ตอนที่ 86 ผู้หญิงอย่างหนู มันทำไมเหรอคะ

พอทุกคนได้ยินเสียงหวานของหญิงสาวปริศนา ที่ดังขึ้นด้านหลัง ต่างก็หันไปมองทันที

หวังเซียวหยางเองก็หยุดชะงักแล้วถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากนุ่มของเพลงพิณ

แล้วค่อยๆเงยหน้าไปมองทิศทางของเสียงที่เขาเฝ้ารอมานานด้วยความตกตะลึง

" โรส โรส เป็นคุณจริงๆ คุณกลับมาแล้ว "

มือที่กอดรัดเพลงพิณก่อนหน้านั้น ค่อยๆคลายออกอย่างลืมตัว สายตาจ้องมองโรสที่อยู่ไกลออกไปด้วยแววตาตกตะลึง

เพลงพิณเงยหน้ามองเขาที่เปลี่ยนไปกะทันหันอยู่ๆในใจเธอกลับรู้สึกจี๊ดขึ้นมาแปลกๆ

แต่เธอก็ไม่ยอมเสียเวลามาสนใจความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้น

พอหลุดจากการพันธนาการเธอก็วิ่งเข้าไปหากู้โม่เหยียนแล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงอ่อนด้วยความเป็นห่วง

" คุณเจ็บมากมั้ย "

กู้โม่เหยียนส่ายหน้าแล้วเอ่ยกระซิบข้างหูเธอเบาๆ

" ผมไม่เป็นไร แล้วคุณล่ะยังโอเคมั้ย "

" ค่ะ เอ่อ นั่นคือคุณโรสเหรอ "

" ใช่ ผมบอกแล้วว่าจะพาคุณออกไปจากที่นี่ โดยที่คนตระกูลหวังไม่สามารถทำอะไรผมได้เลย "

เพลงพิณมองหน้ากู้โม่เหยียนแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

" คุณเลยพาคุณโรสกลับมางั้นเหรอคะ "

" เปล่าหรอก เธอกลับมาเอง เธอกลับมาเพื่อทวงสิ่งที่เป็นของเธอคืนน่ะ "

เพลงพิณได้ยินดังนั้นสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว อยู่ๆก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆก็รู้สึกจี๊ดแบบนั้น

หวังเซียวหยางก้าวเข้าไปหาโรส แล้วโอบกอดเธอแน่นทั้งน้ำตาด้วยความดีใจ

" ในที่สุดคุณก็กลับมา ผมดีใจมากเหลือเกินที่ได้เจอคุณอีกครั้ง ผมขอโทษนะ ผมขอโทษที่ไม่ได้ปกป้องคุณให้ดี ขอโทษที่ใช้อารมณ์มากไป "

โรสยิ้มแล้วเอ่ยเสียงหวานอย่างอ่อนโยน

" ไม่เป็นไรค่ะ แค่รู้ว่าคุณยังคิดถึง แค่นี้โรสก็ดีใจมากแล้วและไม่อยากสนใจเรื่องในอดีตแล้วค่ะ "

นายหญิงหวังขมวดคิ้วมองโรสด้วยแววตาแข็งกร้าว แกโกรธจนมือสั่น ที่เห็นหลานชายปล่อยเพลงพิณแล้วเข้าไปกอดผู้หญิงที่เขาเกลียด

แต่ต่อหน้าหลานที่เป็นทายาทเพียงคนเดียว แกไม่สามารถทำอะไรได้

ได้แต่สะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่แทบจะระเบิดออกมาเอาไว้ แล้วอยู่ๆแกก็หมดสติเป็นลมล้มพับไป

" คุณแม่! "

" นายหญิง! "

หวังหรงกับนายเหลียงอุทานออกมาด้วยความตกใจ

" คุณอุ้มคุณแม่กลับไปที่ห้องที "

หวังหรงที่นั่งประคองร่างไร้สติแล้วเอ่ยออกคำสั่ง

" ครับ "

นายเหลียงก็อุ้มนายหญิงหวังกลับไปที่ห้องแล้วพวกแกนอนลงบนเตียงใหญ่

จากนั้นก็รีบโทรตามหมอ ไม่นานหมอประจำตระกูลก็เข้ามาดูอาการนายหญิงหวัง

หวังหรงนั่งเฝ้าแม่สามีด้วยความเป็นห่วง ในใจก็โกรธลูกชายจนอยากจะเป็นลมไปอีกคน แต่ติดตรงที่แกสุขภาพแข็งแรง ยากที่จะเป็นลม

[ เซียวหยางนะเซียวหยาง เรื่องมันกำลังจะจบลงด้วยดีอยู่แล้วแท้ๆ ไม่น่าเลย ]

ขณะที่หมอกำลังตรวจดูอาการนายหญิงหวัง แกก็ลุกขึ้นแล้วหันไปเอ่ยกับนายเหลียง

" คุณอยู่ดูแลคุณแม่ก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะออกไปดูคนข้างนอกหน่อย แล้วฉันจะรีบกลับมา "

" ได้ครับ "

แล้วแกก็ออกไปทำหน้าที่แทนแม่สามีที่เป็นลมหมดสติไป

แต่พอออกไปกลับไม่เห็นเพลงพิณกับกู้โม่เหยียนอีกเลย เห็นเพียงโรสกับลูกชายนั่งจับมือกันอย่างสนิทสนม

ทำให้แววตาที่เคยอ่อนโยนมาตลอดเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวดุดันขึ้นมาทันที

" เซียวหยางหนูเพลงพิณล่ะ "

แกเอ่ยถามขึ้นเสียงแข็งอย่างวางท่า เชิดใส่โรสอย่างไม่ยอมญาติดี

" เธอกลับไปแล้วครับ "

หวังเซียวหยางเอ่ยตอบเสียงเรียบ แกมองลูกชายอย่างเย็นชาแล้วเอ่ย

" แล้วลูกมัวมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ทำไมไม่ตามหนูเพลงพิณไป "

" ก็คุณย่าไม่สบายอยู่ คุณแม่จะให้ผมตามไปได้ยังไงครับ อีกอย่างผมก็มีแขกด้วย "

" หึ แขกที่ลูกพูดถึงคือผู้หญิงที่นอกใจลูกคนนี้น่ะเหรอ "

หวังเซียวหยางได้ยินดังนั้น ก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย

" คุณแม่ครับ ผมว่าคุณแม่อย่าเลียนแบบคุณย่าเลย โรสเป็นแขกของผม แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตคุณแม่กับคุณย่ารู้ดีที่สุดวันมันเพราะอะไร ดังนั้น อย่าให้ผมต้องพูดเลย "

" นี่ลูกคิดจะเข้าข้างผู้หญิงคนนี้เหรอ "

" ผมไม่ได้เข้าข้างแต่ผมพูดความจริงครับ "

" แล้วลูกจะต้องเสียใจ "

เอ่ยจบแกก็เดินไปหานักข่าวแล้วเอ่ยกำชับเสียงเย็นด้วยแววตาเคร่งขรึม

" เรื่องที่นายหญิงหวังป่วย ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด

ส่วนเรื่องในวันนี้ หากมีใครรายงานข่าวเกินความเป็นจริง

หรือไม่เป็นไปตามที่นายหญิงหวังกำชับ ก็เตรียมรับผลที่จะตามมาได้เลยค่ะ "

" ครับ พวกเราเข้าใจแล้ว "

ได้ยินดังนั้นหวังหรงก็ยิ้มออกมาด้วยสีหน้าอบอุ่นแล้วเอ่ย

" เข้าใจก็ดีแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ "

" ครับ งั้นพวกเราออกไปได้แล้วใช่มั้ยครับ "

" เชิญค่ะ "

พอนักข่าวเดินออกไป แกก็เดินกลับเข้ามาแล้วหลุบตามองลงบนตัวโรส แล้วเอ่ยเสียงเย็นอย่างวางอำนาจแสดงท่าทางรังเกียจอย่างชัดเจน