ตอนที่ 108 จูบผมหน่อย หน่อยเดียว

ในบ้านตระกูลกู้ หลังจากทานข้าวเสร็จทุกคนก็ไปนั่งเล่น ดูทีวีกันอย่างเพลินๆ

พอสามทุ่ม ตงห่าวก็หาวออกมาแล้วลุกขึ้นมาจูงมือพ่อกับแม่ที่นั่งบนโซฟา จากนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยดวงตาปรือๆ

" คุณพ่อ คุณแม่ครับ ตงห่าวง่วงแล้วเราไปนอนกันเถอะครับ "

แม้คุณปู่กับคุณย่าจะบอกว่า คุณพ่อกับคุณแม่เขาไม่ได้รักกัน ไม่ให้ทำให้คุณพ่อคุณแม่ลำบากใจ

แต่คุณย่าหวังของเขากลับบอกเขาไว้ก่อนจะมาอยู่กับปู่ย่าที่แท้จริงว่า

" ตงห่าวน้อยถ้าอยากให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน เราต้องพยายามทำให้พวกเขาอยู่ด้วยกันให้มากๆนะ

เพราะการอยู่ด้วยกันสามคน พ่อ แม่ ลูก นั้น ถึงจะเป็นครอบครัวที่อบอุ่น

ดังนั้น หากหลานอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น ก็ต้องอ้อนพวกเขาให้มากๆ เข้าใจมั้ย "

" เข้าใจครับ "

ดังนั้นเขาเลยต้องใช้ลูกอ้อนเพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีให้พ่อกับแม่ เพื่อให้พ่อแม่รักกันไวๆ

คุณหญิงกู้เห็นสีหน้าโรสดูอึดอัดดังนั้น แกจึงเอ่ยขึ้น

" หนูโรสไปส่งลูกเข้านอนเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว "

" ค่ะ "

โรสเอ่ยตอบรับคำด้วยสีหน้าลำบากใจ

แล้วเธอก็ลุกขึ้นจูงมือลูกเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องของกู้โม่เหยียน

แม้ในใจของโรสจะต้องการตัวกู้โม่เหยียนแต่ก็ไม่ได้แปลว่ารักแล้วก็ไม่ได้รังเกียจเช่นกัน

เพราะกู้โม่เหยียนมีหน้าตาที่หล่อเหลา มีหน้าที่การงานที่ดี มีฐานะที่ร่ำรวยมั่นคง และเป็นผู้ชายที่มีความเป็นผู้นำสูงมากคนหนึ่ง

หากมองข้ามเรื่องความแค้นระหว่างเพลงพิณไป กู้โม่เหยียนก็เป็นผู้ชายที่อบอุ่นมากคนหนึ่ง

พอเข้ามาในห้องตงห่าวก็ขึ้นไปนอนลงบนเตียงแล้วเอ่ย

" คุณพ่อมานอนฝั่งนี้ ส่วนคุณแม่ก็นอนฝั่งนี้นะครับ "

กู้โม่เหยียนขึ้นไปนอนบนเตียง ข้างๆลูกชายแล้วมองโรสที่ยืนทำตัวไม่ถูกด้วยแววตาเรียบเฉย

" คุณ เข้ามานอนเถอะ คืนนี้เราก็นอนด้วยกันกับลูกนี้แหละ ไม่ต้องกลับแล้ว "

เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ตงห่าวพยักหน้ายิ้มอย่างเห็นด้วย

" คุณพ่อพูดถูก คุณแม่ไม่ต้องไปไหนแล้วครับ เรากลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่นะ

อยู่ด้วยกันสามคน พ่อ แม่ ลูก เถอะนะครับ ตงห่าว อยากมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนคนอื่นครับ "

ตงห่าวนอนเอ่ยบนเตียงพร้อมกับทำหน้าอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

กู้โม่เหยียนนอนตะแคงมองหน้าลูกชายด้วยแววตาสงสารจับใจ

ในใจแอบโมโหโรสที่ทำให้ลูกรู้สึกแบบนี้ หากเธอบอกเขาเรื่องท้องก่อน เรื่องราวมันอาจจะไม่เป็นแบบนี้

เขาละสายตาจากลูกย้ายไปมองหน้าโรสแล้วเอ่ยออกคำสั่งเสียงเย็น

" โรส เข้ามานอนได้แล้ว "

" แต่ว่า....ฉัน... "

โรสจะปฏิเสธแต่ยังไม่ทันได้พูดจนจบ กู้โม่เหยียนก็เอ่ยขัดขึ้นด้วยแววตาสุขุม

" ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เข้ามานอน เร็วๆ "

ตงห่าวลุกขึ้น แล้วเข้ามาจับมือแม่ของตัวเองพร้อมกับเอ่ยอย่างน่าสงสารด้วยแววตาเศร้าๆ

" คุณแม่ไม่อยากให้ตงห่าวมีความสุขเหรอครับ ตงห่าวอยากมีพ่อแม่ที่รักกันนะ คุณพ่อกับคุณแม่ทำให้ตงห่าวได้มั้ยครับ "

เมื่อเห็นลูกชายเอ่ยเสียงเศร้าด้วยสีหน้าเศร้าๆแบบนั้น สัญชาตญาณความเป็นพ่อของกู้โม่เหยียนก็เผยออกมา เลยเอ่ยตอบลูกชายอย่างใจอ่อน

" ได้สิ คุณพ่อกับคุณแม่จะทำให้ตงห่าวมีความสุขนะ ตงห่าวกลับมานอนลงที่เดิมได้แล้ว "

ตงห่าวหันมามองพ่อแล้วเอ่ยถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ

" จริงๆนะครับ "

" อื้อ "

กู้โม่เหยียนพยักหน้าเบาๆ แล้วตงห่าวก็ดึงมือของผู้เป็นแม่ ให้แม่ขึ้นมานอนบนเตียง โรสเลยขึ้นมานอนลงข้างๆลูกชายอย่างไม่มีทางเลือก

แล้วตงห่าวก็กอดมือแม่ไว้แน่น จากนั้นก็เอามือพ่อมาวางทับลงบนมือของแม่เอาไว้

แล้วเขาก็หลับตาลงด้วยสีหน้ายิ้มอ่อนอย่างมีความสุข สักพักเขาหลับไปหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ

หลังจากที่ตงห่าวหลับไป โรสก็ดึงมือกลับมาแล้วลงจากเตียง

กู้โม่เหยียนเองก็ลงจากเตียงแล้วเดินเข้าไปหาเธอพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น

" คุณจะไปไหน "

" ลูกหลับแล้ว ฉันจะกลับบ้าน "

โรสเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย กู้โม่เหยียนยิ้มเย็นขึ้นที่มุมปากแล้วเอ่ย

" หึ คิดจะเล่นตัวเหรอ คืนที่แล้ว คุณยังวางยาผมอยู่เลย แถมยังอ่อยผมจนผมทนไม่ไหว ต้องมีอะไรกับคุณอีกครั้ง มาคืนนี้กลับเล่นตัว คิดว่าผมไม่ทันความคิดคุณเหรอ โรส "

ได้ยินดังนั้นโรสรู้สึกตกใจจนหน้าซีดแล้วเอ่ยถามด้วยความรู้สึกกระดากอาย

" คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ "

" ใช่ "

" แล้วทำไมคุณถึงยอมให้ฉันทำแบบนั้น "

" ก็เพราะผมต้องการมีอะไรกับคุณตั้งแต่แรกแล้วไง ผมแค่อยากใช้คุณเป็นเครื่องมือในการประชดเพลงพิณเท่านั้น ไม่ได้จริงจังอะไร