ตอนที่ 109 คุณให้เวลาฉันอีกหน่อย ได้มั้ยคะ

กู้โม่เหยียนเสียใจมาก ที่ปล่อยให้ความหึงหวงครอบงำจนขาดสติ

จนก้าวออกมาจากชีวิตของเพลงพิณเพียง ตามแผนการของโรส

ตอนนี้เขาเพิ่งมาคิดได้ว่าตัวเองใจร้อนเกินไป

ต้องกลับมานั่งเสียใจในภายหลัง ที่เลือกประชดเพลงพิณโดยการไปมีอะไรกับโรส ยอมปล่อยให้อารมณ์โกรธอยู่เหนือเหตุผล

ตอนนี้เขาไม่อาจกลับไปร้องขอโอกาสจากเธออีกแล้ว เพราะได้ทำผิดต่อเธออย่างไม่น่าให้อภัย

ไปทำในสิ่งที่เพลงพิณเกลียดที่สุด ตัวเขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากหวังเซียวหยางในเมื่อก่อนเลย

และเขาที่เคยเป็นผู้ควบคุมโรสมาตลอด มาตอนนี้กลับถูกเธอควบคุมและกำลังจะกลายเป็นว่าที่ภรรยาของเขา

นี่ถือเป็นความเสียใจที่สุดในชีวิตเขาแล้ว ที่ได้เธอมาเป็นแม่ของลูก

เขาเสียใจมาก เสียใจจนต้องพึ่งเหล้า ให้ช่วยดับทุกข์ จากคนไม่ค่อยดื่ม ตอนนี้เขากลายเป็นคนที่ดื่มทุกวัน

พอเลิกงาน กลับไปถึงบ้านก็ต้องพึ่งเหล้าก่อนนอนทุกคืน โดยไม่สนใจลูกและไม่สนใจโรสอีกเลย

เวลาไปทำงาน ก็ได้แต่ไปแอบมองเพลงพิณกับหวังเซียวหยางไกลๆ

ดูผู้หญิงที่ตัวเองรักคุยกับผู้ชายอีกคนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุข

ทำให้น้ำตาใสๆของเขาไหลออกมาอย่างเจ็บปวดใจ แต่ก็ยังอยากมาแอบดูพวกเขา

เหมือนต้องการตอกย้ำความเจ็บช้ำที่มีในใจ จนต้องซมซานกลับมาทุกครั้ง

[ หากผมใจเย็นกว่านี้ คนที่ได้ยืนตรงหน้าคุณก็คงเป็นผม คนที่คุณยิ้มให้ก็คงเป็นผม ผมมันโง่เอง ]

เขาอยากจะเข้าไปหาเธอใจแทบขาด แต่ก็ไม่กล้า กลัวเธอจะเย็นชาใส่และไม่รู้ว่า จะเริ่มพูดคุยกับเธอยังไง

เพลงพิณที่กำลังพาหวังเซียวหยางออกมาเดินเล่น พอเหลือบไปเห็นกู้โม่เหยียนที่ยืนมองอยู่ใกลๆ

เธอจึงเข้ามาหอมแก้มหวังเซียวหยางเบาๆแล้วยิ้มให้เขาพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น

" ที่รัก คุณเหนื่อยหรือยัง เรากลับเข้าไปห้องกันเลยมั้ยคะ "

หวังเซียวหยางแปลกใจที่อยู่ๆเธอก็มาหอมแก้มเขาแล้วเอ่ยเรียกที่รักแบบนี้

จึงจ้องมองหน้าเธออย่างเงียบๆแล้วพยักหน้าให้เบาๆ โดยไม่เอ่ยอะไร

จากนั้นก็เดินมานั่งบนรถวีลแชร์ไฟฟ้า ให้เพลงพิณพาเขากลับเข้าไปในห้อง

ในระหว่างที่เดินผ่านเคาร์เตอร์เขาก็เหลือบไปเห็นกู้โม่เหยียนผ่านหางตา

ที่ยืนหันหลังหลบหน้าพวกเขา ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ ที่เพลงพิณยังมีความรู้สึกต่อกู้โม่เหยียนอยู่

พอกลับเข้ามาในห้องเขาก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

" เมื่อกี้ที่คุณหอมแก้มผม ไม่ใช่เพราะต้องการแสดงความรักแต่เพื่อทำให้เขาดูใช่มั้ย "

เขาปวดใจมากที่หลงคิดว่าผู้หญิงที่ตัวเองรักมีใจให้แล้ว แต่ที่ไหนได้ เธอกลับมีความรู้สึกต่ออดีตแฟนเก่าอยู่

เพลงพิณสบตาเขาแล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างหน้านิ่งๆด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจแบบผ่านๆ

" คุณพูดเรื่องอะไรคะ เขาน่ะใคร ที่ฉันหอมแก้มคุณก็เพื่อแสดงความรักไง ไม่ดีเหรอคะ "

หวังเซียวหยางจ้องหน้าหญิงสาวที่ตัวเองรักแล้วเอ่ยถามขึ้น

" คุณแค่ต้องการใช้ผมเป็นเครื่องมือในการประชดกู้โม่เหยียน คนรักเก่าของคุณ ใช่มั้ย "

เขาเอ่ยถามเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจที่รู้สึกถูกใช้เป็นเครื่องมือแบบนั้น มันทำให้เขาปวดใจจนไม่อยากจะหายใจแล้ว

เพลงพิณคุกเข่าลงตรงหน้าเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาที่กำลังโกรธอยู่

แล้วเอ่ยยอมรับอย่างหน้านิ่งๆพร้อมกับยื่นมือออกมาจับวีลแชร์ของเขา

" ค่ะ ฉันขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณรู้สึกไม่ดี คุณให้เวลาฉันอีกหน่อยได้มั้ยคะ ตอนนี้ฉันยังลืมเขาไม่ได้จริงๆ

คุณสบายใจได้เลย ฉันจะไม่กลับไปหาเขาแน่นอนค่ะ

ที่ฉันทำแบบนั้นก็แค่ไม่อยากให้เขามาวนเวียนรอบตัวฉันอีก เท่านั้นค่ะ "

เธออธิบายให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างรู้สึกผิดในใจ

หวังเซียวหยางสบตากับนัยน์ตาคู่งามของเธอที่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดแล้วเอ่ยเสียงอ่อนอย่างใจกว้างด้วยความเข้าใจ

" ช่างมันเถอะ ผมจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว ในเมื่อตอนนี้คุณเป็นของผม

ส่วนเขาก็เป็นแค่อดีตคนรักเก่าของคุณ ผมจะไม่เก็บมาใส่ใจอีก

ผมเข้าใจว่าการจะลืมใครสักคนมันต้องใช้เวลา ผมจะให้เวลาคุณ

แต่ถ้าคุณคิดจะนอกใจผมเพื่อกลับไปหาเขาล่ะก็ ผมจะไม่เก็บมันไว้แน่ "

พอได้ยินเขาเอ่ยแบบนั้น เพลงพิณก็ระบายยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

เธอเริ่มรู้สึกรักและเอ็นดูคนเคยเลวในสายตาเธอคนนี้้ข้าแล้ว

จากนั้นเธอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความซึ้งใจ

" ขอบคุณค่ะ ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะเป็นคนใจกว้างและมีเหตุผลแบบนี้ คุณดูหล่อขึ้นมากค่ะ "

หวังเซียวหยางสบตากับเธอแล้วเอ่ยเสียงอ่อน

" ผมใจกว้างกับคุณคนเดียวเท่านั้นนะ ตอนนี้ขอแค่มีคุณอยู่ข้างกายผม

ต่อให้คุณไม่ได้รักผมเลย ผมก็ไม่สนใจ ผมยินดีที่จะรักคุณข้างเดียว

เพราะผมรักคุณมาก รักจนไม่อาจเสียคุณไปให้ใครได้แล้ว แม้ว่าคำพูดผม มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว

แต่มันคือรักแท้ที่ผมมีให้คุณ รักจนยอมได้ทุกอย่าง ยกเว้นยอมเสียคุณไป "

เพลงพิณระบายยิ้มออกมาแล้วลุกขึ้นมาจูบริมฝีปากของเขาอย่างนุ่มนวล

จากนั้นก็ถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับเอ่ยเสียงแผ่วข้างหูเขาเบาๆ

" ค่ะ ตอนนี้ฉันรู้สึกรักคุณเข้าแล้วค่ะ "

ได้ยินดังนั้นหวังเซียวหยางก็ฉีกยิ้มหล่อออกมาด้วยหัวใจพองฟูแล้วเอ่ย