ตอนที่ 105 ดูเหมือนคุณจะห่วงเขามากเลยนะ

พอรถไปถึงโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่ก็รีบนำตัวหวังเซียวหยางลงจากรถแล้วเข็นเข้าห้องฉุกเฉินไป

เพลงพิณก็วิ่งตามไปติดๆด้วยสีหน้าเคร่งเครียดในใจเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างรู้สึกผิด

แล้วนั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าซีดเซียวกลัวหวังเซียวหยางตายเพราะเธอจนมือไม้สั่นไม่หยุด

เธอโมโหตัวเองมากที่ทำให้คนอื่นต้องมาประสบอุบัติเหตุแบบนี้

[ หวังเซียวหยาง ทำไมคุณถึงโง่แบบนี้นะ ทำไมจะต้องเข้ามารับอุบัติเหตแทนฉัน

คุณต้องการทำให้ฉันรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเลยใช่มั้ย ถึงได้ทำอะไรสิ้นคิดแบบนี้ ]

เธอนั่งก้มหน้าพึมพำในใจพร้อมกับร้องให้ออกมาด้วยความเสียใจ

สองมือสอดประสายกุมแน่น แล้วตั้งจิตอธิษฐานในใจขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคุ้มครองหวังเซียวหยางอย่างอ้อนวอนด้วยความร้อนใจ

[ ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายโปรดรักษาและคุ้มครองหวังเซียวหยางด้วยเถิด อย่าให้เขาเป็นอะไรมากเลย

ขอให้เขาปลอดภัยพ้นจากขีดอันตรายแล้วฟื้นขึ้นมาเร็วๆด้วยเถิด หนูขอร้อง หากเขาฟื้นแล้วและหายดีเมื่อไหร่

หนูสัญญาว่าหนูจะทานเจและทำบุญอุทิศบุญกุศลไปให้ท่านทั้งหลายเป็นเวลาหนึ่งเดือน

ได้โปรดช่วยเขาด้วยเถิด ]

เธอนั่งเฝ้าหน้าห้องอย่างเงียบๆไม่กล้าแม้แต่จะโทรบอกคนทางบ้านให้นายหญิงหวังรับรู้

สี่ชั่วโมงต่อมา ทางเจ้าหน้าที่ก็เข็นหวังเซียวหยางที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงออกมาแล้วไปที่ห้องผู้ป่วย

บนศีรษะถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว ที่มือเท้ามีการเข้าเฝือกแข็งเอาไว้ ตรงจมูกครอบด้วยอุปกรณ์เครื่องช่วยหายใจ

เพลงพิณตามเจ้าหน้าที่ไปที่ห้องผู้ป่วย แล้วทำเรื่องเอกสานให้หวังเซียวหยางทุกอย่างตามที่ทางโรงพยาบาลต้องการ

พอเจ้าหน้าที่เข้ามาส่งในห้อง ตรวจเช็คอะไรเรียบร้อยแล้ว หมอก็กำชับกับเพลงพิณก่อนจะออกไปว่า

" ตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วแต่ต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด

เนื่องจากสมองคนไข้มีเลือดคั่นในสมอง หากฟื้นแล้วให้รีบแจ้งเจ้าหน้าที่ทันทีนะครับ "

" ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ "

แล้วหมอก็หมุนตัวเดินออกไปพร้อมกับพยาบาล

ในห้องสี่เหลี่ยมเหลือเพียงหวังเซียวหยางกับเพลงพิณ

เธอเดินมานั่งลงข้างๆคนที่นอนหมดสติบนเตียง แล้วเอ่ยเสียงสั่น

" หวังเซียวหยาง ฉันขอโทษนะที่ทำให้คุณบาดเจ็บแบบนี้ ฉันขอโทษ คุณรีบๆฟื้นขึ้นมานะ "

เธอหย่อนกายลงนั่งมองใบที่เคยหล่อเหลาตอนนี้กลายเป็นซีดเผือดราวกับไร้วิญญาณ เธอรู้สึกเสียใจมากจริงๆ ทำได้เพียงคอยดูแลและนอนเฝ้าอยู่ข้างๆเขา

ทางด้านหมอกู้ พอรู้จากลูกน้องว่าหวังเซียวหยางประสบอุบัติเหตุมารักษาตัวในโรงพยาบาลของเขา

เขาก็รีบตรงมาที่ห้องพักผู้ป่วยของหวังเซียวหยางทันที ไม่ได้คิดจะเยี่ยมผู้ป่วยหรอกแต่เพื่อมาหาเพลงพิณคนที่เขารักสุดหัวใจ

พอมาถึงหน้าห้องก็ยื่นมือออกไปเปิดประตูเข้ามาในห้องด้วยความดีใจ แต่แล้วสีหน้าของเขาก็หมองลง

เมื่อเห็นเพลงพิณนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง กุมมือคนที่นอนบนเตียงเอาไว้แน่น

เอาแต่จ้องมองหน้าคนที่นอนแน่นิ่งอย่างเหม่อลอยโดยไม่สนใจเขาที่เข้ามาเลย

ภาพนี้ทำให้เขารู้สึกหึงขึ้นมาทันที นึกไม่ถึงว่าเธอจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ ถึงกับกุมมือคนที่เคยเกลียดมาตลอดไว้แน่น

เขาค่อยๆเดินเข้ามายืนปลายเตียงผู้ป่วยแล้วเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนอย่างประชดด้วยแววตาเศร้าแบบนิ่งๆ

" พิณ ดูเหมือนคุณจะห่วงเขามากเลยนะ "

เพลงพิณย้ายสายตาหันมามองเขาแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงค่อยพร้อมกับวางมือคนบนเตียงลง

" คุณกู้ คุณรู้ได้ยังไงว่าหวังเซียวหยางกับฉันอยู่ที่นี่ "

กู้โม่เหยียนสบตาเธอแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

" รู้สิ คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าที่นี่เป็นโรงพยาบาลผม ทำไม...แค่ไม่กี่วัน คุณลืมง่ายขนาดนี้เลยเหรอ "

เพลงพิญหลุบตาลงอย่างเงียบๆ นึกถึงวันที่ลูกชายของเขาวิ่งเข้าไปกอดขาเขาด้วยความดีใจ ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที

พอมองไปที่หวังเซียวหยางที่นอนหมดสติบนเตียง ถึงได้รู้ว่า เรื่องราวมันเพิ่งเกิด

ใช่แล้ว แค่ไม่กี่วันมันเหมือนผ่านมาเป็นเดือนเลย เพราะการรอคนให้ฟื้นมามันนานและทรมานใจมากจนลืมเรื่องเศร้าใจไปเลย

แล้วเธอก็เอ่ยขึ้นเสียงสั่นเครือทั้งน้ำตา

" คุณกู้ ฉันกลัวเหลือเกิน กลัวว่าเขาจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก ฉันเป็นคนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ ถ้าฉันฟังสักนิด ลดความดื้อรั้นลงสักหน่อย คงจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น "

กู้โม่เหยียนเข้าไปกอดเพลงพิณแล้วฝืนเอ่ยถามขึ้นด้วยความปวดใจอีกครั้ง

" คุณเป็นห่วงเขามากเลยเหรอ "

" ใช่ฉันเป็นห่วงเขามาก เพราะฉันเขาถึงได้รับบาดเจ็บ ฉันเสียใจที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น "

เพลงพิณเอ่ยตอบเสียงสั่นด้วยความเสียใจที่เกิดเรื่องขึ้น แต่กู้โม่เหยียนกลับรู้สึกไม่พอใจที่เห็นหญิงที่ตัวเองรัก ร้องให้เพราะผู้ชายคนอื่น มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดและอิจฉามาก

" พิณถ้าเป็นผมที่นอนบนเตียงนั่นก็คงดี ผมอยากเป็นผู้ชายที่คุณเป็นห่วงคนนั้น ผมอยากบาดเจ็บเหมือนเขา คุณจะได้ไม่หนีผมไปอีก "

เขาเอ่ยขึ้นเสียงเย็นขณะที่กอดเพลงพิณไว้แน่นแต่แววตากลับจ้องมองคนบนเตียงด้วยความไม่ชอบใจ

เพลงพิณเงยหน้าขึ้นไปมองเขาพร้อมกับผละตัวห่างออกมาแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงแข็ง