ตอนที่ 103 แหวนแต่งงานอะไร

กู้โม่เหยียนกลับเข้ามาในบ้าน พอตงห่าวเหลือบไปเห็น ก็ลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาทันที

" คุณพ่อกลับมาแล้ว คุณพ่อดูนี่สิครับผมชนะคุณปู่หลายรอบเลย คุณพ่อมาเล่นด้วยกันสิครับ "

ตงห่าวเอ่ยเสียงใสพร้อมกับยื่นเกมที่เล่นให้ผู้เป็นพ่อดู หมอกู้ยิ้มให้ลูกชายแล้วเอ่ยชมอย่างอ่อนโยน

" โอ้โห เก่งมากเลยครับ ชนะคุณปู่ได้ด้วย "

ได้ยินพ่อเอ่ยชมดังนั้นตงห่าวก็ระบายยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

คุณหญิงกู้ลุกจากโซฟา เดินเข้ามาหาลูกชายแล้วหันไปเอ่ยขึ้นกับหลานเสียงอ่อน

" ตงห่าวครับ เดี๋ยวคุณย่าขอคุยกับคุณพ่อเราหน่อยได้มั้ย ตงห่าวไปนั่งเล่นเกมกับคุณปู่ก่อนนะครับ "

" ได้ครับ "

ตงห่าวเอ่ยตอบอย่างเชื่อฟัง

หมอกู้หมอหน้าผู้เป็นแม่ด้วยความสงสัยอย่างเงียบๆ จากนั้นก็เอ่ยกับลูกชายว่า

" เดี๋ยวพ่อจะกลับมาเล่นด้วยนะครับ "

" ครับ "

ตงห่าวพยักหน้าอย่างน่าเอ็นดูแล้วกลับเข้าไปนั่งลงข้างๆคุณปู่

นายหญิงหวังหันมามองแผ่นหลังสองแม่ลูกที่กำลังเดินไกลออกไปแล้วยิ้มในหน้าออกมาเล็กน้อย

คุณหญิงกู้เดินนำลูกชายออกไปข้างนอกบ้าน พอออกมาถึงสวนหน้าบ้านหมอกู้ก็เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนโต๊ะหินอ่อนสีขาว

" คุณแม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ "

คุณหญิงกู้หมุนตัวหันมามองหน้าลูกชายแล้วเอ่ยถามเสียงแข็งอย่างน้อยใจ

" ทำไมแกไม่บอกตั้งแต่แรกว่าหนูโรสท้อง ทำไมถึงไม่พาตงห่าวกลับมาให้พ่อแม่รู้จัก

วันนี้ ถ้านายหญิงหวังไม่พาตงห่าวมา แกก็จะไม่ให้พ่อแม่รู้ใช่มั้ยว่าแม่มีลูกกับหนูโรสน่ะ "

แกโมโหลูกชายมาก ที่ทำเหมือนจะหลีกเลี่ยงไม่ยอมรับแม่ของลูก

แต่สำหรับแกแล้ว ขอแค่มีหลานให้เชยชม แม่ของหลานจะเป็นใครแกไม่สนใจ

" ผมขอโทษครับ ผมรู้สึกช็อกมาก ที่อยู่ๆก็กลายเป็นพ่อคน จนไม่รู้ว่าควรจะเอายังไงต่อ

เพลงพิณก็โกรธจนหนีไป ตอนนี้เธอก็ถูกหวังเซียวหยางพากลับไปที่บ้านอีก

ส่วนงานผมก็ยุ่งจนไม่มีเวลาไปรับตงห่าวมาให้คุณพ่อกับคุณแม่ครับ "

หมอกู้เอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเฉย แววตาดูเศร้าหมอง เขาไม่อยากเสียเพลงพิณไป แต่ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะเอายังไงกับเรื่องของโรสดี

คุณหญิงกู้มองหน้าลูกชายแล้วเอ่ยเสียงอ่อนลงด้วยความเห็นใจ

" อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้แม่ว่า ลูกควรจะรับผิดชอบหนูโรสนะ

ลูกลองเปิดใจดู ยังไงเธอก็เป็นแม่ของลูก ต่อให้วันนี้ไม่ได้รักกัน

แต่ถ้าได้อยู่ด้วยกันไปนานๆ สักวันลูกก็จะรักกันเองแหละ

อีกอย่างที่นายหญิงหวังมาวันนี้ ก็ไม่ได้มาแค่เรื่องตงห่าวอย่างเดียว แกมาขอให้แม่ช่วยพูดกับลูก

ว่าให้ลูกปล่อยหนูเพลงพิณไป เพราะแกกับย่าของหนูเพลงพิณได้หมั้นหมายทั้งสองตั้งแต่เด็กแล้ว

ในเมื่อตอนนี้ ลูกมีลูกชายโตขนาดนี้แล้ว ก็ปล่อยหนูเพลงพิณไปเถอะนะ

แล้วกลับมาให้ความสำคัญกับครอบครัวของลูก สร้างครอบครัวที่อบอุ่นชดเชยให้ตงห่าว

ปล่อยวางความแค้นในอดีตไปให้หมดแล้วกลับมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันกับตระกูลหวังเหมือนเดิม นะลูก "

กู้โม่เหยียนนั่งฟังคำพูดของแม่พร้อมกับคิดตามอย่างนิ่งเงียบ

" เรื่องนี้ผมขอเวลาคิดดูก่อนครับ จะให้ตัดใจจากเพลงพิณเลยผมคงทำไม่ได้

เพราะเธอเองก็รักผม อยู่ๆจะให้ตัดบัวไม่เหลือใยเลย ผมทำไม่ได้

และผมเองก็ไม่รู้ว่าจะทำใจอยู่กับโรสได้หรือเปล่า เพราะผมไม่ได้รักเธอเลย

คนที่ผมรักคือเพลงพิณ ที่ผมรักเธอไม่ใช่เพราะต้องการเอาชนะหวังเซียวหยางเลย ผมรักเธอจริงๆ "

คุณหญิงกู้มองลูกชายด้วยความสงสาร จากนั้นแกก็หย่อนกายลงนั่งตรงหน้าลูกชาย

" แม่รู้ว่าลูกกับหนูเพลงพิณรักกัน แต่ลูกจะแย่งคู่หมั้นคนอื่นไม่ได้

ลูกก็รู้ว่าตระกูลใหญ่ๆเขาถือเรื่องคู่หมั้นกันมาก หนูเพลงพิณเองก็ไม่สามารถทำตามอำเภอใจได้

เพราะการหมั้นกันของทั้งสองตระกูล ไม่ได้หมั้นกันตามอำเภอใจ มันเป็นการหมั้นกันเพื่อเชื่อมสัมพันธ์

หมั้นกันเพื่อความมั่นคงทางทรัพย์สินและธุรกิจของทั้งสองตระกูล

ต่อให้หนูเพลงพิณรักลูกมากแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถมาอยู่กับลูกได้หรอก

เพราะเธอเกิดมาเพื่อเป็นของหวังเซียวหยาง แม่หวังว่าลูกจะเข้าใจที่แม่พูดนะ "

หมอกู้ได้ยินแม่เอ่ยแบบนั้น เขารู้สึกใจน้อยจนพูดไม่ออก น้ำตาลูกผู้ชายเอ่อล้นออกมา

เป็นครั้งแรกที่เขาร้องให้ด้วยความรู้สึกเครียดและเสียใจมาก เขาทำใจปล่อยเพลงพิณไปไม่ได้จริงๆ

ผู้เป็นแม่เห็นดังนั้นก็เข้ามาโอบกอดลูกชายด้วยความสงสารและเห็นใจ

แกตบหลังลูกชายเบาๆพร้อมกับเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน

" ไม่เป็นไรนะลูก วันนี้ยังทำใจไม่ได้ ก็ค่อยๆถอยห่างออกมา

สักวันลูกจะสามารถทำใจได้เอง เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลา แม่เข้าใจความรู้สึกลูกดี "