ตอนที่ 112 รักยาวให้บั่น รักสั้นให้ต่อ

เมื่อเดินทางมาถึงประเทศที่โรสอาศัยอยู่ กู้โม่เหยียนก็นั่งรถไปยังบ้านของโรสต่อ

พอถึงหน้าบ้านโรส ก็ยืนอยู่หน้าประตู้รั้วชะเง้อคอมองเข้าไปในบ้าน ก็เห็นโรสกำลังเล่นกระโดดแทรมโพลีนเป็นเพื่อนตงห่าว

สองแม่ลูกหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน รอยยิ้มของพวกเขาเต็มไปด้วยความสุข

เขาจ้องมองไปยังใบหน้าโรสที่ดูสดใสร่าเริง ไม่เหมือนโรสที่เขาเคยรู้จัก

ที่นอกจากบุคลิกเรียบร้อยแล้วก็ขี้อิจฉาจนถึงขั้นร้ายกาจ

การที่เขาแอบมาหาเธอเงียบๆโดยไม่บอกล่วงหน้า ทำให้เขาได้เห็นโรสในอีกมุมหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เขารู้สึกพอใจกับความเป็นโรสในมุมนี้มาก เธอดูเหมือนผู้หญิงธรรมดาทั่วไปคนหนึ่ง รอยยิ้มร่าเริงของเธอทำให้เขารู้สึกสบายใจมาก

เขายืนมองอยู่สักพัก แล้วยื่นมือออกไปกดกริ่งหน้าบ้าน พอโรสกับตงห่าวได้ยินเสียงกริ่ง พวกเขาก็หยุดกระโดดแล้วมองมาทางประตูพร้อมกัน

ทันทีที่ตงห่าวเห็นคุณพ่อจากช่องรั้วบ้าน เขาก็ระบายยิ้มออกมาพร้อมกับเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงดีใจที่ได้เจอพ่อ

" คุณพ่อ "

จากนั้นเขาก็รีบลงจากแทรมโพลีน วิ่งมาเปิดประตูให้พ่อ ส่วนโรสก็เดินตามหลังลูกมาด้วยสีหน้านิ่งๆ

" คุณพ่อรู้มั้ยครับ ตอนที่ผมกลับมาถึงที่นี่อ่ะ ผมคิดถึงคุณพ่อกับคุณปู่คุณย่ามากๆเลยครับ คุณพ่อกลับมาอยู่กับพวกเราได้มั้ยครับ "

ตงห่าวเอ่ยขึ้นเสียงใสด้วยท่าทางออดอ้อนอย่างชาญฉลาดอย่าน่าสงสาร เพื่อให้ผู้เป็นพ่อรักและเอ็นดูจนรู้สึกสงสาร

โรสที่ยืนอยู่ข้างหลังลูกชายจึงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

" ตงห่าว อย่าทำให้คุณพ่อลำบากใจสิลูก คุณพ่อมีงานต้องทำมากมาย จะให้มาอยู่กับเราได้ยังไง เราโตแล้วนะ ต้องหัดเข้าใจคุณพ่อบ้างแล้วนะครับ "

ได้ยินดังนั้นตงห่าวก็หงอยไปแวบหนึ่ง จากนั้นก็ระบายยิ้มออกมากลบเกลื่อนความเสียใจในใจแล้วฝืนเอ่ยอย่างเชื่อฟังคำแม่ เพราะไม่อยากสร้างความลำบากใจให้ผู้เป็นแม่

" ก็ได้ครับ ขอแค่คุณพ่อไม่ลืมพวกเรา มาเยี่ยมพวกเราเป็นบางครั้งก็พอแล้วครับ "

เอ่ยจบเขาก็โอบกอดผู้เป็นพ่อไว้แน่นทันที

กู้โม่เหยียนรู้สึกสงสารลูกชาย ในใจแอบรู้สึกผิดที่เคยละเลยโดยไม่สนใจความรู้สึกลูกเลย

จากนั้นเขาก็ย้ายสายตามองไปยังหน้าโรสแวบหนึ่งก่อนจะนั่งลงกอดลูกชายพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

" พ่อจะกลับมาอยู่กับตงห่าวครับ แต่ว่าตงห่าวกับคุณแม่ต้องกลับไปอยู่บ้านคุณพ่อนะ ต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูก สร้างครอบครัวเล็กๆ ลูกโอเคมั้ย "

ได้ยินดังนั้นตงห่าวก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจจนกอดพ่อไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมพร้อมกับพยักหน้าเอ่ยตอบอย่างไว

" โอเคครับ ผมดีใจที่สุดเลยครับที่จะได้อยู่กับคุณพ่อคุณแม่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน "

ได้ยินดังนั้น โรสก็ได้แต่ยืนมองสองพ่อลูกด้วยความรู้สึกอึ้ง

ไม่คิดว่ากู้โม่เหยียนจะมาตามเธอกลับไปเพื่ออยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว

ตงห่าวผละตัวออกมาจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อแล้วจูงมือพ่อเข้าไปหาแม่

จากนั้นก็ให้พวกเขาจับมือกัน กู้โม่เหยียนมองหน้าโรสแล้วเอ่ยขึ้นเสียงอ่อน

" ผมขอโทษนะโรส แต่งงานกับผมได้มั้ย แล้วเราก็มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน "

โรสสบตากับเขาแล้วพยักหน้าตอบรับเบาๆ

" ได้ค่ะ ฉันยินดีแต่งงานกับคุณแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่เพื่อลูก "

เธอรู้ว่าเขาขอเธอแต่งงานก็เพื่อลูก และเธอก็รู้ตัวเองดีว่ายังแทนที่เพลงพิณไม่ได้

ในเมื่อเขามาขอขนาดนี้แสดงความเขาคิดมาดีแล้วและเธอก็ยินดีมากที่จะทำหน้าที่พ่อแม่เพื่อเติมเต็มความอบอุ่นในใจให้ลูก

กู้โม่เหยียนยิ้มอ่อนแล้วเอาแหวนเพชรออกมาจากกระเป๋าเสื้อ สวมเข้าไปที่นิ้วนางของโรสแล้วจูบนิ้วมือเธอเบาๆ

ตงห่าวยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจแล้วเข้ามาสวมกอดพ่อกับแม่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

หนึ่งเดือนต่อมา หวังเซียวหยางขับรถพาเพลงพิณมาโรงพยาบาล

พอมาถึงเพลงพิณก็เข้าไปหาหมอกับหมอในแผนกสูตินารีเวช โดยให้สามีรออยู่ข้างนอก เข้าไปได้สักพัก เธอก็เดินออกมาด้วยสีหน้านิ่งเฉย

หวังเซียวหยางเห็นแบบนั้นก็ใจไม่ดีจึงรีบเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงภรรยา

" ที่รัก เกิดอะไรขึ้น ทำไมสีหน้าคุณดูไม่สดใสเลยครับ "

เพลงพิณจ้องหน้าเขาแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเนือยๆ

" หมอบอกว่า ฉัน....ฉันท้องค่ะ "

ได้ยินดังนั้นหวังเซียวหยางก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ

" จริงเหรอ คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่มั้ย "

" อื้ม "

เพลงพิณเม้มปากพร้อมกับพยักหน้าตอบสามีด้วยสีหน้ายิ้มๆ