ตอนที่ 407

เหยาชิงหลีได้แต่เงียบไป

คนเราก็เป็นแบบนี้ ยิ่งอายุมากเท่าใดก็ยิ่งคิดถึงคนเก่าๆ มากเท่านั้น

เขาไม่อาจปล่อยวางเรื่องบุตรสาวของตนเอง และดูเหมือนความทุกข์ทรมานจะทวีความรุนแรงมากขึ้นตามกาลเวลาที่ผ่านพ้นไป นั่นทำให้เขาทำทุกอย่างตามใจโดยไม่คิดถึงความเป็นความตายอีก

บางทีเขาอาจคิดว่าความตายคือการปลดปล่อยชีวิตก็เป็นได้

เหยาชิงหลีสูดลมหายใจเข้าและพูดเสียงเบา “เช่นนั้นตอนนี้อาการเจ็บป่วยของเขาถูกเปิดเผยต่อสาธารณะแล้ว ต่อไปทั้งหุบเขาต้องดูแลเขา!”

หลังจากพูดจบ นางจึงเดินหันหลังจากไป แต่ลุงจ้าวกลับพูดขึ้นอย่างร้อนใจทันที “แม่นางเหยา ท่านไม่สนใจเขาแล้วจริงๆ หรือ”

เหยาชิงหลีสะดุ้ง “ลุงจ้าว คำพูดนี้ของท่านน่าสนใจจริงๆ เขาเป็นถึงประมุขหุบเขาเทียนอี และเป็นราชาหย่งซาน ไม่ใช่ขอทานเร่ร่อนที่ไม่มีใครต้องการ…