ตอนที่ 26 ผู้หญิงคนนี้บังอาจยิ่งนัก

ตอนที่ 26 ผู้หญิงคนนี้บังอาจยิ่งนัก

เซียวจิ้งเป่ยหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด เปลวเทียนสะท้อนใบหน้าของนาง ส่องใบหน้าที่เต็มไปด้วยกระฝ้าของนางอย่างชัดเจน อัปลักษณ์มาก แต่ร่างกายของนางกลับแผ่ความสง่างามที่คนอื่นไม่สามารถมองข้ามได้

ท่าทางที่เด็ดเดี่ยวเช่นนั้นทำให้เซียวจิ้งเป่ยตกใจ ไหนข่าวลือบอกว่าผู้หญิงตรงหน้านั้นขี้ขลาด เห็นได้ชัดว่าเป็นแม่นางที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

ในแววตาคู่งามของเซียวจิ้งเป่ยเผยความประหลาดใจเล็กน้อย อีกทั้งท่าทางของผู้หญิงคนนี้ก็ดูคุ้นเคย จู่ ๆ ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นนางที่ไหน จึงทำได้เพียงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เจ้าเข้ามาหยิบหนังสืออะไรกลางดึก？”

ในระหว่างที่พูดคุยกันนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะตระหนักอะไรได้ นัยน์ตางดงามปิดลงมา แล้วถามนางด้วยน้ำเสียงเย็น ๆว่า “เจ้าอ่านหนังสือออกด้วยหรือ？”

คนข้างนอกล้วนลือกันว่าคุณหนูของจวนโหวนั้นอ่านหนังสือไม่ออก เป็นสาวบ้านนอกตั้งแต่หัวจรดเท้า

คิดว่าเซียวจิ้งเป่ยคงจะเชื่อข่าวลือเหล่านั้น เจียงเว่ยหว่านเถียงอย่างไม่พอใจ

“ท่านอ๋อง ใครบอกว่าข้าอ่านหนังสือไม่ออก ดูเหมือนว่าท่านอ๋องจะไม่ฉลาดเท่าไร คำพูดไร้สาระของคนอื่น ท่านก็ยังเชื่อ”

ใบหน้าที่ซีดเซียวอันรูปงามของเซียวจิ้งเป่ยนั้นก็มีความประหลาดใจเล็กน้อย เย้ยหยันแล้วพูดว่า “เจ้าบุกมาที่ห้องห้องตำราของข้าเป็นการส่วนตัว บังอาจรบกวนฝันหวานของข้า พยายามที่จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับข้า ข้ายังไม่ได้จัดการลงโทษเจ้า แต่เจ้ากลับมากัดปากของข้าอีก เจียงเว่ยหว่านเจ้านี่ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก”

เจียงเว่ยหว่านโกรธจนพูดอะไรไม่ออก จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตนเองนั้นกำลังสีซอให้ควายฟัง ทั้ง ๆ ที่ไม่สามารถอธิบายให้ชัดเจนได้ นางหอยใจอย่างเหนื่อยหน่าย ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อยเป็นแนวโค้งจาง ๆ จากนั้นรอยยิ้มนั้นก็หายไป

“ท่านอ๋อง ในเมื่อท่านคิดว่าข้าเป็นเช่นนี้ ถ้าเช่นนั้นข้าก็ไม่มีอะไรต้องอธิบาย ท่านคิดว่าอย่างไรก็อย่างนั้นก็แล้วกัน！”

เซียวจิ้งเป่ยมองคนที่หัวเราะไม่หยุด ถามนางอย่างหงุดหงิดว่า “เจ้าหมายว่าอย่างไร？”

เจียงเว่ยหว่านมองดูผู้ชายชุดขาวภายใตเงาจากเปลวเทียนด้วยความผิดหวัง นางอุตส่าห์หวังดีแต่ถูกเขาเข้าใจผิดในใจนั้นโศกเศร้าจนอธิบายไม่ได้ จนไม่อยากอยู่กับเขากระทั่งนาทีเดียว

นางแกว่งแขนเสื้ออย่างไม่พอใจ “ท่านอ๋อง ในใจของท่านคงอยากจะให้ข้าตาย ถ้าเช่นนั้นข้ายังต้องอธิบายอะไรอีก！”

นางหัวเราะอย่างเย็นชา ในน้ำเสียงเผยให้เห็นความโศกเศร้าเล็กน้อย

“ท่านอ๋อง คิดไตร่ตรองให้ดีว่าจะจัดการข้าเช่นไร เมื่อคิดดีแล้วค่อยสั่งให้คนมาแจ้งข้า ข้าขอตัวกลับห้องก่อน”

เมื่อพูดจบ นางก็สะบัดกระโปรงไปด้วยความโกรธ โดยไม่สนใจคำต่อว่าของเซียวจิ้งเป่ย

“หยุดก่อน”

เซียวจิ้งเป่ยมองร่างของเจียงเว่ยหว่านที่จากไปอย่างสง่างาม ขณะที่อยากจะตามไปนั้น กลับกระชากไปโดนแผลจึงทำได้เพียงกลับไปนั่งที่เตียงนุ่ม