ตอนที่ 110 คุณพูดแบบนี้ หมายความว่ายังไง

วันต่อมา โรสมาที่โรงพยาบาล พอมาถึงหน้าห้องก็ยกมือขึ้นมาเคาะประตู

เพลงพิณกับหวังเซียวหยางกำลังนั่งดูทีวีด้วยกันอย่างเพลินๆ พอเห็นโรสผลักประตูเดินเข้ามา เพลงพิณก็หันไปมองหน้าคนข้างๆด้วยแววตาเย็นชา

[ ทำไมพวกเขาดูเหมือนรักกันมากเลย นี่ใช่เพลงพิณที่เคยคบกับโม่เหยียนมานานจริงๆเหรอ ทำไมถึงได้มูฟออนเร็วขนาดนี้ล่ะ

หรือว่าจริงๆแล้วเธอแอบมีใจให้เซียวหยางมานานแล้ว พอเปิดใจให้กัน ความสัมพันเลยพัฒนาเร็ว ทำให้มูฟออนได้เร็ว

แตกต่างจากโม่เหยียนที่รักเธอมาก รักมากจนไม่ยอมมูฟออน แม้แต่ลูกก็ไม่สนใจแล้ว

นี่เราทำอะไรลงไป หวังจะทำลายคนอื่นแต่กลับเป็นการทำร้ายจิตใจลูกชายตัวเองทางอ้อม แย่จริงๆเลย ]

โรสเองก็แปลกใจที่เห็นเพลงพิณดูเหมือนไม่เสียใจเลย ไม่เหมือนกู้โม่เหยียนที่วันๆเอาแต่ดื่มโดยไม่สนใจใคร

เธอผิดหวังกับตัวเองถึงกับตำหนิตัวเองที่ทำอะไรโดยไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมาทีหลัง

เธอเดินเข้ามายืนข้างๆหวังเซียวหยางที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่สนใจศักดิ์ศรีอีก

" เซียวหยาง ฉันขอโทษนะ "

พอได้ยินโรสเอ่ยเสียงสั่น เพลงพิณก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา

" พวกคุณคุยกันตามสบายเถอะ ขอตัวค่ะ "

เอ่ยจบเธอก็ลุกจากเก้าอี้แล้วหมุนตัวเดินออกไป แต่หวังเซียวหยางกลับเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง

" คุณจะไปไหน กลับมานั่งลงที่เดิมเดี๋ยวนี้ "

เพลงพิณหยุดก้าวแล้วหมุนตัวหันกลับมามองหน้าเขา จากนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

" แฟนเก่ามาเยี่ยม คุณจะให้ฉันอยู่ เพื่อนั่งฟังพวกคุณคุยกันเหรอคะ "

หวังเซียวหยางมองหน้าเธอแล้วเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเอ่ยถาม

" คุณหึงเหรอ "

" เปล่าค่ะ ฉันแค่ไม่อยากเห็นหน้าแฟนเก่าคุณ "

เธอเอ่ยเสียงเย็นด้วยสีหน้าเย็นชา ยิ่งเห็นโรสก็ยิ่งเห็นภาพบนเตียงที่เธอส่งมาชัดขึ้น ก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบหน้าโรสมากขึ้น

พอได้ยินดังนั้น หวังเซียวหยางก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที แม้ปากจะบอกว่าไม่สนใจเรื่องคนรักเก่าของเพลงพิณ

แต่พอเธอแสดงท่าที ที่ดูเหมือนไม่ชอบโรสเพราะหล่อนแย่งกู้โม่เหยียนไปจากเธอ

มันทำให้เขารู้สึกอารมณ์ไม่ดี ทั้งน้อยใจและโมโหเอามากๆ จึงเอ่ยขึ้นเสียงเย็นอย่างประชดประชัน

" ไม่ใช่ว่าเพราะเธอแย่งกู้โม่เหยียนไปจากคุณหรอกเหรอ "

เพลงพิณกลับเข้ามานั่งลงข้างๆเขาแล้วเอ่ยตอบด้วยสีหน้าขุ่นมัวพร้อมกับยอมรับว่า

" ใช่ค่ะ ทั้งเป็นแฟนเก่าคุณแล้วก็แย่งหมอกู้ พอใจหรือยัง "

" ไม่พอใจ "

เขาเอ่ยตอบเสียงเย็นด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เพลงพิณจึงย่นคิ้วทำหน้าโกรธแล้วเอ่ย

" ไหนคุณว่าจะไม่พูดถึงเรื่องอดีตคนรักเก่าของฉันไงคะ "

" ก็ใครใช้ให้คุณแสดงท่าทีแบบนั้นล่ะ "

" คุณ... "

" ผมให้เวลาคุณลืมเขาได้ แต่ไม่ได้แปลว่าผมจะไม่หึงคุณหนิ คุณก็รู้ว่าผมรักคุณ ไม่อยากห่างคุณ และไม่อยากมีเรื่องปิดบังคุณ ถ้าโรสจะพูดกับผม คุณก็ต้องอยู่ฟัง แล้วห้ามไม่ชอบโรสเพราะกู้โม่เหยียน เข้าใจมั้ย "

" ถ้าคุณต้องการแบบนั้น ก็ได้ค่ะ "

จากนั้นเธอก็หันไปมองหน้าโรสแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

" งั้นก็เชิญคุณโรสพูดมาเลยค่ะ ฉันรอฟังอยู่ "

หวังเซียวหยางมองหน้าโรสแล้วเอ่ย

" มีอะไรก็พูดเลยโรส ผมกับเพลงพิณเราไม่มีอะไรต้องปิดบังกัน "

โรสจ้องหน้าเพลงพิณด้วยความรู้สึกแอบอิจฉา จากนั้นเธอก็ย้ายสายตามามองหวังเซียวหยางแล้วเอ่ยขึ้น

" ที่ฉันมาวันนี้ ก็เพื่อมาขอโทษคุณค่ะ ฉันขอโทษนะคะที่เป็นคนทำให้คุณได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนี้ ฉันรู้สึกผิดมากจริงๆค่ะ "

ได้ยินดังนั้นนับหนึ่งก็ขมวดคิ้วเอ่ยถามขึ้นเสียงแข็ง

" คุณโรส คุณพูดแบบนี้ หมายความว่ายังไง! "

โรสไม่ได้เอ่ยตอบแต่กลับคุกเข่าลงอย่างรู้สึกผิด

ตอนนี้หวังเซียวหยางรู้แล้วว่าคนที่จงใจจะฆ่าเพลงพิณคือโรส

เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความโกรธจัดแล้วเอ่ยเสียงเย็นด้วยแววตาสุขุมเคร่งขรึม

" พูดต่อ! "

โรสคุกเข่าก้มหน้าลงแล้วเอ่ยเสียงสั่นอย่างหวาดกลัวด้วยความรู้สึกผิด

" ฉันขอโทษค่ะ ที่เคยคิดชั่วหวังจะฆ่าคุณเพลงพิณ ฉันไม่พอใจที่เธอแย่งคุณไป

เลยคิดจะแก้แค้นเธอโดยแย่งโม่เหยียนไปจากเธอ หวังให้เธอได้รับรู้รสชาติของการถูกแย่งคนรัก

ฉันขอโทษนะคะเซียวหยาง ขอโทษที่ทำให้คุณบาดเจ็บสาหัสแบบนี้

ตอนนี้ฉันสำนึกผิดแล้ว ฉันจะไม่ทำเรื่องชั่วช้าแบบนั้นอีกแล้ว ฉันขอโทษค่ะ "

เธอเอ่ยเสียงสั่นทั้งน้ำตาด้วยความรู้สึกสำนึกผิดและเสียใจอย่างมากที่ทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้น

เพลงพิณโกรธมากที่โรสไม่ยอมขอโทษเธอเลยและไม่พอใจมากที่หล่อนคิดถึงขั้นจะฆ่าเธอ จึงเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง