน

“พวกเจ้าก็ลอกชั้นที่สกปรกด้านนอกทิ้งและกินส่วนที่สะอาดข้างใน วันนี้ก็กินให้อิ่มกันไปก่อน วันรุ่งขึ้นข้าจะคิดหาวิธีอีก”

ชิงเหมยมองเจียงเว่ยหว่านด้วยน้ำตาคลอเบ้า “คุณหนู ปล่อยให้พวกบ่าวคิดหาทางเองเถิด พวกเราสามารถรับงานเย็บปักถักร้อยและนำไปแลกเป็นเงินได้ ตอนแรกยามที่อยู่จวนโหวพวกบ่าวก็ผ่านพ้นกันมาเช่นนี้”

ขอบตาของเจียงเว่ยหว่านร้อนผ่าวและรู้สึกอึดอัดอย่างมาก เจ้าของร่างเดิมผู้นี้ช่างน่าสงสารเกินไปแล้ว ดีเลวอย่างไรก็เป็นถึงคุณหนูจากภรรยาเอกของจวนโหว แต่กลับได้รับการปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรม แถมตอนนี้แต่งเข้ามายังจวนอ๋องแล้ว สถานการณ์กลับยิ่งแย่ลงไปอีก

แต่อย่างไรก็ตามนางก็จะไม่ท้อถอย และเอ่ยอย่างฮึกเหิมว่า “ชิงเหมยสบายใจได้ สถานการณ์ในตอนนี้ก็เพียงชั่วคราวเท่านั้น ในภายภาคหน้าพวกเราจะต้องลืมตาอ้าปากได้และมีช่วงเวลาที่ดีอย่างแน่นอน”

ชิงเหมยพยักหน้าอย่างหนักแน่น

ขณะที่นายและบ่าวอีกหลายคนกำลังสนทนากัน หมิงเอ๋อร์ก็ได้พาแม่นมหลิวเข้ามา

“พระชายา บ่าวมาเพื่อขออภัยท่าน”

เจียงเว่ยหว่านหันไปมอง ก็พบกับหมิงเอ๋อร์ที่เร่งรีบเข้ามาพร้อมกับสาวใช้ที่ถือถาดอยู่ในมือ

บนถาดมีผ้าแพรผ้าต่วนวางบนนั้น และเงินทองพร้อมกับเครื่องประดับอีกบางส่วน ส่วนบ่าวที่อยู่ข้างหลังอีกหลายคนก็มาพร้อมกับอาหารอันโอชะที่วางอยู่บนถาด