ตอนที่ 87 ขอเวลาผมหน่อย

หวังเซียวหยางขับรถกลับเข้ามาจอดในลานจอดรถแล้วเปิดประตูลงมา

จากนั้นก็เดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้โรส โรสที่นั่งอยู่ในรถยิ้มหวานออกมาอย่างอ่อนโยน ที่หวังเซียวหยางยังคงคงปฏิบัติกับเธอเหมือนแต่ก่อน

พอประตูเปิดออกเธอก็ก้าวลงมาจากรถแล้วสบตากับหวังเซียวหยางด้วยแววตาหวานซึ้ง

หวังเซียวหยางสบตาเธอเพียงแวบเดียวจากนั้นก็ปิดประตูแล้วเอ่ยเสียงเย็นด้วยสีหน้าเย็นชา

" คุณนอนนอนกับแม่ของคุณนะ ส่วนกระเป๋าค่อยให้เด็กในบ้านมาช่วยขน "

เอ่ยจบเขาก็เดินเข้าบ้านไป โรสเดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆจู่ๆเธอก็เข้าไปกอดหวังเซียวหยางจากทางด้านหลังแล้วเอ่ย

" เซียวหยาง ฉันขอโทษนะ ฉันรู้ว่าฉันทำเรื่องที่มันไม่น่าให้อภัย

แต่คุณรู้มั้ยว่าฉันเสียใจมากแค่ไหนที่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นกับฉัน

ฉันรักคุณ คุณก็รู้ ทุกคนก็รู้ว่าเรารักกัน ตลอดหลายปีมานี้ ฉันไม่เคยลืมคุณเลย

ฉันพยายามจะลืมคุณอยู่หลายครั้ง แต่ฉันทำไม่ได้ สุดท้ายฉันทำได้เพียงแอบหวัง

ว่าในใจคุณจะยังมีพื้นที่ให้ฉันอยู่บ้าง วันนี้ ตอนที่ฉันเห็นคุณจูบผู้หญิงคนอื่น

คุณรู้มั้ย ว่าฉันรู้สึกเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก ได้แต่บอกตัวเองในใจว่า ไม่เป็นไรๆ "

โรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น น้ำตาที่คลอเบ้าไหลอาบแก้มลงมาเป็นสาย

ขณะที่สองมือเรียวโอบกอดเอวของหวังเซียวหยางไว้แน่น

หวังเซียวหยางจับมือของโรสแล้วแกะออก จากนั้นเขาก็หมุนตัวหันหน้ามามองเธอพร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบด้วยสีหน้าเย็นชา

" โรส คุณอย่าเข้าใจผิดนะ ที่ผมเข้าข้างคุณปกป้องคุณเวลาอยู่ต่อหน้าคุณแม่ผม

เพราะผมอยากจะชดเชยในสิ่งที่พวกเขาเคยทำไม่ดีกับคุณเท่านั้นเอง

ส่วนเรื่องของเรา มันจบไปนานแล้ว อย่าไปคิดถึงมันอีกเลย กลับมาคราวนี้ คุณก็ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีเถอะ

พรุ่งนี้ผมจะให้คุณหลี่พาคุณไปดูแบบบ้าน คุณสามารถเลือกตามที่คุณชอบตามที่คุณต้องการได้เลย

ในระหว่างที่รอบ้านคุณสามารถอยู่ที่นี่ได้ตามสบายเลย "

โรสรู้สึกว่าหัวใจตัวเองแตกสลายลงอีกครั้ง เมื่อถูกชายที่ตัวเองเฝ้ารอมานาน เอ่ยตัดความสัมพันธ์ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มใหม่เลย

เธอจ้องหน้าหวังเซียวหยางทั้งน้ำตาแล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นสะอื้น

" เพราะผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย "

หวังเซียวหยางเลี่ยงที่จะสบตากับเธอแล้วเอ่ยตอบเพียงสั้นๆว่า

" ใช่ "

พอได้ยินดังนั้นโรสก็ขำออกมาทั้งน้ำตา

" หึๆ เธอช่างเสน่ห์แรงจริงๆ "

โรสจ้องหน้าหวังเซียวหยางแล้วเอ่ยถามเขาด้วยความเสียใจ

" คุณไม่ถามฉันหน่อยเหรอ ว่าทำไมฉันถึงกลับมาได้เวลาพอดี "

หวังเซียวหยางคิดตามที่โรสพูด จากนั้นเขาก็ค่อยๆหรี่ตาลงอย่างเข้าใจเรื่องราวทุกอย่าง

แววตาดุดันจ้องหน้าคนตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ คิ้วเรียวขมวดมุ่นเป็นปม

จากนั้นก็ยื่นมือทั้งสองออกไปจับแขนโรส บีบจนแขนเธอซีดตามรอยนิ้วมือแล้วเอ่ยถามขึ้น

" นี่คุณรู้มาก่อนแล้ว ว่าจะเกิดเรื่องขึ้นที่บ้านคุณย่า ดังนั้นคุณเลยไปปรากฏตัวที่นั่น คุณกับไอ้สารเลวนั่นนัดกันไว้ใช่มั้ย "

โรสหัวเราะแล้วเอ่ยตอบทั้งน้ำตาว่า

" ใช่ ฉันกับโม่เหยียนนัดกันไว้ เพราะเขารู้ไงว่าจริงๆแล้วคุณยังมีใจให้ฉันอยู่

แล้วเมื่อกี้มันก็พิสูจน์แล้วว่าในใจคุณยังมีฉันอยู่ พอคุณได้ยินเสียงฉัน คุณก็ปล่อยผู้หญิงคนนั้นทันที

การที่คุณเดินมาหาฉัน มันก็ชัดเจนแล้วว่าคุณยังคิดถึงฉันอยู่ คุณยังรักฉันอยู่

ดังนั้น คุณอย่าหลอกตัวเองอีกเลย ที่คุณแย่งผู้หญิงคนนั้นกับโม่เหยียนก็เพราะฉันไม่ใช่เหรอ

คุณโกรธแค้นที่โม่เหยียนแย่งฉันไปจากคุณ คุณเลยคิดจะเอาคืนโดยการแย่งผู้หญิงที่เขารักที่สุดไป

เหมือนที่เขาทำกับคุณ คุณยอมรับเถอะ ว่าคุณยังต้องการฉัน

ตอนนี้ฉันก็กลับมาแล้ว เรามาเริ่มต้นชีวิตใหม่กัน ปล่อยพวกเขาไปเถอะนะ "

หวังเซียวหยางนึกถึงก่อนหน้านี้ ตอนที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เขายอมรับว่าดีใจมาก

ยิ่งเห็นใบหน้างดงามของเธอแล้วมันยิ่งทำให้เขาตะลึงจนลืมตัวไปจริงๆ

ตอนนี้เขาเริ่มกลับมาสับสนอีกครั้งแล้ว ว่าจริงๆแล้วตัวเองยังมีใจให้โรสอยู่หรือเปล่า

แต่การปรากฏตัวของโรสมันก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเช่นกัน

โรสเห็นความสับสนในแววตาของหวังเซียวหยางเธอจึงยื่นมือออกไปจับมือของเขามากุมไว้

แล้วมองหน้าเขาด้วยแววตาลึกซึ้งที่เคล้าไปด้วยน้ำตา

" เห็นมั้ย แค่ฉันปรากฏตัวต่อหน้าคุณ คุณก็สับสนแล้ว มันชัดเจนว่าคุณยังรักฉันอยู่