ตอนที่ 107 แค่มีคุณอยู่ ผมรอได้อยู่แล้ว

ทางด้านโรส หลังจากส่งข้อความเสร็จเธอก็รีบลบ ทำลายหลักฐานทิ้งทันที

กู้โม่เหยียนที่แกล้งหลับก็ทำใจแข็งยอมให้เธอทำอย่างนั้นโดยไม่เอ่ยห้ามใดๆ

ภายในห้องส่วนตัวผู้ป่วยของโรงพยาบาล หวังเซียวหยางได้แต่หลับตาฟังผู้หญิงที่ตัวเองรัก ร้องให้สะอื้นอย่างทุกข์ทรมานใจ

เขาอยากจะลุกขึ้นมาโอบกอดปลอบเธอแต่ก็กลัวถูกเธอจับได้ ว่าแกล้งหมดสติไม่ยอมฟื้น

กลัวเธอจะโกรธจนหนีเตลิดอีก หากหนีเขาคงตามเธอไม่ไหวแล้ว เลยได้แต่นอนแน่นิ่ง เฝ้ารอให้เวลามันผ่านไปเร็วๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

" น้ำ น้ำ "

เพลงพิณที่นอนเฝ้าอยู่บนโซฟาได้ยินเสียงเขา ก็รีบลุกขึ้นมาดูด้วยความเป็นห่วง

เมื่อเธอเห็นว่าเขาฟื้นขึ้นมาแล้ว เธอก็รีบลงจากโซฟาก้าวเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้ายิ้มอย่างดีใจ

" คุณฟื้นแล้ว คุณฟื้นแล้วจริงๆด้วย เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ฉันได้ยินไม่ชัด "

" น้ำ ผมหิวน้ำ "

" อื้อ รอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปเอาน้ำอุ่นๆมาให้ "

" อือ "

เอ่ยจบเธอก็เดินไปเอาน้ำให้เขา หวังเซียวหยางมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ตัวเองรักด้วยสีหน้ายิ้มอ่อนด้วยแววตาอบอุ่น

จากนั้นเพลงพิณก็เอาน้ำมาให้หวังเซียวหยางดื่มแล้วเอ่ยถามต่ออย่างใส่ใจ

" คุณหิวมั้ย อ้อ ลืมไปว่าคุณมีน้ำเกลือคงไม่หิวหรอกใช่มั้ย "

หวังเซียวหยางสบตาเธอแล้วเอ่ยตอบเสียงอ่อน

" หิวสิ น้ำเกลือแค่ช่วยนิดหน่อยเอง คุณป้อนข้าวให้ผมหน่อยนะ ผมหิวแล้ว "

" แต่ว่าเขายังไม่เอาข้าวมาส่งเลย คุณรอก่อนได้มั้ย ระหว่างรอ ฉันจะเรียกหมอให้มาตรวจคุณก่อน "

" อื้อ แค่มีคุณอยู่ ผมรอได้อยู่แล้ว ผมเชื่อฟังคุณ "

หวังเซียวหยางเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มๆอย่างทะเล้น

เพลงพิณระบายยิ้มออกมาอย่างลืมความเศร้าเสียใจโดยไม่รู้ตัว แล้วยื่นมือออกไปกดออดเรียกพยาบาล

" สวัสดีค่ะ คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ ช่วยแจ้งคุณหมอมาตรวจดูอาการคนไข้หน่อยค่ะ "

" ได้ค่ะ จะแจ้งให้คุณหมอทราบเดี๋ยวนี้เลยค่ะ "

" ขอบคุณค่ะ "

พอได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเพลงพิณอีกครั้งทำให้หวังเซียวหยางอารมณ์ดีขึ้นอย่างมาก

เขานอนจ้องหน้าเพลงพิณพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างเงียบๆด้วยแววตาหวานซึ้ง

เพลงพิณหันมาสบตาเขาแล้วยิ้มหวานให้ก่อนจะหมุนตัวไปเอาน้ำแล้วมานั่งเช็ดตัวให้เขา

แล้วหมอกับก็ผลักประตูเข้ามา เพลงพิณที่นั่งเช็ดตัวให้เขาอยู่ก็ถอยออกไปยืนอยู่ทางปลายเตียง เพื่อให้หมอตรวจดูอาการของหวังเซียวหยางได้สะดวก

พอหมอตรวจเสร็จก็เอ่ยขึ้นว่า

" คนไข้ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วครับ ตอนนี้ก็เหลือแค่นอนพักฟื้น ทานยาตามที่หมอจัดให้ พอหายดี ก็เหลือแค่รอตัดเฝือกออก จากนั้นก็กลับบ้านได้แล้วครับ "

" ขอบคุณครับหมอ "

หวังเซียวหยางเอ่ยขอบคุณเสียงเรียบ แล้วหมอก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้อง

เพลงพิณนั่งลงข้างเขาแล้วเอ่ยอย่างดีใจด้วยความรู้สึดโล่งอกโล่งใจ

" โล่งใจไปที คุณรู้มั้ยว่าฉันเครียดจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลย กลัวคุณจะมาตายและพิการเพราะช่วยชีวิตฉัน

อืม....ว่าแต่....ทำไมตอนนั้นคุณต้องผลักฉันออกไปด้วยล่ะ คุณอยากตายมากนักหรือไง ถึงได้ทำอะไรโง่ๆแบบนั้น "

หวังเซียวหยางจ้องหน้าเธอแล้วเอ่ย

" ผมตาย มันไม่เป็นไรหรอก เพราะคุณยังมีคนอื่นที่อยู่ในใจอยู่แล้ว แต่ถ้าคุณตาย ผมคงมีชีวิตอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีคุณ

ดังนั้น ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย ผมเลยตัดสินใจผลักคุณออกไป เพื่อให้คุณรอดไง คุณจะได้สมหวัง หากผมตายไป "

ได้ยินดังนั้นน้ำตาของเพลงพิณก็ไหลออกมาด้วยความซึ้งใจ

" คุณพูดบ้าอะไร ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีก เข้าใจมั้ย "

" อื้อ ถ้าคุณเป็นห่วง ผมจะไม่ทำแล้ว "

หวังเซียวหยางเอ่ยตอบด้วยสีหน้ายิ้มๆอย่างอบอุ่น เพลงพิณยิ้มหวานให้เขาพร้อมกับแอบพึมพำในใจ

[ คุณยอมตายเพื่อให้ฉันสมหวังกับเขา แต่เขากลับมาหึงหวงไร้สาระ แล้วไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น ที่ผ่านมาฉันตาบอดหรือไง ถึงได้รักผู้ชายคนนั้นขนาดนั้น ]

ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าควรจะเลือกใคร ระหว่างคนที่สามารถตายแทนเธอได้กับคนที่เธอรักสุดหัวใจ

เธอจึงเอ่ยขึ้น

" คุณไม่ต้องพูดถึงคนอื่นแล้วค่ะ ต่อไปนี้ ฉันจะรักคุณให้สมกับที่คุณเสี่ยงตายเพื่อฉัน ฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะ "

ได้ยินดังนั้น ดวงตาของหวังเซียวหยางก็ลุกวางทันที

" คุณพูดจริงนะ "

" อื้อ จริง "