ตอนที่ 64

คำพูดของพี่ดินมันทำให้ใจฉันหวั่นไหวจริงๆ ดวงตาที่จ้องมองฉันเหมือนอยากจะสื่ออะไรบางอย่างให้ฉันรู้ ฉันพยายามจะไม่มองหน้าเขาแล้วแต่มันก็อดไม่ได้

ทำไมกันทั้งที่เขาใจร้ายขนาดนี้ แต่ทำไมใจฉันมันถึงยังรักเขามากมายขนาดนี้ด้วย

''อยากไปเดินเล่นไหม ตอนนี้ดอกไม้ที่สวนกำลังบาน คุณอยากไปดูไหม''

''ไม่ค่ะ''

''งั้นคุณอยากกินสตรอว์เบอร์รีไหม เก็บกินแบบสดๆ ผมจะพาไป...''

''ไม่ค่ะ'' ทั้งที่ฉันพูดแทรกพี่ดินแต่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดอะไร แค่เงียบไปเท่านั้น

''องุ่นล่ะ อยากลองเก็บองุ่นดูไหม ผมจะสอน''

''ไม่ค่ะ''

พี่ดินถอนหายใจออกมายาวๆ เขาสั่นศีรษะเบาๆ แล้วจูบลงมาที่มือของฉัน ก่อนจะจับมือฉันมาวางลงตรงกลางหน้าอกข้างซ้ายของเขา จนฉันสัมผัสได้ถึงหัวใจพี่ดินที่กำลังเต้นรัวอยู่ตอนนี้

''กลับมาเป็นกอบัวที่น่ารักคนเดิมได้หรือเปล่า อย่าเมินผมแบบนี้เลย''

ฉันปิดปากเงียบไม่ตอบอะไร ใจแข็งเข้าไว้กอบัว อย่าอ่อนข้อให้เขาได้ใจอีก

''งั้นขึ้นไปนอนกันเถอะ'' พี่ดินพูดแล้วลุกขึ้นจากหน้าตักของฉัน

''บัวไม่ง่วง''

''งั้น...''

''บัวอยากอยู่คนเดียว''

''ผมจะอยู่กับคุณ พรุ่งนี้ผมก็จะกลับกรุงเทพ กว่าจะได้เจอคุณอีกก็อีกตั้งหลายวัน คุณอย่าไล่ผมสิกอบัว"

พี่ดินล้มตัวลงมานอนตักของฉันเหมือนเดิม เขาหลับตาลง พลางจับมือฉันมาวางไว้ตรงอกข้างซ้ายของเขาเหมือนเดิม

ตกดึก...

ภายในห้อง...

ตอนที่พี่ดินกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของพี่ดินที่เขาเพิ่งถอดทิ้งเอาไว้ในตะกร้าออกมา

ใจนึงก็กลัวว่าพี่ดินจะออกมาเจอ พอได้โทรศัพท์แล้วฉันก็รีบเอาไปแอบไว้ในลิ้นชัก มันเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมาพอดี ฉันรีบดีดตัวขึ้นมานั่งบนที่นอนแทบไม่ทัน

พี่ดินมองหน้าฉันแล้วก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน เหมือนเขากำลังสงสัยอะไรสักอย่าง

''เมื่อกี้คุณทำอะไร''

''เปล่าค่ะ''

''ไม่ใช่ว่าคิดจะหนีผมนะกอบัว''

''ถึงอยากจะหนี แล้วพี่ดินคิดว่าบัวจะหนีพี่ได้เหรอคะ''

พี่ดินถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าฉันที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียง เขานั่งลงแล้วโน้มใบหน้าลงมาจูบตรงหน้าท้องของฉัน

ฉันไม่ได้ขัดขืนอะไร เพียงแค่ก้มไปมองการกระทำของพี่ดินอย่างสับสน เขากำลังทำให้ฉันตายใจสินะ เพราะฉะนั้นห้ามใจอ่อนเด็ดขาด

"นอนเถอะดึกมากแล้ว" พี่ดินเงยหน้าขึ้นมาพูดก่อนที่จะลุกขึ้นไปปิดไฟในห้อง

จากนั้นพี่ดินก็คว้าร่างฉันที่กำลังนั่งอยู่แล้วดึงฉันให้นอนราบไปกับที่นอนก่อนจะกอดฉันเอาไว้แน่นราวกับกลัวฉันหายไป

ความมืดและความเงียบเข้ามาปกคลุมภายในห้อง ตอนนี้ฉันได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนข้างกายดังผสานกับเสียงหัวใจของฉันที่กำลังเต้นรัวอยู่ตอนนี้

''รอผมกลับมานะกอบัว ผมสัญญาผมจะบอกคุณทุกอย่าง'' พี่ดินเอ่ยทำลายความเงียบ ตอนแรกฉันก็คิดว่าเขาคงหลับไปแล้วด้วยซ้ำ

สิ่งที่เขาพูดฉันก็แค่รับฟังแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป และพี่ดินเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อไปเช่นกัน

เช้าวันใหม่

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะอาการคลื่นไส้ ต้องรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปอ้วกในห้องน้ำทันที

หลังจากที่อ้วกเสร็จพอฉันเดินออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าพี่ดินไม่อยู่แล้ว ฉันเลยเดินไปดูตรงหน้าต่างก็เห็นว่ารถพี่ดินไม่อยู่เหมือนกัน เขาคงออกไปแล้ว เหลือแต่ลูกน้องของพี่ดินนับสิบคนที่กำลังเดินไปมาอยู่บริเวณรอบๆ บ้านราวกับกำลังลาดตะเวน

ฉันเดินไปหยิบโทรศัพท์พลางคิดว่าจะหนีไปยังไงดี ฉันนั่งกำโทรศัพท์ในมือแน่น จะเบอร์แม่หรือเบอร์น้องฉันก็ไม่มีเลย ฉันไม่มีเบอร์ใครเลยสักคน ซึ่งถ้าฉันหนีไปบ้าน ยังไงพี่ดินก็ต้องลากตัวฉันกลับมาที่นี่แน่ๆ ถึงฉันจะอยากกลับบ้านไปหาแม่กับน้องแค่ไหนก็ตาม

แล้วถ้าวันนี้ฉันหนีไปได้จริงๆ ฉันก็ต้องมาคอยหนีเขาไปตลอดเลยงั้นเหรอ...

ตอนนี้ความคิดในหัวมันตีกันไปหมด ฉันจะอยู่รอพี่ดินหรือควรจะหนีไปจากที่นี่ดี แต่ถ้าเลือกที่จะหนีฉันต้องทำยังไงถึงจะหนีพ้นจากคนอย่างเขาล่ะ

เดเนียล

จู่ๆ ฉันก็คิดถึงเดเนียลขึ้นมา เขาคือคนเดียวที่จะช่วยฉันได้ ถึงแม้ว่าเขาจะดูอันตราย แต่เขาก็ยังไม่เคยทำร้ายฉันเลยสักครั้ง แถมเขายังบอกเรื่องที่ฉันโดนหลอกอีก

ฉันตัดสินใจกดเข้าไปในแชตไลน์ แล้วทักไปบอกเดเนียลว่าฉันต้องการจะหนี รอไม่กี่นาทีเดเนียลก็ตอบกลับมา

เดเนียล "คุณหมายความแบบที่คุณพูดจริงๆ ใช่ไหม''

ฉัน "ใช่ฉันอยากจะหนีจากเขา"

เดเนียล "คุณอยู่ที่คอนโดใช่ไหม ไอ้ดินมันอยู่ด้วยหรือเปล่า"

ฉัน "ไม่ ฉันไม่ได้อยู่ที่คอนโดแล้ว ฉันไม่ได้อยู่กรุงเทพด้วยและตอนนี้พี่ดินก็ไม่ได้อยู่กับฉัน"

เดเนียล "แล้วคุณอยู่ที่ไหน ?"

ฉันบอกรายละเอียดทั้งหมดกับเดเนียล รวมทั้งบอกว่ามีลูกน้องของพี่ดินเฝ้าอยู่กี่คน สุดท้ายก็ส่งโลเคชันที่อยู่ให้เดเนียลไป

ไม่รู้หรอกว่าฉันไว้ใจเขาได้แค่ไหน แต่ถ้าฉันอยากจะหนีจากคนใจร้ายแบบพี่ดิน เขาก็คือคนเดียวที่จะช่วยฉันได้ เพราะฉันเองก็ไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้วจริงๆ

เดเนียลบอกให้ฉันรอที่นี่ ไม่เกินสองวันเขาจะพาฉันหนีออกไป เขาขอคิดวิธีที่จะพาฉันหนีออกไปก่อน แล้วเขาจะทักมาบอกฉันอีกทีเมื่อพร้อม