ตอนที่ 314 ซื่อจื่ออย่างข้าชอบเจ้า

เหยาชิงหลีไม่จำเป็นต้องมองด้วยซ้ำ แค่กลิ่นหอม ๆ ของดอกบัวที่ลอยมาแตะจมูก ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นมู่เหลียนโยว

เสียงดัง “ ปึง ปึง ” อีกสองสามที

เหยาชิงหลีรู้สึกเพียงว่าร่างกายกลิ้งไปมา และร่างทั้งร่างก็ถูกเขากดทับลงมาจนนอนแผ่อยู่บนรถม้า

ท้ายทอยถูกกระแทกแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย เพราะว่าฝ่ามือใหญ่ ๆ ของเขากำลังวางรองที่ด้านหลังศีรษะของนาง

เหยาชิงหลีที่กำลังจะคิดจะอ้าปากด่า อยู่ ๆ หัวใจก็เต้นตึกตักขึ้นมาเล็กน้อย ความอบอุ่นจากท้ายทอยแผ่ออกมาจนทำให้ความโกรธทั้งหมดของนางจุกอยู่ที่อก

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาไปก็สบตาเข้ากับสายตาหงส์ที่งดงามคู่นั้นของเขากำลังจ้องมองมาที่นางอย่างเย็นชา

ความโกรธในอกของเหยาชิงหลีก็แปรเปลี่ยนเป็นการเค้นรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมา “ทำไม จะคิดบัญชีด้วยงั้นหรือ?”