ตอนที่ 100 สุดท้ายก็หนีกันไม่พ้น

เวลายี่สิบสามนาฬิกา กู้โม่เหยียนยังคงขับรถตามหาเพลงพิณไม่หยุด หาเธอไปทั่วเมืองแล้วแต่ก็ไม่พบเลย

ส่วนผู้ช่วยหลี่ก็นั่งรอเวลาในรถ เขาตั้งนาฬิกาปลุกแล้วปรับเบาะนอนหลับอย่างสบายใจ

[ คุณชายกู้ขับรถเล่นให้สนุกนะ ถึงเวลาแล้วผมจะโทรหา ฝันดี ]

ในเมื่อกู้โม่เหยียนเป็นต้นเหตุทำให้คุณเพลงพิณหนี จนทุกคนต้องตามหากันวุ่นวะวุ่นวายจนกินข้าวกินน้ำกันไม่ลง

เขาก็อยากทำให้กู้โม่เหยียนได้รู้สึกบ้าง ว่าความเป็นห่วง ความตกใจ ความเหนื่อยล้าและความร้อนใจในการตามหาคนจนกินข้าวกินน้ำไม่ลง มันเป็นยังไง

ในร้านหม่าล่าหม้อไฟ หวังเซียวหยางประคองเพลงพิณเดินออกมาจากร้าน

แต่เดินได้ไม่ถึงห้าก้าวเธอก็ไม่มีแรงเดินแล้ว เขาเลยช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินออกจากร้านไปที่รถ

พอถึงข้างรถก็วางเธอลงแล้วยืนกอดเธอไว้ขณะที่อีกมือล้วงเอากุญแจรถในกระเป๋ากางเกงออกมาปลดล็อกรถ

เขายื่นมือไปเปิดประตูรถแล้วเอาให้เพลงพิณเข้าไปนั่ง จากนั้นก็รัดสายเบลท์และปรับเบาะให้เธอได้นอนหลับอย่างสบายตัว

เสร็จแล้วเขาก็ถอยออกมาปิดประตูให้เธอ แล้วเดินไปเปิดประตูฝั่งคนขับเข้ามานั่งในรถ พอคาดเข็มขัดเรียบร้อยแล้วก็ขับออกจากร้านไป

ระหว่างทาง เพลงพิณรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วดึงสายเบลท์ที่รัดตัวเธอออก

" อื้อ ร้อน ฉันร้อน "

เพลงพิณเอ่ยเสียงงัวเงียทั้งที่ยังหลับอยู่ ส่วนมือเรียวบางก็พยายามปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดๆ จนเห็นเนินอกอึ๋มกับบราสีเนื้อ

ทำเอาหวังเซียวหยางที่ขับรถอยู่ถึงกับเสียสมาธิ รีบเลี้ยวเข้าไปจอดรถข้างทาง แล้วปรับแอร์ให้เย็นขึ้น

จากนั้นก็ถอดเสื้อสูทของตัวเองออกมาคลุมตัวเพลงพิณ ปกปิดเนินอกสวยที่มันล่อตาล่อใจกระตุ้นความเป็นชายของเขา แล้วเอ่ย

" คุณนอนนิ่งๆนะ เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว "

เพลงพิณเมาจนไม่รู้สึกตัวหลับไปแบบไม่รู้เรื่อง แพขนตาปิดสนิทดูไร้เดียงสาอย่างน่าทะนุถนอม

หวังเซียวหยางจ้องมองใบหน้างามแล้วก้มลงจุ๊บริมฝีปากอมชมพูเบาๆ จากนั้นก็กลับมาทำหน้าที่ขับรถต่อ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ดังขึ้นในรถที่จอดอยู่ข้างทาง

ผู้ช่วยหลี่สะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วกดปิดนาฬิกาปลุกพร้อมกับเอ่ยงึมงำคนเดียว

" เที่ยงคืนแล้วเหรอ อื้อ... "

เขายืดเส้นยืดสายแบบชิลล์ๆ ก่อนจะปรับเบาะรถให้กลับมาตั้งปกติ แล้วกดโทรไปหากู้โม่เหยียน

กู้โม่เหยียนกำลังเดินตามหาเพลงพิณตามผับตามบาร์ต่างๆด้วยสีหน้าอิดโรย

เขาทำงานทั้งวัน ไม่ได้พักเลย กลับมาถึงบ้านก็ออกตามหาเพลงพิณต่อ

พอโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่น หรื่ด...หรื่ด...จึงหยิบขึ้นมาแล้วรับสาย

" คุณหลี่ คุณเจอคุณพิณหรือยัง "

ผู้ช่วยหลี่แอบหัวเราะเยาะแล้วเอ่ยตอบออกไปว่า

" เจอแล้วครับ ตอนนี้คุณชายพาคุณเพลงพิณกลับบ้านแล้ว "

พอได้ยินว่าเจอเพลงพิณแล้วเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกดีใจจนหายเหนื่อย จากนั้นก็เอ่ยขึ้น

" โอเค เดี๋ยวผมจะไปรับคุณพิณกลับบ้าน "

ผู้ช่วยหลี่ที่อยู่ในสายยิ้มเยาะออกมาที่มุมปากเบาๆแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างเจ้าเล่ห์

" คงจะไม่ดีมั้งครับ ตอนนี้คุณเพลงพิณยังไม่อยากเจอคุณ

ผมว่าคุณชายกู้ควรกลับไปเคลียร์เรื่องของตัวเองให้เรียบร้อยก่อน จะดีกว่านะครับ

ส่วนคุณเพลงพิณก็ให้เธออยู่ในที่ที่เธอสบายใจเถอะ