ตอนที่ 85 ฉันไม่ได้รักคุณ

คำพูดของหวังเซียวหยางทำเอาเพลงพิณถึงกับอ้าปากค้างไปสามวิ

" นี่ นี่คุณพูดบ้าอะไรของคุณ ฉันไปเป็นภรรยาของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ "

หวังเซียวหยางยิ้มร้ายที่มุมปากแล้วเลื่อนสายตามามองเพลงพิณที่ตัวเตี้ยกว่า จากนั้นก็เอ่ยตอบเธอเสียงเย็นด้วยสีหน้าเย็นชา

" ก็ลูกในท้องของคุณไง "

เพลงพิณอ้าปากค้างจนพูดไม่ออกได้แต่กะพริบตาปริบๆมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อว่าจะกล้าพูดแบบนี้กับเธอ

" คุณ... "

หวังเซียวหยางเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับสบตาเธอ

กู้โม่เหยียนได้ยินดังนั้นก็ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความโมโหจนเผลอกำมือเพลงพิณแน่นโดยไม่รู้ตัว

" มันโกหกใช่มั้ยพิณ คุณไม่ได้ให้มันแตะต้องตัวคุณแล้วใช่มั้ย "

เมื่อถูกถามแบบนั้นเพลงพิณก็รู้สึกกลัวขึ้นมาในใจ ไม่รู้ว่าควรจะตอบผู้ชายที่เธอรักยังไง

ควรจะโกหกหรือพูดความจริง สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะส่ายหน้าแล้วเอ่ยปฏิเสธไปโดยไม่สบตาเขา

" ไม่ ไม่จริง เขาพูดโกหก ฉัน ฉันไม่ได้ท้องกับเขา "

แม้จะปฏิเสธว่าไม่จริงแต่เธอก็กลัวว่าจะมีเด็กเกิดในท้องจริงๆ

หากกู้โม่เหยียนลองทวนคำพูดเพลงพิณดีๆ ก็จะรู้ว่าเธอนั้นตอบไม่ตรงคำถามเลย

ชัดเจนว่าเธอพูดเหมือนปฏิเสธคำพูดของหวังเซียวหยางมากกว่า

เมื่อได้ยินดังนั้นสองหนุ่มก็จ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใครอีกครัง

ส่วนเพลงพิณก็พยายามดึงมือตัวเองให้หลุดจากพันธนาการของหวังเซียวหยาง

หวังเซียวหยางยิ้มเย็นอย่างมีเลศนัยแล้วปล่อยมือเพลงพิณไป

ทำเอาผู้เป็นย่ากับแม่ถึงกับตกใจที่อยู่ๆเขายอมปล่อยมือเพลงพิณอย่างง่ายดาย

กู้โม่เหยียนเห็นว่าเพลงพิณนิ่งไป เขาจึงเอ่ยกับเธอว่า

" พิณ ผมเชื่อคุณนะ เรากลับบ้านกันเถอะ "

แล้วเขาก็จูงมือเพลงพิณหันหลังเดินออกไป

แต่พวกเขาก้าวออกไปยังไม่พ้นประตูเลย เสียงนายหญิงหวังก็ดังขึ้นข้างหลัง

" คุณชายกู้ทำแบบนี้ คงจะไม่เหมาะมั้ง อยู่ๆจะมาพาหลานสะใภ้ฉันออกไป การที่คุณทำแบบนี้ มันเป็นการไม่ให้เกียรติกันมากเลยนะคะ "

เพลงพิณกับกู้โม่เหยียนหยุดก้าวแล้วหันหลังกลับมามองหน้านายหญิงหวัง

กู้โม่เหยียนมองเพลงพิณแล้วเอ่ยเสียงอ่อน

" คุณไม่ต้องกลัวนะ วันนี้ผมจะพาคุณกลับไปให้ได้ "

เพลงพิณสบตากับเขาแล้วพยักหน้าเบาๆ

" อื้อ ฉันเชื่อคุณค่ะ "

หวังเซียวหยางเห็นเพลงพิณกอดแขนและจับมือผู้ชายคนอื่นไว้แน่นแบบนั้น ก็รู้สึกหึงขึ้นมาอีกครั้ง

เลยเดินเข้าไปใกล้ทั้งสองอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วต่อยหน้ากูโม่เหยียนจนล้มลงไป

" คุณกู้! "

เพลงพิณอุทานออกมาอย่างตกใจ พอจะรีบไปพยุงกู้โม่เหยียน ก็ถูกหวังเซียวหยางจับแขนเธอไว้ แล้วดึงเธอเข้ามาในกอดไว้ พร้อมกับเอ่ยขู่เสียงต่ำอยู่เหนือศีรษะ

" เพลงพิณ คุณฟังนะ หากคุณไปกับมัน ผมจะฆ่ามันทิ้งตอนนี้เลย แล้วถ้ามันยังคิดที่จะยุ่งกับคุณอีก

ผมจะถอนรากถอนโคนตระกูลมันให้หมดเลย มันจะได้รู้ ว่าไม่ควรมาแย่งผู้หญิงของผมอีก

แล้วคุณก็จำไว้ด้วย ว่าผมสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้คุณเช่นกัน "

เดิมทีเขาคิดว่าจะปล่อยเธอไป รอให้เธอท้องแล้วค่อยไปตามเธอกลับมา

แต่พอเห็นท่าทางรักใคร่กะหนุงกะหนิงแล้วมันบาดตาบาดใจจนเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป

เพลงพิณได้ยินคำขู่ดังนั้น เธอช็อกมากไม่กล้าแม้แต่จะขยับอีก

[ นี่เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ]

กู้โม่เหยียนลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน

" พิณ คุณไม่ต้องกลัวคำขู่ของมัน ต่อให้มันมีอิทธิพลผมก็ไม่กลัว ผมจะพาคุณกลับไปโดยที่มันไม่สามารถทำอะไรผมได้เลย "

" งั้นเหรอ "

เพลงพิณมองหน้ากู้โม่เหยียนแล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้มลงมา

เธอไม่เข้าใจ ว่าทำไมความรักของเธอถึงได้มีอุปสรรคมากมายขนาดนี้

รักผู้ชายอีกคนแต่กลับเสียตัวให้อีกคนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยและท้อกับโชคชะตาของตัวเองเหลือเกิน

และก็ไม่กล้าเสี่ยงที่จะดึงดันไปอยู่กับกู้โม่เหยียน เธอไม่อยากทำให้เขาเดือดร้อนและไม่กล้าทำให้หวังเซียวหยางบ้าคลั่งไปมากกว่านี้

นายหญิงหวังยิ้มร้ายแล้วลุกขึ้นยืน เดินเข้ามายืนใกล้หลานชายพร้อมกับเอ่ยกับกู้โม่เหยียนอย่างเนิบๆ

" คุณชายกู้ เรื่องที่คุณทำในวันนี้ เห็นทีคุณจะจ่ายไม่ไหว คนของคุณพกปืนเข้ามาในบ้านฉันแล้วยังทำร้ายคนของฉันอีก ข้อหาพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน คงหนีไม่พ้นผู้บงการอย่างคุณ "

เพลงพิณได้ยินดังนั้นก็ยิ่งตกใจมากขึ้นกว่าเดิมเธอหันไปมองนายหญิงหวังแล้วเอ่ย

" คุณกู้ยังไม่ได้ทำอะไรใครเลย มีแต่หวังเซียวหยางที่ทำร้ายเขา เขาจะไปบงการคนอื่นได้ยังไง คุณย่าอย่ายัดเยียดข้อหาให้คนอื่นแบบนี้ มันไม่ถูกต้อง "

นายหญิงหวังยิ้มมุมปากแล้วมองหน้าเพลงพิณที่ดูเดือดเนื้อร้อนใจแทน