ตอนที่ 101 ฉันจะไม่โง่หวั่นไหวกับคำพูดคุณอีกแล้ว

เช้าวันต่อมา เพลงพิณรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ค่อยๆขยับแพขนตาแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

มองขึ้นไปบนฝ้าเพดานแล้วกวาดสายตามองไปทั่วห้องด้วยความสับสนงุนงง

[ ที่นี่ที่ไหน ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ]

เธอพึมพำกับตัวเองในใจด้วยความสับสน จำได้ว่าเมื่อคืน ตัวเองไปนั่งกินหม้อไฟแล้วสั่งเหล้ามาดื่ม

ต่อมาก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา แล้วนั่งคุยเป็นเพื่อนเธอ แต่ก็จำไม่ได้ว่าคุยอะไรกัน หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

ขณะที่เธอนอนครุ่นคิดอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างเงียบๆ ก็มีเสียงงัวเงียดังขึ้นข้างหลังเธอพร้อมกับโอบกอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม

" หลับอิ่มแล้วเหรอ หื้อ ผมยังง่วงอยู่เลย ขอนอนต่ออีกนิดนะ "

ดวงตาเธอเบิกกว้างขึ้นทันที อาการสลืมสลือ มึนงงจากการเมาค้างที่มีก็หายไปในทันที

[ ใครวะ เสียงคุ้นๆ ]

แล้วเธอก็ค่อยๆขยับตัวหันมามองคนที่นอนกอดเธอ

" หวังเซียวหยาง! "

เธออุทานขึ้นมาเสียงดังด้วยความตกใจ แล้วถีบหวังเซียวหยางเต็มแรงจนเขาตกเตียง

" คุณมานอนเตียงเดียวกับฉันได้ยังไง แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง เมื่อคืนคุณทำอะไรฉัน "

เธอถามรัวเป็นชุด หวังเซียวหยางไม่รู้ว่าเธอเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงกับถีบเขาตกเตียงได้

[ คงจะตกใจน่าดู ]

เขาบ่นพึมพำในใจพร้อมกับลุกขึ้นมานั่ง เงยหน้ามองเพลงพิณที่นั่งอยู่บนเตียงแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

" คุณจะตกใจทำไม ในเมื่อร่างกายคุณ ก็เป็นของผมหมดแล้ว ทุกส่วนในร่างกายคุณ ผมก็เคยเห็นเคยสัมผัสมาหมด ยังมีส่วนไหนให้ต้องหวงอีก "

เขาเอ่ยออกมาอย่างกวนประสาท ทำเอาเพลงพิณถึงกับโมโหจนคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น

" หวังเซียวหยาง คุณนี่มัน คุณมัน....ฮึ้ย! "

เพลงพิณไม่รู้ว่าจะด่าเขายังไงมันถึงจะสามารถไปกระทบสะเทือนจิตใจคนอย่างเขา

สุดท้ายเธอก็ได้แต่หันหน้าไปทางอื่นอย่างขุ่นเคืองแล้วลงจากเตียงไปอย่างไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก

" นั่นคุณจะไปไหน? "

หวังเซียวหยางเอ่ยถามขึ้นเสียงดัง เมื่อเห็นเพลงพิณเดินตรงไปยังประตู

เพลงพิณเงียบแล้วก้าวไปข้างหน้าโดยไม่เอ่ยตอบอะไรอีก ทำให้หวังเขาต้องรีบลุก ตามเธอออกไป

เธอยื่นมือออกไปเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าบูดบึ้งพร้อมกับบ่นงึมงำอย่างอารมณ์เสียแต่เช้า

" บ้าที่สุดเลย แทนที่จะได้อยู่ทบทวนอะไรต่างๆอย่างเงียบๆด้วยความสงบ แต่ดันมีเจ้ากรรมนายเวรโผล่มา ตามติดราวกับเป็นติ่งบนตัวที่ไม่สามารถกำจัดออกได้ "

หวังเซียวหยางออกมาจากห้องเดินตามแผ่นหลังเรียวบางพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

" เพลงพิณ คุณจะไปไหน "

เพลงพิณไม่สนใจเสียงที่ดังมาจากข้างหลัง เธอจับราวบันไดแล้วเตรียมจะก้าวลง

แต่หวังเซียวหยางกลับรีบวิ่งเข้ามาคว้าแขนเธอจากทางด้านหลังแล้วดึงเธอออกห่างจากบันไดมาชิดผนังห้องแล้วเอ่ย

" เพลงพิณ กว่าผมจะหาคุณเจอมันไม่ง่ายเลยนะ พอตื่นขึ้นมาคุณจะออกไปดื้อๆแบบนี้ไม่ได้ "

เพลงพิณจ้องหน้าเขาด้วยแววตาดุดันแล้วเอ่ย

" ใครใช้ให้คุณตามหาฉัน ฉันกับคุณเราไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกัน อีกอย่างฉันต้องการอยู่เงียบๆคนเดียว ปล่อย! "

หวังเซียวหยางสบตากับเธอแล้วเอ่ยตอบอย่างหนักแน่นด้วยสีหน้าจริงจัง

" คุณพูดมาได้ยังไง ว่าเราไม่มีความเกี่ยวข้องกัน หื้อ จะต้องให้ผมบอกอีกกี่ครั้ง ว่าเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว คุณยอมรับความจริงข้อนี้สักที "

" อ๋อ ถ้าคุณจะบอกว่า เพราะเราเคยมีอะไรกันเลยถือว่าเป็นสามีภรรยากัน งั้นก็แสดงว่า ถ้าฉันมีอะไรกันกับผู้ชายคนอื่น พวกเขาก็เป็นสามีฉันสิ ถูกมั้ย "

หวังเซียวหยางไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เธอเข้าใจความพิเศษระหว่างพวกเขา

" ผมกับผู้ชายคนอื่นมันไม่เหมือนกัน "

หวังเซียวหยางเอ่ยอย่างใจเย็น

" งั้นคุณลองอธิบายมา ว่ามันไม่เหมือนกันยังไง "

" ไม่เหมือนกันตรงที่คุณไม่ใช่ผู้หญิงที่จะปล่อยตัวไปมีอะไรกับคนอื่นแบบมั่วๆไง

ขนาดกู้โม่เหยียนที่คุณเรียกว่าแฟน เขาก็ยังไม่เคยแตะต้องตัวคุณเหมือนผมเลย

แต่ถ้าให้ผมเดานะ อย่างมากก็น่าจะแค่จูบ แต่ไม่เป็นไร ผมจะไม่โกรธที่เขาจูบคุณ

จะถือว่ามันเป็นความผิดพลาดของคุณแล้วกัน ผมให้อภัยคุณ "

" ให้อภัยกับผีน่ะสิ ปล่อย! "

เธอสะบัดมือเขาออกอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็จ้องหน้าหวังเซียวหยางแล้วเอ่ยถามขึ้น

" คุณรู้ได้ไง ว่าฉันกับคุณกู้ไม่เคยมีอะไรกัน ชายหญิงอยู่ด้วยกันมันจะหลีกเลี่ยงเรื่องแบบนั้นได้ยังไง

อีกอย่าง ฉันไม่ใช่พวกชอบให้คนอื่นรู้เรื่องส่วนตัว การที่ฉันมีอะไรกับเขาไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศให้ผู้อื่นรู้ค่ะ "

หวังเซียวหยางสบตาเธอแล้วยิ้มออกมาอย่างมีเสน่ห์ด้วยความใจเย็น

" ผมรู้จักคุณดีและรู้จักกู้โม่เหยียนดี "

เพลงพิณได้ยินดังนั้น เธอรู้สึกโมโหมากที่หวังเซียวหยางดูเหมือนจะรู้จักเธอดีเกินไป

เพราะเธอกับหมอกู้ไม่เคยมีอะไรกันเลยจริงๆ เวลาอยู่ด้วยกันถ้าไม่จำเป็นก็จะแยกห้องแยกเตียงนอนกันเสมอ

เขาให้เกียรติเธอจนเธอรักเขามากและไว้ใจเขาได้อย่างสนิทใจ รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเวลาอยู่ด้วยกัน

ไม่เหมือนกับหวังเซียวหยางที่เอาแต่จะครอบครองเรือนร่างเธอ บังคับขืนใจเธอสารพัด

พอเห็นว่าเธอเงียบไป หวังเซียวหยางเลยยื่นมือไปจับข้อมือเธอเบาๆ

เพลงพิณเลยมองแรงใส่เขาด้วยสีหน้าบึ้งตึงพร้อมกับเอ่ยเสียงแข็ง