บทที่ 23

ตอนที่ 23 ผู้ชายที่เกลียด

เจียงเว่ยหว่านหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

ไอ้ผู้ชายบ้า เพื่อผู้หญิงแบบนี้ กล้ามาปฏิปักษ์กับนางอย่างโจ่งแจ้ง

ในใจของนางรู้สึกเย็นชาเล็กน้อย นางกัดริมฝีปากแล้วยิ้มออกมาทันทีว่า “ท่านอ๋อง เมื่อครู่ท่านได้เตือนข้าว่าอย่าลืมข้อตกลงของเรา ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะขอเตือนท่านอีกรอบ”

“ท่านเคยสัญญากับข้าว่า จะไม่แต่งงาน ยิ่งไม่รับพระชายารองเข้ามาด้วย”

คำพูดแต่ละคำของนางชัดเจนมาก เกือบหมดแรงไปทั้งตัว

“ท่านจะให้หลี่เยียนเอ๋อร์อยู่ในจวนอ๋องต่อ รบกวนท่านอ๋องไตร่ตรองให้ดีด้วย อย่าให้ข้าได้ยินคำนินทา หรือไม่ก็เห็นภาพที่ไม่ควรเห็น”

เขาข่มขู่นาง ถ้าเช่นนั้นนางก็จะไม่เกรงใจ จึงประกาศข้อตกลงระหว่างพวกเขาสู่สาธารณะชน ให้คนทั้งหมดได้รับรู้ว่าต่อให้หลี่เยียนเอ๋อร์จะได้รับการโปรดปราน ก็ยังเป็นหญิงคนนอกอยู่ดี จะต้องคิดไตร่ตรองให้ดี เจียงเว่ยหว่านนางต่างหากที่เป็นนายหญิงของจวนอ๋อง และจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้น

เซียวจิ้งเป่ยเงียบไม่พูดอะไร หญิงงามอยู่ข้างนอกภายใต้แสงยามค่ำคืน ชุมคลุมสีขาว เสมือนดั่งเซียน

หลี่เยียนเอ๋อร์กำผ้าอย่างแรง นางแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเองว่า เหตุใดท่านอ๋องฉินถึงได้ยอมรับเงื่อนไขของคนสารเลวยิ่งนี้ นางโกรธจนใจสั่น ความเกลียดที่มีต่อเจียงเว่ยหว่านมากยิ่งไปกว่าเดิมอีก

คนที่ตกใจเช่นเดียวกับหลี่เยียนเอ๋อร์ยังมีหมิงเอ๋อร์ นางเองก็มองไปที่ท่านอ๋องด้วยความตกใจ

เห็นเพียงท่านอ๋องที่มีสีหน้านิ่งเงียบ ไม่หงุดหงิดโมโห แสดงว่าเป็นเรื่องจริง

ในใจของหมิงเอ๋อร์เกิดช่องโหว่วขนาดใหญ่ ลมพัดโบกโชย หัวใจที่แตกสลาย นางทั้งเย็นชาและเจ็บปวด ทำได้เพียงจ้องมองไปที่เจียงเว่ยหว่านอย่างเงียบ ๆ

เจียงเว่ยหว่านเองก็รับรู้สายตาที่ประหลาดและโกรธของพวกนางได้ นางค่อย ๆ มองไปยังทุกคนโดยรอบ จากนั้นสายตาก็ไปตกที่หลี่เยียนเอ๋อร์ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบว่า “คนเราจะต้องมีความฉลาดในตนเอง อย่ามามัวแต่จ้องสามีของข้า ต่อไปอย่ามาได้มายั่วยวนอีก ถ้าเช่นนั้นคนที่จะสูญเสียก็คือตัวฮูหยินเอง ถ้าเช่นนั้นคงจะแย่เป็นแน่”

หลี่เยียนเอ๋อร์มองไปที่เจียงเว่ยหว่านด้วยน้ำตาคลอเบ้า พูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า “พระชายา หม่อมฉันกับท่านอ๋อง...”

เจียงเว่ยหว่านขัดจังนางด้วยความรังเกียจ “เจ้ามีความรู้สึกอย่างไรต่อท่านอ๋อง ไม่เกี่ยวกับข้า เจ้าคิดเอาเองก็แล้วกัน！”

ดวงตาที่งดงามของนางทองไปยังเซียวจิ้งเป่ยอย่างคาดเดาไม่ได้ ริมฝีปากกระตุกเล็กน้อย จึงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ท่านอ๋อง ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับข้า ถ้าเช่นนั้นข้ากลับห้องก่อน”

เมื่อพูดจบ นางก็สะบัดกระโปรงออกไป

ใบหน้างดงามของเซียวจิ้งเป่ยสงบดั่งสายน้ำ มองอารมณ์ไม่ออกเมื่อเผชิญหน้ากับเจียงเว่ยหว่านที่สะบัดกระโปรงออกไป ไม่หงุดหงิดโมโหทั้งนั้น เพียงแค่มองด้วยนัยน์ตาที่สับสน

ผู้หญิงคนนี้คือคุณหนูแห่งจวนโหวงั้นหรือ？

ไม่เหมือนกับข่าวลือเลย

เจียงเว่ยหว่านไปแล้ว เขาก็สั่งให้คนอื่นแยกย้าย จากนั้นกลับไปที่ห้องตำรา