ตอนที่ 106 คุณ...ไม่ต้องเอ่ยถึงเธอในตอนนี้ได้มั้ย

แม้เขาจะรู้สึกปวดใจที่เห็นเธอร้องให้เสียใจ แต่ถ้าการร้องให้เสียใจในวันนี้

ทำให้เธอตัดใจ ยอมความสัมพันธ์กับกู้โม่เหยียนได้จริงๆ

เขาก็ยอมเห็นแก่ตัวทนมองเธอเสียใจอยู่ห่างๆแบบนี้ ดีกว่ายอมให้เธอไปอยู่ข้างกายชายอื่น

สำหรับหวังเซียวหยางแล้ว การที่เขาถูกรถชนจนแขนหัก ขาหัก ในครั้งนี้ เขาไม่สนใจแล้วว่าเป็นฝีมือใคร

เพราะถือว่าคุ้มแล้วกับการบาดเจ็บสาหัสครั้งนี้ ไม่เสียแรงที่ใช้หัวใจยอมตายเพื่อเพลงพิณในเวลานั้น อย่างน้อยๆ แม้เขาตายก็ยังได้หัวใจเธอคืนมา

การได้เห็นเธอร้องให้เพราะเขามันทำให้เขารู้สึกดี จนไม่อยากฟื้นเลย

แต่เขาก็ติดใจในคำพูดของกู้โม่เหยียน ที่ว่ามันเป็นแผนการของคุณย่าเขา

เขารู้สึกว่าที่กู้โม่เหยียนพูดมันก็มีความเป็นไปได้เหมือนกัน

เพราะนิสัยของคุณย่าของเขานั้นสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อบรรลุเป้าหมายจริง

แต่มันจะเป็นฝีมือย่าเขาหรือเปล่านั้นต้องรอให้เขาหายดีและเดินได้ก่อน ถึงตอนนั้นทุกคนก็จะได้รู้ว่าใช่ฝีมือย่าเขาหรือไม่

หวังเซียวหยางแสร้งทำเป็นยังไม่ฟื้นอย่างอารมณ์ดี ดีใจที่เพลงพิณบอกเลิกกับกู้โม่เหยียนได้สักที

ส่วนเพลงพิณก็นั่งร้องให้เสียใจอยู่นานเป็นชั่วโมง เธอเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจที่พูดแบบนั้นออกไป เพราะหมอกู้คือรักแรกของเธอ

จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาแล้วกลับมานั่งลงข้างๆหวังเซียวหยาง

หัวคิ้วของเธอแดงก่ำ เปลือกตาบวมเป่ง ปลายจมูกแดงเถือก น้ำตาอุ่นๆยังคงซึมออกมาไม่หยุดด้วยความอาลัยรัก ในขณะที่นั่งเช็ดหน้าเช็ดตัวให้คนที่นอนอยู่บนเตียง

พิเช็ดตัวให้หวังเซียวหยางเสร็จ เธอก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

แล้วยืนมองตัวเองในกระจกร้องให้ออกมาอย่างเงียบๆ

นึกถึงวันเก่าๆที่อยู่ด้วยกันกับหมอกู้แล้วเธอก็ร้องให้โฮออกมาอีกครั้งอย่างทำใจไม่ได้

คนที่นอนอยู่บนเตียงหันไปมองตามเสียงร้องให้ในห้องน้ำด้วยแววตาเศร้าหมอง

แทนที่เขาจะดีใจ แต่พอฟังเสียงร้องให้ราวกับจะขาดใจแล้วความดีใจที่มี มันก็ค่อยๆหายไปถูกแทนที่ด้วยความสงสารและปวดใจแทน

ทางด้านหมอกู้ตอนนี้เขาขับรถออกจากโรงพยาบาลด้วยความโกรธจัด

ขับด้วยความรวดสูงอย่างขาดสติด้วยความอยากตายเพื่อประชดเพลงพิณ

แต่โชคดีที่มันเป็นวันหยุด ผู้คนส่วนใหญ่พักผ่อนกันในบ้าน รถราบนถนนจึงไม่มากเช่นทุกวัน ทำให้เขาขับเร็วได้อย่างปลอเภัย

เขาเข้าไปจอดรถในลานจอดของร้านอาหารแห่งหนึ่ง จากนั้นก็เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน แล้วนั่งสั่งเหล้าเบียร์มาดื่มคนเดียวราวกับดื่มน้ำ

พอเริ่มเมาก็นึกถึงคำพูดของเพลงพิณที่ไล่ให้เขากลับไปอยู่กับโรส เพื่อลูก

ทำให้เขาโมโหมากจึงกระดกขวดเหล้าเข้าปากแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรไปหาโรสด้วยความอยากประชดคนรัก

พอโรสรับสายเขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงงัวเงียอย่างเมามาย

" โรส คุณอยู่ไหน ออกมาหาผมหน่อย มาตอนนี้เลย "

โรสที่อยู่ในสายได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยถามขึ้น

" คุณกู้นี่คุณเมาเหรอคะ แล้วตอนนี้คุณอยู่ไหน "

" ผมไม่ต้องบอกคุณหรอกมั้ง คุณจำเก่งอยู่แล้ว ออกมาเร็วๆ ผมจะรอ พอออกมาแล้วคุณก็เจอเองแหละ "

เอ่ยจบเขาก็วางสายไป

คำพูดของเขาทำให้โรสนึกถึงร้านที่ชอบไปกินข้าวด้วยกันตอนเด็กๆ

เธอเลยเดินออกจากบ้านแล้วขับรถออกไปหาเขาในร้านที่เคยไปด้วยกัน

พอไปถึงร้านเธอก็เข้าไปจอดรถแล้วเปิดประตูลงมาเดินเข้าไปหาเขาด้านใน

พอเข้ามาในร้าน เธอก็กวาดสายตามองหาเขาไปรอบๆร้าน พอเห็นเขาที่นั่งอยู่ไกลๆ เธอฉีกยิ้มขึ้นที่มุมปากแล้วเอ่ยพึมพำในใจเบาๆ

" หึ "

[ วันนี้ฉันจะแย่งคุณจากเพลงพิณให้ได้ ฉันจะทำให้เพลงพิณเจ็บปวดและเสียใจเหมือนที่ฉันเคยเจ็บ จะทำให้เธอรู้ว่าการถูกแย่งคนรักไปมันเป็นยังไง ]

แล้วเธอก็เดินตรงเข้าไปหากู้โม่เหยียน พอเข้าไปถึงโต๊ะ เธอก็นั่งลงข้างเขาแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบ

" ปกติคุณไม่ดื่มหนิ วันนี้มีเรื่องไม่สบายใจเหรอ หรือว่าทะเลาะกับคุณเพลงพิณ "

กู้โม่เหยียนที่ยังโกรธเพลงพิณอยู่จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองด้วยท่าทางเมาจนคอเอียงตาลืมแทบไม่ขึ้นแล้ว

" คุณ...ไม่ต้องเอ่ยถึงเธอในตอนนี้ได้มั้ย ผม....หงุดหงิด ผมเรียกให้คุณมาดื่มเป็นเพื่อน ไม่ใช่....ให้มาพูดเรื่องคน....อื่น "

โรสยิ้มยิ้มปากแล้วเอ่ยตอบออกไปว่า

" โอเคค่ะ ฉันจะดื่มเป็นเพื่อนคุณ "

" อื้อ....ดื่ม.....หมด แก้ว "

โรสรินเหล้าใส่แก้วแล้วชนแก้วกับเขา จากนั้น ก็นั่งดื่มกันจนถึงค่ำ กู้โม่เหยียนเมาจนแทบจะไม่ได้สติ ลุกขึ้นยืนก็เซจนทรงตัวไม่อยู่

โรสเลยเรียกพนักงานมาเก็บเงิน แล้วเธอก็ประคองกู้โม่เหยียนออกไปจากร้านอาหาร

พาเขาเข้าไปในรถแล้วขับรถออกไปยังโรงแรมที่จองไว้

เมื่อถึงโรงแรมเธอก็ประคองเขาเข้ามาในห้อง แล้วพาเขาไปนอนหงายลงบนเตียง