ตอนที่ 71

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ เรื่องที่ผ่านมามันเลวร้ายเกินกว่าจะอภัยให้เขาได้ง่ายๆ นี่เขาไม่รู้ตัวบ้างเลยหรือไง

"บัวจะทำงานหาเงินมาใช้หนี้พี่ให้หมดไม่ต้องห่วง"

"ไม่เอาแบบนี้ได้ไหม ผมไม่ต้องการเงิน"

"...."

พี่ดินก้มหน้าลงพร้อมกับยกมือขึ้นมาปาดเช็ดน้ำตาของตัวเองออกทั้งที่มันยังไหลออกมาเรื่อยๆ

อ่า! ทำไมฉันรู้สึกว่าฉันเริ่มจะใจอ่อนแล้วล่ะ ไม่สิ ถึงเขาจะยอมอธิบายให้ฉันฟังก็ตามแต่เรื่องผู้หญิงฉันก็รับไม่ได้อยู่ดี แถมเขายังเคยรับปากฉันว่าจะไม่ทำแต่ก็ยังทำ

"หิวไหม ผมให้ชาติซื้อของมาแล้วไปกินข้าวกันเถอะ"

ฉันลุกขึ้นเดินนำหน้าพี่ดินเข้าไปในครัวเพราะความหิว ฉันหิวจนตาลายแล้วตอนนี้ แต่ไม่อยากเขารู้หรอกว่าฉันหิวมากแค่ไหน

โต๊ะอาหาร

"กินเยอะๆ^_^" พี่ดินตักอาหารมาใส่จานให้ฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนน่าหมั่นไส้

"บัวไม่อยากกินอันนี้"

ฉันเขี่ยของที่พี่ดินตักให้เอาไว้ตรงขอบจานแล้วก็ตักอย่างอื่นมากินแทน

ฉันสังเกตเห็นพี่ดินหน้าเสียไปเลย ทำไมอะก็ฉันไม่อยากกินมันจริงๆ นิ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรให้เขาเสียความรู้สึกสักหน่อย ถึงฉันจะโกรธก็จริงแต่ฉันก็ไม่ได้ใจร้ายพอที่จะมานั่งทำร้ายความรู้สึกใครหรอก (มั้ง)

"ห้ามร้องไห้นะคะ"

ฉันรีบพูดขึ้นเพราะท่าทางของพี่ดินตอนนี้มันเหมือนกับคนกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว ทำไมถึงได้เปลี่ยนมาเป็นเด็กขี้แยแบบนี้นะ

"ผะ...ผมอิ่มแล้ว คุณกินไปเถอะ ผมไปอาบน้ำก่อน"

พูดจบพี่ดินก็ลุกขึ้นแล้วเดินหนีไปเลย ฉันมองดูจานข้าวของพี่ดินก็เห็นข้าวเหลืออยู่เต็มจาน เขากินข้าวไปแค่ไม่กี่คำเองทำไมอิ่มเร็วจัง

ฉันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะก้มหน้ากินข้าวต่อจนหมด ขี้คร้านจะสนใจเขา

รอบนี้ยังดีที่กินข้าวเสร็จแล้วค่อยวิ่งไปอ้วก ฉันนั่งอ้วกในห้องน้ำชั้นล่างแล้วไม่รู้พี่ดินมาจากไหน เขารีบวิ่งมาลูบหลังให้ฉันในห้องน้ำ

"อะ...ออกไป อึก..อ้วก" ฉันดันตัวพี่ดินออกเพราะไม่อยากให้เขาเห็นอ้วกฉัน มันดูน่าเกลียดน่ะ

"ผมก็แค่อยากลูบหลังให้คุณ" พี่ดินพูดพร้อมกับทำสีหน้าเศร้าๆ เป็นหมาหงอย แต่ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะอ้วกมันพุ่งมาจุกตรงคอหอยอีกแล้ว

หลังจากอ้วกเสร็จพี่ดินก็ประคองฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ

"บัวเดินเองได้ค่ะ" ฉันดันตัวพี่ดินออกแล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสอง

ขึ้นมาก็เห็นห้องนอนอยู่สามห้อง แต่ทุกห้องล็อกหมดเหลือห้องนอนแค่ห้องเดียว ฉันหันขวับไปมองหน้าพี่ดินทันที

"ทำไมห้องถึงล็อกหมดเลยล่ะคะ" ฉันมองหน้าพี่ดินตาขวาง นี่เขาคิดจะมัดมือชกฉันใช่ไหม ง้อฉันไม่ได้ก็จะทำแบบนี้อะเหรอ

"ไอ้คีรินมันให้คนมาเปิดให้แค่ห้องเดียว นี่บ้านมัน"

"โกหก พี่ต้องมีกุญแจ"

"คุณเห็นผมเป็นคนชอบโกหกขนาดนั้นเลยเหรอกอบัว ผมก็มาถึงพร้อมคุณนะ"

อื้อ! ที่พี่ดินพูดมันก็จริง เขามาถึงพร้อมกับฉันนี่ คงพูดความจริงล่ะมั้ง

"งั้นพี่ดินก็ลงไปนอนที่โซฟาชั้นล่าง"

"ไอ้ชาติมันนอน ผมไม่อยากนอนเบียดกับมัน"

"ก็ให้พี่ชาตินอนพื้นสิ"

"พื้นมันเเข็งนะกอบัว"

"เป็นห่วงคนอื่นเป็นด้วยเหรอคะ ?"

"กอบัว..."

ฉันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องไป แล้วก็เอาผ้าห่มกับหมอนให้พี่ดิน

"ให้ผมทำไม" พี่ดินเลิกคิ้วถามฉันก่อนที่จะเผยสีหน้าแบบไม่อยากจะเชื่อออกมาให้ฉันเห็นอย่างชัดเจน

"ก็ลงไปนอนข้างล่างไงคะ ไปได้แล้วบัวจะอาบน้ำ"

พี่ดินพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เขาไม่ได้เดินออกจากห้องแต่เดินมาหยุดตรงปลายเตียงแล้วโยนหมอนกับผ้าห่มไว้ที่เดิม จากนั้นเขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

"ผมจะนอนในห้องกับคุณ"

"พี่ดิน!" ฉันเรียกชื่อพี่ดินเสียงแข็ง ทำไมเขาถึงได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนี้

"ไปอาบน้ำเถอะผมง่วงแล้ว"

ฉันพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะเดินกระแทกเท้าเสียงดังเข้าไปในห้องน้ำ ฉันหงุดหงิดมากจริงๆ ทำไมพี่ดินถึงได้ทำตัวหน้ามึนขนาดนี้นะ

หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำ พี่ดินยังคงนอนอยู่บนเตียงและพอเห็นฉันออกมาจากห้องน้ำเขาก็คลี่ยิ้มหวานให้ฉันทันที

"ขึ้นมานอน^_^"

"ไม่ บัวจะนอนด้านล่าง" ฉันพูดพลางหยิบหมอนกับผ้าห่มออกมา

พรึ่บ!

ร่างฉันถูกพี่ดินดึงให้ล้มลงไปนอนราบบนที่นอน จากนั้นพี่ดินก็เอื้อมมือไปปิดไฟก่อนจะดึงตัวฉันไปกอด

ตอนนี้บรรยากาศภายในห้องนอนมืดสนิท มีเพียงร่างกายฉันที่กำลังดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของพี่ดิน

"พี่ดิน ถ้าไม่ปล่อยบัวจะกัดนะ''

"อยากกัดก็กัด โอ้ยยย!"