ตอนที่ 104 เช็ดปากให้ภรรยาตัวเอง มันแปลกตรงไหน

เขานั่งลงข้างๆเธอแล้วยื่นไอศกรีมมาตรงหน้าเธอพร้อมกับเอ่ยต่อว่า

" ผมอุตส่าห์ไปซื้อมาให้ คุณลองทานหน่อยนะ ผมรับรองว่าคุณต้องชอบแน่นอน "

เพลงพิณย้ายสายตามามองหน้าเขาอย่างเย็นชา เขาไม่ถือสาแต่กลับเลิกคิ้วขึ้นมองเธอชวนให้ลองทาน ประมาณว่า เชื่อผม ลองเถอะ

เพลงพิณย้ายสายตากลับมามองไอศกรีมในมือเขา แล้วรับมาถือในมือพร้อมกับหยิบช้อนพลาสติกมาเปิดฝาไอศกรีมแล้วตักเข้าปากทันที

คำแรกมันทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความหอมอร่อยเย็นๆในปาก รู้สึกได้ถึงความหวาน มัน กลมกล่อม ละมุน นุ่มลิ้นอย่างที่หวังเซียวหยางพูดจริงๆ

มันอร่อยจนทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาเฉยเลย รู้สึกดีฟินกับรสชาติหวานละมุนจนลืมสิ้นความเศร้าเสียใจไปชั่วขณะหนึ่ง

ปกติเธอก็ชอบทานไอศกรีมนมไอศกรีมกับไอศกรีมกะทิอยู่แล้ว พอมาเจอถ้วยนี้เข้า มันทำให้นึกถึงบ้านเลย

หวังเซียวหยางจ้องหน้าเธอด้วยสีหน้ายิ้มอ่อนแล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างอ่อนโยน

" เป็นไง อร่อยใช่มั้ย "

" อื้อ "

เธอพยักหน้าเอ่ยตอบพร้อมกับตักไอติมเข้าปากไม่หยุด หวังเซียวหยางยิ้มอย่างดีใจที่เห็นเธอชอบเหมือนเขาจากนั้นก็เอ่ยชวนขึ้น

" ถ้าไม่อิ่ม เราไปทานในร้านกันมั้ย ผมจะสั่งถ้วยใหญ่ๆให้เลย "

เพลงพิณเงยหน้ามามองเขาแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงราบเรียบ

" นี่คุณกำลังหว่านล้อมให้ฉันไปนั่งกินกับคุณอยู่ใช่มั้ย คุณคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไงถึงเอาไอติมมาล่อ "

" เปล่าเลย คุณคิดมากไปแล้ว "

เขารีบปฏิเสธอย่างไวเพราะกลัวเธอจะกลับมาซึมเศร้าร้องให้กลางห้างอีก

เพลงพิณกลับมาสนใจไอศกรีมแล้วตักเข้าปากต่อ จากนั้นก็เอ่ยว่า

" อืม จะว่าไปแล้ว มันก็จริงอย่างที่คุณพูดนะ ความอร่อยมันทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้จริงด้วย

ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นจริงๆ ตอนนี้ฉันไม่มีความรู้สึกอื่นแล้ว

นอกจากรสชาติหวาน มัน กลมกล่อม ละมุนนุ่มลิ้น มันอร่อยไม่แพ้ไอติมกะทิบ้านฉันเลย "

ได้ยินดังนั้นหวังเซียวหยางก็ถึงกับยิ้มบางๆออกมาแล้วเอ่ยขึ้นเสียงอ่อน

" ถ้าคุณชอบ เราเข้าไปทานในร้านกันนะ "

" อื้อ "

เพลงพิณพยักหน้าพร้อมกับตักคำสุดท้ายเข้าปาก หวังเซียวหยางจึงเก็บถ้วยไอศกรีมจากมือเธอแล้วเดินออกไปทิ้งถังขยะให้

จากนั้นก็กลับมาจับมือเธอเดินเข้าไปในร้านไอศกรีม แล้วสั่งถ้วยใหญ่สุดของร้าน

พอสั่งเสร็จแล้ว ก็เดินมานั่งรอบนโต๊ะ พนักงานถือถาดไอศกรีมเข้ามาเสิร์ฟ วางถ้วยไอศรีมลงบนโต๊ะพร้อมกับน้ำดื่มเย็นๆสองขวดแล้วเอ่ย

" ขอให้มีความสุขกับการทานไอติมนะคะ "

พนักงานเสิร์ฟเอ่ยกับพวกเขาเสียงหวานด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

" ขอบคุณค่ะ "

แล้วพนักงานสาวก็หมุนตัวเดินออกไป

เพลงพิณกับหวังเซียวหยางก็เริ่มทานไอศกรีมด้วยกันอย่างเงียบๆ

หวังเซียวหยางรู้สึกมีความสุขมากที่ทำให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักหายเศร้าได้ เขาทานไป มองหน้าเพลงพิณไปและยิ้มไป

[ การรักและเอาใจใส่คนคนหนึ่งมันทำให้เรารู้สึกดีแบบนี้นี่เอง แค่ได้เห็นเขามีความสุขแค่นี้มันก็พอใจแล้วจริงๆ ]

เพลงพิณก้มหน้าตักคำใหญ่แบบไม่เกรงใจหรือรู้สึกอายคนตรงหน้าเลย

พอไอศกรีมเลอะปาก หวังเซียวหยางก็หยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดปากให้เธอเบาๆแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน

" ปากคุณเลอะหมดแล้ว ค่อยๆทานก็ได้ ไม่มีใครแย่งหรอก ถ้าไม่อิ่มผมจะสั่งมาเพิ่มให้อีก เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้เขาส่งไปให้ที่บ้านเราทุกวันเลย ดีมั้ย "

ท่าทางและน้ำเสียงอันอ่อนโยนของเขา ทำเอาเพลงพิณถึงกับชะงักไป เผลอจ้องหน้าเขาแบบอึ้งๆ

เธอไม่เคยเห็นเขาอ่อนโยนแบบนี้มาก่อน เลยรู้สึกแปลกๆจนทำตัวไม่ถูก

จากนั้นเธอก็ปาดมือเขาออกแล้วหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดปากด้วยตัวเองพร้อมกับบ่นงึมงำทำหน้าบูดๆกลบเกลื่อนความประหม่า

" คุณเป็นอะไรมากเปล่า ทำเหมือนฉันเป็นเด็กๆไปได้ ปากฉันฉันเช็ดเองได้ ไม่ต้องให้ใครมาช่วยเช็ดเหมือนไม่มีมือแบบนี้ "

เธอรู้สึกเขินๆอายๆยังไงไม่รู้ ที่ทุกสายตาในร้านต่างแอบมองมาทางเธอ

เธอเลยก้มหน้าก้มตาตักไอศกรีมเข้าปากอย่างเงียบๆโดยไม่เงยหน้ามองใครอีก

หวังเซียวหยางมองคนตรงหน้าที่ดูประหม่าเอาแต่ก้มหน้าตักไอศกรีมเข้าปาก จึงเม้มปากยิ้มหล่อออกมาอย่างชอบใจ

" ค่อยๆทานครับ ตักคำใหญ่แบบนั้นเดี๋ยวก็สำลักไอติมหรอก "

เพลงพิณก้มหน้าก้มตาตักไอศกรีมเข้าปากพร้อมกับเอ่ยเสียงขุ่นโดยไม่มองคนตรงหน้าเลย

" คุณหยุดพูดเลยนะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมาเช็ดปากฉัน ฉันจะต้องหลบสาตาคนอื่นแบบนี้มั้ย "

" เช็ดปากให้ภรรยาตัวเอง มันแปลกตรงไหน ผมว่าที่เขามองเพราะชื่นชมที่เราหล่อสวยมากกว่า "

พอได้ยินคำว่าภรรยา เพลงพิณก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าหวังเซียวหยางพร้อมกับหยุดมือวางช้อนไอศกรีมลง