ตอนที่ 54

"ผมหิวน้ำ คุณไปเอาน้ำมาให้ผมกินหน่อยสิกอบัว"

พี่ดินพูดราวกับว่าตัวเองไม่ได้ยินที่ฉันถาม ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกไปเทน้ำใส่แก้วให้พี่ดินกิน ระหว่างกินน้ำเขาก็จ้องมองฉันด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

แต่สุดท้ายพอกินเสร็จเขาก็หันไปพิมพ์งานต่อโดยไม่พูดอะไรสักคำ ที่เขาทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไง?

"พะ...พี่ดิน"

"หื้มม..." พี่ดินขานรับในลำคอทั้งที่ยังก้มหน้าพิมพ์งานอยู่

"...." ตอนนี้ฉันรู้สึกจุกไปทั่วทั้งอกเลย สรุปว่าพี่ดินรักฉันจริงๆ ใช่ไหม

"ดึกแล้ว คุณไปนอนเถอะ เดี๋ยวผมพิมพ์งานเสร็จเดี๋ยวจะตามไป"

"ตอบคำถามของบัวก่อนได้ไหม พี่อย่าทำเมินแบบนี้ได้ไหมพี่ดิน"

พี่ดินหันหน้ามามองฉัน สายตาที่เขามองฉันมาตอนนี้มันหมายความว่ายังไง…

พี่ดินถอนหายใจออกมาเบาๆ "ผมไม่เคยคิดเรื่องแต่งงาน"

เท่านั้นแหละ ฉันเหมือนโดนมีดแทงซ้ำเข้ามาที่เดิมเป็นพันครั้งเลย มันจุกมันเจ็บมากจริงๆ

"อะ...อ๋อ ค่ะๆ" ฉันพยักหน้าตอบพี่ดิน พยายามทำหน้าตาให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่ในใจเจ็บแทบตายแล้ว

"งะ...งั้นบัวขอตัวไปนอนก่อนนะคะ"

ยังไม่ทันจะก้าวขาเดินร่างฉันก็ถูกพี่ดินดึงลงไปนั่งบนตักของเขาซะก่อน แขนแกร่งของพี่ดินโอบกอดฉันเอาไว้แน่นราวกับต้องการปลอบประโลมฉัน

"เราอยู่กันแบบนี้ก็ดีแล้ว ผมทำให้คุณมีความสุข คุณทำให้ผมมีความสุข"

"...."

"ผมว่าเรื่องแต่งงานมันไม่จำเป็น"

"...." ฉันไม่รู้จะตอบพี่ดินว่าอะไรจริงๆ ได้แต่นั่งฟังเงียบๆ ไปทั้งที่ในใจไม่อยากจะอยู่ตรงนี้แล้ว

พี่ดินพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะจับร่างฉันให้หันหน้าไปทางเขา ตอนนี้ใบหน้าของเราทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกัน แต่ฉันไม่กล้าสบตาคู่นั้นของพี่ดินเลยจริงๆ เพราะกลัวว่าจะเผลอร้องไห้ออกมา

ฉันรักเขามากเกินไปหรือเปล่านะ แต่ผู้หญิงทุกคนก็อยากแต่งงานกันทั้งนั้นแหละจริงไหม แต่ในเมื่อพี่ดินพูดมาขนาดนี้ฉันจะไปเรียกร้องอะไรได้ล่ะ

"คุณอยากแต่งงานงั้นเหรอกอบัว ?" พี่ดินเลิกคิ้วถามฉัน

"ไม่ค่ะ ถ้าพี่ดินไม่อยากแต่งบัวก็ไม่อยากแต่ง^_^" ฉันฝืนยิ้มหวานให้พี่ดิน ฉันไม่อยากงี่เง่าเพราะกลัวว่าเขาจะเบื่อฉัน

พี่ดินนิ่งไปครู่นึงก่อนจะก้มหน้าลงมาฝังจมูกลงบนแก้มของฉันทั้งสองข้าง แล้วก็ตบท้ายด้วยการจูบตรงหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา

"ขอบคุณนะ ที่เข้าใจผม เมียผมน่ารักที่สุด" พี่ดินใช้นิ้วหยอกเย้าสะกิดจมูกฉันไปมาเบาๆ

"อื้อ พี่ดิน" ฉันพูดพลางดึงมือของพี่ดินออก

"มีอะไรจะถามผมอีกไหม ?" พี่ดินเลิกคิ้วราวกับแปลกใจเล็กๆ

"ค่ะ มีอีกคำถาม"

พี่ดินมองหน้าฉันเชิงรอฟังว่าฉันจะถามอะไร

"ถ้าบัวท้องแล้วแม่ล่ะคะ แม่บัวยังไม่รู้เรื่องที่เราคบกัน แล้วถ้าแม่บังคับให้พี่ดินมาขอบัวแต่งงานล่ะคะ"

"เรื่องนี้คุณไม่ต้องห่วง ผมจัดการเอง"

"จัดการยังไงคะ ?" ฉันขมวดคิ้วมองหน้าพี่ดินอย่างสงสัย ไม่ค่อยเข้าใจในคำตอบของเขาสักเท่าไหร่

"เอาน่าเดี๋ยวคุณก็รู้"

"พี่ดินชอบมีความลับกับบัวตลอดเลย" ฉันทำหน้างอใส่เขาอย่างอดไม่ได้ มันน่าน้อยใจจริงๆ นี่ ก็พี่ดินชอบมีความลับตลอด อะไรที่ฉันสงสัยเขาไม่ค่อยจะตอบฉันจริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง

"ดูทำหน้าเข้าสิ" พี่ดินยิ้มจางๆ ให้ฉันก่อนจะยกมือขึ้นมายีผมฉันเบาๆ อย่างเอ็นดู

"อื้อ ผมบัวยุ่งหมดแล้วพี่ดิน" ฉันพูดพลางปัดมือพี่ดินออกเบาๆ แต่พอฉันพูดแบบนี้พี่ดินยิ่งยีผมฉันมากขึ้นไปอีก เหมือนยิ่งห้ามก็ยิ่งยุ

รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลา พี่ดินคงเป็นคนไม่ชอบยิ้มสักเท่าไหร่ เพราะว่าฉันไม่เคยเห็นพี่ดินยิ้มเลยตั้งแต่ได้มาอยู่กับเขา นี่คงเป็นครั้งแรกเลยมั้งที่ฉันได้เห็นรอยยิ้มที่จริงใจแบบนี้ของพี่ดิน