ตอนที่ 88 คุณจะรับได้มั้ย ถ้าผมมีเธออีกคน

หวังเซียวหยางนั่งครุ่นคิดอยู่บนโซฟาในห้องนอนของตัวเอง

จะปล่อยโรสก็กลัวเสียใจทีหลัง จะเก็บทั้งสองคนไว้ก็กลัวมีปัญหา

ด้วยนิสัยที่ดื้อรั้นและหยิ่งในศักดิ์ศรีของเพลงพิณ เธอไม่มีทางเป็นสองรองใครแน่นอน

และยิ่งไม่มีทางยอมอยู่กับเขาถ้ารู้ว่าเขายังมีอีกคนในใจ

ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะเลือกใครดี คนหนึ่งก็รัก อีกคนก็ไม่อยากเสียไป

การที่โรสกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าเขากะทันหันแบบนี้ มันทำให้เขาไม่ทันได้ตั้งตัว จนตัดสินใจไม่ถูกจริงๆ

เขานั่งนิ่งเงียบในห้องคิดทบทวน ถามไถ่ตัวเองในใจหลายชั่วโมงจนพระอาทิตย์ค่อยๆลับขอบฟ้า ความมือเริ่มเข้ามาปกคลุมท้องฟ้า

แสงไฟเริ่มเปิดสว่างไปทั่วเมือง แต่ความคิดของหวังเซียวหยางก็ยังไม่ตกผลึก

สองจิตสองใจกลัวตัวเองจะตัดสินใจผิดพลาดแล้วเสียใจในภายหลัง

[ ถ้าเราเลือกเพลงพิณ แล้วเราจะเสียใจในภายหลังมั้ย จะเสียดายโรสหรือเปล่านะ ]

คนหนึ่งก็รักอีกคนที่เพิ่งกลับมาเจอกันก็ไม่อยากเสียไป เลยยากที่เขาจะตัดสินใจได้ในเวลานี้

เขาปวดหัวกับการตัดสินใจครั้งนี้มาก จึงเอนหลังพิงพนักพิงแล้วหลับตาลงอย่างช้าๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คฤหาสน์ตระกูลหวัง นายหญิงหวังลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงใหญ่ ข้างเตียงมีลูกสะใภ้นอนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง

พอแกเห็นลูกสะใภ้นั่งหลับอยู่ข้างเตียง แกจึงเอ่ยเรียกเบาๆ

" หรงเอ๋อร์ "

คุณหญิงหวังได้ยินแม่สามีเอ่ยเรียก แกเลยรู้สึกตัวขึ้นมา แล้วเงยหน้ามองแม่สามีพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน

" คุณแม่ตื่นแล้วเหรอคะ "

นายหญิงหวังมองหน้าลูกสะใภ้ด้วยความเอ็นดูแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างอ่อนโยน

" อือ ลูกกลับไปนอนพักที่ห้องเถอะ "

หวังหรงยิ้มอ่อนแล้วส่ายหัวเบาๆ

" ไม่เป็นไรค่ะ "

นายหญิงหวังยิ้มอ่อนแล้วเอ่ย

" งั้นก็ตามใจ แล้วเรื่องของหนูเพลงพิณกับเซียวหยางเมื่อวาน เป็นยังไงบ้าง "

หวังหรงเป็นคุณหญิงแห่งตระกูลหวัง ที่มีหน้าที่ทำงานแทนนายหญิงแห่งตระกูลหวัง ยามที่เจ็บป่วย

แต่เรื่องเมื่อวานนี้แกไม่สามารถบังคับลูกชายได้แม้แกจะโกรธมากแค่ไหน

แต่แกก็ยังใจอ่อนสงสารลูกชายไม่อยากเข้มงวดกับลูกจนลูกรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง

นายหญิงหวังเห็นลูกสะใภ้เงียบแกก็รู้ทันทีว่า ทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่แกต้องการ

แต่แกก็ไม่ได้ตำหนิอะไรลูกสะใภ้ เพราะแกรู้อยู่แล้วว่าลูกสะใภ้เป็นคนขี้ใจอ่อนโดยเฉพาะกับลูกชาย

" ช่างเถอะ ลูกกลับไปนอนพักผ่อนเถอะ อ้อ แล้วแวะเรียกคุณเหลียงให้เข้ามาพบแม่หน่อย "

" ได้ค่ะ หรงเอ๋อร์ขอโทษนะคะ ที่ทำหน้าที่แทนได้ไม่ดี "

" ช่างเถอะๆ เรื่องมันผ่านมาแล้วกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้หรอก "

" ค่ะ "

เอ่ยตอบรับคำเสร็จ หวังหรงก็ลุกขึ้นแล้วหมุนตัวเดินออกไป

นายหญิงหวังมองตามแผ่นหลังของลูกสะใภ้ แล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นแกก็ลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน

พอออกมาจากห้องน้ำก็เห็นลูกน้องคนสนิทยืนรออยู่ในห้องแล้ว

นายเหลียงค้อมตัวเล็กน้อยอย่างนอบน้อมแล้วเอ่ยทักทายขึ้นตามมารยาท

" อรุณสวัสดิ์ครับนายหญิง "

" อือ อรุณสวัสดิ์ "

นายหญิงหวังเอ่ยพร้อมกับเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์เข้ามาในห้อง

จากนั้นแกก็เดินไปเปิดประตูระเบียงออกไปนั่งบนเก้าอี้รับลมเย็นในช่วงเช้าหน้าระเบียงบ้าน

ส่วนนายเหลียงก็เดินตามหลังแกไป แล้วยืนรอคำสั่งจากแกอย่างเงียบๆ

" คุณส่งคนของเราไปตามสืบเรื่องของผู้หญิงคนนั้น ดูว่าที่ผ่านมาเธอแอบซ่อนตัวที่ไหน กับใคร ทำอาชีพอะไร

อยู่ๆก็โผล่มาปรากฏตัวในบ้านฉันในเวลาที่เหมาะเจาะแบบนั้น มันไม่ใช่ความบังเอิญแน่

มันต้องเป็นแผนการของหล่อนกับกู้โม่เหยียนที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วแน่ๆ

มันรู้ว่ามีเพียงหล่อนปรากฏตัวเซียวหยางถึงจะยอมปล่อยหนูเพลงพิณไปและฉันก็ทำอะไรมากไม่ได้ "

" ครับ ผมจะรีบให้คนออกไปสืบเดี๋ยวนี้เลยครับ "

นายหญิงหวังผงกหัวเบาๆแล้วนายเหลียงก็หันหลังเดินออกไปทันที

แววตานายหญิงหวังในเวลานี้สุขุม ลุ่มลึก เยือกเย็นดุจน้ำแข็ง

สายตาอันลุ่มลึกน่าเกรงขามของแกทอดมองออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกอย่างเงียบๆ

ทางด้านเพลงพิณ ตอนนี้เธอออกมาเดินซื้อผักในตลาดสด ที่มีผู้คนเดินพลุกพล่านไปมา

เธอตื่นเช้าเพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ เธอไม่เข้าใจสมองของตัวเองเลย

ที่เอาแต่นึกถึงภาพที่หวังเซียวหยางจูบเธอแล้วผละริมฝีปากออกเมื่อได้ยินเสียงคนรักเก่า