ตอนที่ 397 เห็นแปลกจนไม่แปลกแล้ว

เหยาชิงหลีรู้สึกเพียงร้อนที่ริมฝีปาก รอดึงสติกลับมา มู่เหลียนโยวก็ออกไปแล้ว

เหยาชิงหลีพันผ้าห่มอยู่ กอดเข่านั่งอยู่มุมเตียง กัดริมฝีปากเบาๆ

ไตร่ตรองอะไร? ทั้งหมดเป็นเพราะอะไร?

มีเพียงแค่ชอบเขาหรือไม่……

ไม่ว่าเขาจะถามกี่ครั้ง เธอพูดออกไปได้ทันที ว่าไม่ชอบ!

แต่หากไม่ชอบจริงๆ การเปลี่ยนแปลงในใจและความพึ่งพามันคืออะไรอีก?

ตายแล้ว! ทำอย่างไรดี!

เธอไม่อยากชอบเขา! ไม่ใช่แค่เขา คนอื่นก็ไม่ได้

ในใจเหยาชิงหลีเกิดความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงหนาแน่น จับใบหน้าของตัวเองแรงๆ ไม่คิดแล้ว!

รอตื่นมาก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้น

“ชิงหลี! ชิงหลี!”เสียงดีใจหนึ่งดังจากข้างนอก

เหยาชิงหลีปีนขึ้นจากเตียง เปิดหน้าต่าง เห็นฉินอิงสยงยืนอยู่ตรงนั้น

“ชิงหลี พวกเราอยู่หุบเขาเทียนอีแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า!” ฉินอิงสยงดีใจจนแทบกระโดดขึ้นแล้ว…