ตอนที่ 102 เจตนาคุณคืออะไรกันแน่

โรสยืนนิ่งเงียบอยู่ในห้องโถงชั้นล่าง ฟังเพลงพิณกับหวังเซียวหยางพูดคุยกันอย่างเงียบๆ

เธอได้ยินทุกคำพูดของหวังเซียวหยางอย่างชัดถ้อยชัดคำตั้งแต่ต้นจนจบ

ก่อนหน้านี้เธอเข้ามาในบ้านของหวังเซียวหยางแต่เช้าก็เพื่อมาเก็บของ

เพราะเมื่อวาน หลังจากออกจากโรงพยาบาล เธอกลับไปนอนกับแม่ที่บ้านของตัวเอง เลยไม่รู้เรื่องที่หวังเซียวหยางพาเพลงพิณกลับมานอนด้วย

เธอรู้สึกอิจฉาเพลงพิณที่อยู่เฉยๆก็มีสองหนุ่มมารุมรัก แย่งกันจนบาดหมางกัน

คนหนึ่งเป็นพ่อของลูก อีกคนเป็นคนที่เธอรักมาก ตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่กับเขา

แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะหมดรักเธอไปนานแล้วและดันไปรักผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง จนทำให้ความรักของเธอกับหวังเซียวหยางถูกทำลายลง

เธอรู้สึกโกรธแค้นเพลงพิณมากและคิดว่าหากไม่ใช่เพราะเพลงพิณ ความรักของเธอกับหวังเซียวหยางจะไม่จบลงแบบนี้

[ หากไม่ใช่เพราะเธอชีวิตฉันคงจะดีกว่านี้ ]

เธอมองขึ้นไปชั้นบนด้วยแววตาริษยาอย่างโกรธแค้นจนดวงตาแดงก่ำ

น้ำตาคลอหน่วยปรี่ออกมาตามขอบตา ไหลอาบแก้มลงมาอย่างช้าๆด้วยความโกรธแค้นเจือเสียใจที่เห็นชายที่เธอรักตามตื้อผู้หญิงคนอื่นไม่เลิก

[ เพลงพิณ ถ้าฉันไม่ทำอะไรเธอเลย ฉันไม่อาจคงทนเห็นเธอมีความสุขกับผู้ชายที่ฉันรักได้

และคงไปจากที่นี่อย่างไม่มีความสุข

ในเมื่อฉันต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในต่างประเทศหลายปี ทั้งยังเสียคนรักไปแบบไม่มีโอกาสแก้ตัว เพราะเธอ

ฉันก็จะทำให้เธอรู้ ว่ารสชาติของความเจ็บปวดและการเสียคนรักไป มันเป็นยังไง มันทุกข์ทรมานแค่ไหนที่ต้องจากกันทั้งที่ยังรัก ]

เธอยืนพึมพำในใจอย่างเจ้าคิดเจ้าแค้น มองขึ้นไปข้างบนอย่างไม่วางตา

จากนั้นเธอก็เดินออกจากบ้านหวังเซียวหยางไปทั้งน้ำตาด้วยความเจ็บปวดใจ

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอพยายามทำใจไว้แล้วแต่เธอก็ยังเสียใจมากอยู่ดี

เพราะหวังเซียวหยางคือรักแรกของเธอ เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอรักและมั่นคงมาตลอด เอาแต่เฝ้ารอวันที่จะได้ยืนอยู่ข้างเขาอย่างสง่างามในสักวัน

จนลืมไปว่ากาลเวลาทำให้ใจคนเปลี่ยนไปในทุกๆวัน รวมถึงความคิดความชอบของคนเรานั้นก็เปลี่ยนไปได้ทุกวันเวลาเช่นกัน

คฤหาสน์ตระกูลหวัง......

นายหญิงหวังจูงมือตงห่าวออกจากบ้าน ไปขึ้นรถตู้ เพื่อพาตงห่าวไปยังบ้านตระกูลกู้ที่เป็นปู่ย่าทางสายเลือดของตงห่าว

ระหว่างทางตงห่าวนั่งในรถกอดแขนนายหญิงหวังแล้วเอ่ยถามเสียงใส

" คุณย่าครับ คุณย่าคิดว่าคุณปู่กับคุณย่าแท้ๆของผมจะยอมรับผมมั้ย เขาจะชอบผมหรือเปล่าครับ "

นายหญิงหวังมองลงมายังหนุ่มน้อยตงห่าวแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน เพราะคิดว่าหนุ่มน้อยต้องกังวลใจและแอบกลัวมากแน่ๆ

" ตงห่าวเป็นเด็กที่ทั้งหล่อ ทั้งน่ารัก มีสัมมาคารวะ พูดจาก็ไพเราะน่าฟัง

พวกเขาต้องยอมรับและชอบตงห่าวแน่นอนจ้ะ ขนาดย่าไม่ใช่ย่าแท้ๆทางสายเลือด ยังรักตงห่าวมากขนาดนี้เลย

ตงห่าวเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเขา พวกเขาจะไม่รักได้ไงล่ะครับ "

ตงห่าวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มหล่อออกมาแล้วเอ่ยอย่างสบายใจ

" ได้ยินคุณย่าพูดแบบนี้แล้ว ผมค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อยครับ รู้สึกมีความมั่นใจขึ้นมากเลย ตงห่าว ขอบคุณคุณย่าหวังที่รักและเอ็นดูตงห่าวนะครับ "

นายหญิงหวังโอบกอดตงห่าวพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาจิ้มลิ้มแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยนด้วยความรักใคร่

ทางด้านโรส หลังจากที่ออกมาจากบ้านของหวังเซียวหยางแล้ว เธอก็ขับรถมาที่คฤหาสน์ตระกูลหวังทันที เพื่อมารับลูกชายกลับ

แต่พอมาถึงหน้าคฤหาสน์ ทางเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็หยุดรถเธอไว้ ไม่ให้เธอเข้าไปข้างใน จากนั้นก็เอ่ยถามขึ้นอย่างสุภาพ

" คุณคือคุณโรสใช่มั้ยครับ "

โรสนั่งอยู่ในเอ่ยตอบไปว่า

" ใช่ค่ะ ฉันเอง "

" นายหญิงสั่งไว้ว่า ถ้าคุณโรสมารับคุณชายตงห่าว ให้คุณตามไปที่บ้านตระกูลกู้ครับ

หรือถ้ายังไม่สะดวกมารับคุณชายน้อยกลับไปอยู่ด้วย นายหญิงจะดูแลให้เองครับ "

โรสได้ยินดังนั้นก็โมโห ไม่รอช้า เธอรีบเลี้ยวรถกลับ มุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลกู้ทันที

ลูกชายของเธอ เธอเลี้ยงเองมาตลอดสิบปี เธอจะไม่ยอมให้ใครพรากลูกชายไปจากเธอแน่

เธอเหยียบคันเร่งรีบขับไปด้วยความรวดเร็วอย่างร้อนใจ

พอไปถึงบ้านตระกูลกู้ เธอก็เปิดประตูรถออกแล้วก้าวลงจากรถทันที